Η Η Ε.Σ.Ε. δεν διεκδικεί τη ψήφο σου. Δεν είμαστε μια κομματική -«συνδικαλιστική» παράταξη άμεσα ή έμμεσα εξαρτημένη από ένα κόμμα που διεκδικεί θώκους κυβερνητικής εξουσίας και καθιστά τη ψηφοθηρία υψίστη υπόθεσή της. Ούτε είμαστε ένα συνδικάτο με κάθετη ιεραρχική δομή οργάνωσης, όπως οι διάφορες συνδικαλιστικές ομάδες του συρμού με το παρωχημένο καταστατικό τους και την αναποτελεσματική δυναμική τους. Οι «αναγκαίες» για τους εργατοπατέρες γραφειοκρατικές διαδικασίες σε όλα τα επίπεδα, δεν είναι παρά ένα κακόγουστο και απαράδεκτο άλλοθι αδυναμίας και πολύ περισσότερο, μια ιδανική οδός παρεμπόδισης δυναμικών και αγωνιστικών παρεμβάσεων. Παρεμβάσεων που έχουν άμεσο στόχο όχι μόνο τη διατήρηση των όποιων κεκτημένων μας (που πληρώθηκαν με δεκαετίες σκληρών και συχνά αιματηρών αγώνων) ,αλλά και την διεκδίκηση νέων αιτημάτων για μια αξιοπρεπή και ανθρώπινη ζωή. Η Ε.Σ.Ε. δεν «έπεσε από τον ουρανό», ούτε αποτελεί ένα τυχαίο γεγονός: είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της εργοδοτικής ασυδοσίας ,της καταπάτησης των εργασιακών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της ληστρικής και δολοφονικής Αγοράς του Κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο, της κρατικής και υπερεθνικής τρομοκρατίας , των πολέμων και της υστερικής τρομοϋστερίας που μοναδικό στόχο έχουν την καταπάτηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών χάριν μιας υποτιθέμενης «δημόσιας ασφάλειας».
Στην Ε.Σ.Ε. θεωρούμε πώς ο καλύτερος τρόπος να παρέμβεις ,να αλλάξεις κάτι στη ζωή σου, είναι να αυτό-οργανωθείς. Αυτό-οργάνωση είναι να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, να πάρεις πρωτοβουλίες για να αλλάξεις μια δυσάρεστη κατάσταση δίχως διαμεσολάβηση από καλοθελητές και «τρίτους». Αρνούμαστε την απάτη των εκλογών και των «εκπροσωπήσεων».Όμως ,η προσπάθεια αυτό-οργάνωσης έχει καλύτερα αποτελέσματα όταν ενωθείς και με άλλους είτε στον χώρο εργασίας σου είτε αλλού, διότι ασφαλώς όταν είμαστε ενωμένοι ,είμαστε σαν μια μεγάλη γροθιά. Ενωμένοι με άλλους που έχουν κοινούς προβληματισμούς, ίδιες αγωνίες και ανησυχίες. Ενωμένοι με έναν κοινό σκοπό: να βγάλουμε την αξιοπρέπεια, τη ζωή και την ελευθερία από το βούρκο τους. Για μας η αυτό-διεύθυνση δεν είναι η απλή «μέθοδος των τριών», αλλά προϋποθέτει την ισότιμη συμμετοχή των πολλών, όπου η ουσιαστική & δυναμική δράση πραγματώνεται μέσα στη κοινωνία, συνδιαμορφώνοντας τους όρους κοινωνικής αυτό-διεύθυνσης.
Στην Ε.Σ.Ε. ο καθένας έχει φωνή και δικαίωμα παρέμβασης σε όλα τα επίπεδα διαδικασιών. Κανείς δεν είναι «πιο ίσος» από τους άλλους. Ουσιαστικά, η οποιαδήποτε απόφαση για κοινωνική παρέμβαση, συνδικαλιστική δράση, κ.τ.λ. πρέπει να λαμβάνεται αποκλειστικά από τη βάση των εργατών / εργαζομένων. Απορρίπτουμε την ιεραρχική δομή των διοικητικών συμβουλίων, των γ. γραμματειών ή άλλων διαμεσολαβητικών και γραφειοκρατικών μηχανισμών. Η ίδια η βάση επίσης, ορίζει τον ανά πάσα στιγμή ανακλητό αντιπρόσωπό της τοπικής ομάδας Ε.Σ.Ε. οπότε οι περιστάσεις το απαιτούν. Οπωσδήποτε, η συνδικαλιστική δράση μας δεν μπορεί να περιοριστεί στα του μισθολογικού ζητήματος ,αλλά οφείλει να πάει και πέρα από αυτό: στην αλλαγή των εργασιακών σχέσεων προς το καλύτερο, στην προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στη σωτηρία του υποβαθμισμένου -από τους νόμους της Αγοράς- φυσικού περιβάλλοντος ,στην ανάδειξη και επίλυση των πολλών τοπικών και κοινοτικών ζητημάτων, τα προβλήματα που προκαλεί η ανελέητη ασυδοσία της οικονομικής παγκοσμιοποίησης και των φορέων της (Π.Ο.Ε. ,Δ.Ν.Τ.) , κ.τ.λ..
Δεν θεωρούμε εαυτούς φορείς και κατόχους της απόλυτης αλήθειας ,ούτε επιδιώκουμε να τοποθετούμαστε πάντα μπροστά σε κάθε αγωνιστική πρωτοβουλία ή συνδικαλιστική παρέμβαση με το «έτσι θέλω». Δεν είμαστε καθοδηγητές ,ούτε πεφωτισμένη «πρωτοπορία». Για μας η κριτική (όπως και η αυτοκριτική) είναι μια σημαντική αξία που δεν απεμπολούμε και στη βάση αυτού, θέλουμε να αξιολογούμε τους αγώνες που δίνουμε. Δεν έχουμε το «αλάθητο» και ούτε φοβόμαστε την έξωθεν κριτική. Ως Ε.Σ.Ε. πιστεύουμε στην αλληλεγγύη των εργατών /εργαζομένων ,στην αλληλοβοήθεια και στην συμπαράσταση σε κάθε εργάτη-διωκόμενο από την εργοδοσία και τους εξουσιαστικούς /κρατικούς φορείς. Τα αιτήματα που η Ε.Σ.Ε. προβάλει ,δεν αποσκοπούν στην επαναδιαπραγμάτευση της σχέσης εκβιασμού με την εργοδοσία, αλλά στην προοπτική αναίρεσής της. Για το λόγο αυτό, πλάι στις καθημερινές διεκδικήσεις για την υπεράσπιση των κεκτημένων δικαιωμάτων των εργατών /εργαζομένων ,επιθυμούμε και μια νέα, επιθετική και διεκδικητική πλατφόρμα με χαρακτηριστικά άρνησης της καπιταλιστικής λογικής (που η κυρίαρχη εξουσία των Αφεντικών -εθνικών και υπερεθνικών -πάντα επεδίωκαν να επιβάλλουν ,με αγαστή συνεργασία των κυρίαρχων Μ.Μ.Ε., στη συνείδηση της σημερινής κοινωνίας). Η ίδια η βάση των εργατών /εργαζομένων οφείλει να θέσει τα θεμέλια για την αυτόνομη και ακηδεμόνευτη δράση της ,για το δικό της διεκδικητικό πλαίσιο.
Η Ε.Σ.Ε. δεν θεωρεί τα αιτηματά της ουτοπικά , όπως αρέσκονται να κρίνουν οι ρεφορμιστικές και ξεπουλημένες ηγεσίες του κρατικού και κομματικού «συνδικαλισμού». Δε θεωρούμε πως η σημερινή οικονομική κατάσταση συνολικά, επιδέχεται σοβαρών μεταρρυθμίσεων ή «μπαλωμάτων» (όπως διατείνονται πως είναι εφικτό οι κοινοβουλευτικοί «εκπρόσωποι του λαού») , μιας και αυτά δεν μπορούν να αναιρέσουν το (μια σκληρή πραγματικότητα πλέον) γεγονός πως η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών παραμένει όχι απλώς η ίδια, αλλά τείνει να μεγαλώσει:οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Είναι μια κατάσταση που πλέον τη βλέπουμε και έξω από τη πόρτα μας. Τα κύματα των μεταναστών προς τις πλούσιες και αναπτυγμένες χώρες της Δύσης ,είναι ένα από τα πολλά χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού του αναφέραμε πάνω. Είναι πια φανερό: ο Καπιταλισμός πλέον δεν επιδέχεται μεταρρυθμίσεων -πρέπει να ανατραπεί. Είναι επιτακτική ανάγκη η κοινωνία να βρει νέους τρόπους κοινωνικής και αναπτυξιακής οργάνωσης ,αλλιώς κινδυνεύει να οδηγηθεί στη σταδιακή κατάρρευσή της .
Η Ε.Σ.Ε. στοχεύει σε μια ανθρώπινη, αλληλέγγυα κοινωνία όπου το σύνολο του ανθρώπινου κόπου θα αποτελεί κοινωνικό αγαθό και δε θα υπόκειται στους τεχνητούς διαχωρισμούς βασισμένους στην ιδιοκτησιακή αλλοτρίωση . Κανένα αυτό-επιβαλλόμενο προνόμιο για κανέναν δεν είναι αποδεκτό για μας ,ανεξαρτήτως φύλου, φυλής ,καταγωγής ,πεποιθήσεων, ιδιαίτερων ικανοτήτων ή προτιμήσεων. Η χειραφέτηση της σημερινής κοινωνίας -εάν αυτή θέλει να ξαναποκτήσει το λησμονημένο ανθρώπινο πρόσωπό της -δε μπορεί παρά να περάσει μέσα από το σάρωμα όλων αυτών των αναχρονιστικών μηχανισμών που εμποδίζουν σκόπιμα την πραγμάτωσή της. Το Κράτος, ως υπέρτατος φορέας απόλυτης εξουσίας (που περιγελά και υποβαθμίζει ακόμα και δικά του παρακλάδια, όπως η λεγόμενη «τοπική αυτοδιοίκηση») και αυταρχισμού (μέσω της αστυνομοκρατίας και της έμμεσης καθοδήγησης του κοινωνικού συνόλου δια των. «ανεξάρτητων» Μ.Μ.Ε.), υποκαθιστά και καταστέλλει την ανθρώπινη δημιουργικότητα που αρνείται να εγκλωβιστεί στο κρατικό καλούπι του, περιστέλλει τις όποιες ελευθερίες δε συμμορφώνονται στα εξουσιαστικά (με το κοστούμι του «δια βοής δημοκρατικού») τερτίπια ,καταργεί τα εργασιακά κεκτημένα για χάρη της φιλο-εξουσιαστικής εργοδοσίας εφευρίσκοντας ανεκδιήγητες «λύσεις» τύπου ημι-απασχόλησης/ ενοικίασης εργαζομένων /υποαπασχόλησης/ κτλ. ,διαλύει το κοινοτιστικό πνεύμα και την άμιλλα που ήταν κάποτε από τα βασικά γνωρίσματα της επαρχίας και βαφτίζει «παράνομες» τις όποιες αυτό-διευθυνόμενες και αυτό-οργανωμένες προσπάθειες ομάδων και συλλογικοτήτων που προσπαθούν να συνεισφέρουν θετικά στο κοινωνικό σύνολο πέρα από τα περιοριστικά «θεσμικά πλαίσια» που επιβάλλει η εξουσιαστική ελίτ. Δυστυχώς -και αυτό χάρη στην ύπαρξη των κρατών σε παγκόσμιο επίπεδο -ο καπιταλιστικός παραλογισμός επιμένει να κρατά δέσμια του οικονομικού /κοινωνικού εκβιασμού του σχεδόν τα 9/10 της ανθρωπότητας με στόχο τον παρασιτικό υπερπλουτισμό του υπόλοιπου 1/10, εξακολουθεί να καταστρέφει παντοιοτρόπως τον πλανήτη και τις φυσικές του δυνατότητες για να παράγει μια σειρά άχρηστων προϊόντων (δεν αποτελεί κυριολεκτικά γενίκευση, αν αναλογιστούμε πόσα και πόσα τέτοια «προϊόντα» που δεν καταναλώθηκαν πετάχτηκαν στις αναρίθμητες χωματερές.), συνεχίζει να θερίζει κατά βούληση μεγάλα τμήματα πληθυσμού μέσω της πείνας ,των ασθενειών και των ανελέητων πολέμων για να μη στερήσει κάτι από τα υπερκέρδη του Κεφαλαίου. Λογικό είναι να θεωρούμε ότι ο παραλογισμός αυτός βασίζεται στις καπιταλιστικές σχέσεις εργασίας . Επαναλαμβάνουμε ότι το ξεπέρασμά του μπορεί να έρθει μέσα από την αυτοοργάνωση και τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας.
Η Ε.Σ.Ε. βάζει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη. Δεν την ενδιαφέρουν τα δόγματα και οι στείρες ιδεολογίες με τη ξύλινη γλώσσα τους, ειδικά αυτές που δεν αναδεικνύουν τα πραγματικά προβλήματα του σημερινού ανθρώπου και βεβαίως δεν έχουν να προτείνουν σοβαρούς τρόπους επίλυσης αυτών. Τίποτα δεν μπορεί -και δεν πρέπει -να υποκαθιστά την ανθρώπινη οντότητα και το ανθρώπινο πρόσωπο της κοινωνίας .Αν αυτό είναι ουτοπία ,τότε ναι: είμαστε ουτοπιστές. Όμως θεωρούμε πάλι, ότι αυτή η «ουτοπία» είναι εφικτή και πραγματοποιήσιμη. Αυτό ακριβώς ,ΔΕΝ θέλουν και ΔΕΝ επιθυμούν οι παρατρεχάμενοι και οι ιδιοτελείς της Εξουσίας (που αποθεώνουν το χρήμα ,την εξατομίκευση της κοινωνίας ,τη αλλοτρίωση του εργάτη /εργαζόμενου και ικανοποιούν τα πλείστα συμφέροντα των ολίγων της ελίτ) να δουν να πραγματοποιείται και κάνουν ό,τι μπορούν για να το εμποδίσουν: μέσω όλων των δυνάμεων της καταστολής και των «δίκαιων» και «αμερόληπτων» δικαστικών θεσμών. Από αυτή τη σκοπιά, η συνδικαλιστική και κοινωνική δράση της Ε.Σ.Ε. είναι επίσης αντισυστημική και αντικαπιταλιστική.
Εργάτη, εργαζόμενε -σύντροφε και συνάδελφε, ας ενωθούμε! Στην παρούσα άσχημη και ασφυκτική κατάσταση που επικρατεί στη κοινωνία μας (αλλά και στους εργασιακούς χώρους ), δεν έχουμε τίποτε να χάσουμε. Η Εξουσία καραδοκεί και συλλογικά πρέπει να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας. Η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια πρέπει να γίνουν τα όπλα μας σε αυτόν τον αγώνα της εργατικής τάξης ,ώστε οι εργοδοτικοί και κυβερνητικοί μηχανισμοί να μας βρουν μπροστά τους!
ΑΣ ΕΝΩΘΟΥΜΕ!
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ
ΕΝΩΣΗ -τ.ο. Ρόδου
www.ese.gr
Στην Ε.Σ.Ε. θεωρούμε πώς ο καλύτερος τρόπος να παρέμβεις ,να αλλάξεις κάτι στη ζωή σου, είναι να αυτό-οργανωθείς. Αυτό-οργάνωση είναι να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, να πάρεις πρωτοβουλίες για να αλλάξεις μια δυσάρεστη κατάσταση δίχως διαμεσολάβηση από καλοθελητές και «τρίτους». Αρνούμαστε την απάτη των εκλογών και των «εκπροσωπήσεων».Όμως ,η προσπάθεια αυτό-οργάνωσης έχει καλύτερα αποτελέσματα όταν ενωθείς και με άλλους είτε στον χώρο εργασίας σου είτε αλλού, διότι ασφαλώς όταν είμαστε ενωμένοι ,είμαστε σαν μια μεγάλη γροθιά. Ενωμένοι με άλλους που έχουν κοινούς προβληματισμούς, ίδιες αγωνίες και ανησυχίες. Ενωμένοι με έναν κοινό σκοπό: να βγάλουμε την αξιοπρέπεια, τη ζωή και την ελευθερία από το βούρκο τους. Για μας η αυτό-διεύθυνση δεν είναι η απλή «μέθοδος των τριών», αλλά προϋποθέτει την ισότιμη συμμετοχή των πολλών, όπου η ουσιαστική & δυναμική δράση πραγματώνεται μέσα στη κοινωνία, συνδιαμορφώνοντας τους όρους κοινωνικής αυτό-διεύθυνσης.
Στην Ε.Σ.Ε. ο καθένας έχει φωνή και δικαίωμα παρέμβασης σε όλα τα επίπεδα διαδικασιών. Κανείς δεν είναι «πιο ίσος» από τους άλλους. Ουσιαστικά, η οποιαδήποτε απόφαση για κοινωνική παρέμβαση, συνδικαλιστική δράση, κ.τ.λ. πρέπει να λαμβάνεται αποκλειστικά από τη βάση των εργατών / εργαζομένων. Απορρίπτουμε την ιεραρχική δομή των διοικητικών συμβουλίων, των γ. γραμματειών ή άλλων διαμεσολαβητικών και γραφειοκρατικών μηχανισμών. Η ίδια η βάση επίσης, ορίζει τον ανά πάσα στιγμή ανακλητό αντιπρόσωπό της τοπικής ομάδας Ε.Σ.Ε. οπότε οι περιστάσεις το απαιτούν. Οπωσδήποτε, η συνδικαλιστική δράση μας δεν μπορεί να περιοριστεί στα του μισθολογικού ζητήματος ,αλλά οφείλει να πάει και πέρα από αυτό: στην αλλαγή των εργασιακών σχέσεων προς το καλύτερο, στην προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στη σωτηρία του υποβαθμισμένου -από τους νόμους της Αγοράς- φυσικού περιβάλλοντος ,στην ανάδειξη και επίλυση των πολλών τοπικών και κοινοτικών ζητημάτων, τα προβλήματα που προκαλεί η ανελέητη ασυδοσία της οικονομικής παγκοσμιοποίησης και των φορέων της (Π.Ο.Ε. ,Δ.Ν.Τ.) , κ.τ.λ..
Δεν θεωρούμε εαυτούς φορείς και κατόχους της απόλυτης αλήθειας ,ούτε επιδιώκουμε να τοποθετούμαστε πάντα μπροστά σε κάθε αγωνιστική πρωτοβουλία ή συνδικαλιστική παρέμβαση με το «έτσι θέλω». Δεν είμαστε καθοδηγητές ,ούτε πεφωτισμένη «πρωτοπορία». Για μας η κριτική (όπως και η αυτοκριτική) είναι μια σημαντική αξία που δεν απεμπολούμε και στη βάση αυτού, θέλουμε να αξιολογούμε τους αγώνες που δίνουμε. Δεν έχουμε το «αλάθητο» και ούτε φοβόμαστε την έξωθεν κριτική. Ως Ε.Σ.Ε. πιστεύουμε στην αλληλεγγύη των εργατών /εργαζομένων ,στην αλληλοβοήθεια και στην συμπαράσταση σε κάθε εργάτη-διωκόμενο από την εργοδοσία και τους εξουσιαστικούς /κρατικούς φορείς. Τα αιτήματα που η Ε.Σ.Ε. προβάλει ,δεν αποσκοπούν στην επαναδιαπραγμάτευση της σχέσης εκβιασμού με την εργοδοσία, αλλά στην προοπτική αναίρεσής της. Για το λόγο αυτό, πλάι στις καθημερινές διεκδικήσεις για την υπεράσπιση των κεκτημένων δικαιωμάτων των εργατών /εργαζομένων ,επιθυμούμε και μια νέα, επιθετική και διεκδικητική πλατφόρμα με χαρακτηριστικά άρνησης της καπιταλιστικής λογικής (που η κυρίαρχη εξουσία των Αφεντικών -εθνικών και υπερεθνικών -πάντα επεδίωκαν να επιβάλλουν ,με αγαστή συνεργασία των κυρίαρχων Μ.Μ.Ε., στη συνείδηση της σημερινής κοινωνίας). Η ίδια η βάση των εργατών /εργαζομένων οφείλει να θέσει τα θεμέλια για την αυτόνομη και ακηδεμόνευτη δράση της ,για το δικό της διεκδικητικό πλαίσιο.
Η Ε.Σ.Ε. δεν θεωρεί τα αιτηματά της ουτοπικά , όπως αρέσκονται να κρίνουν οι ρεφορμιστικές και ξεπουλημένες ηγεσίες του κρατικού και κομματικού «συνδικαλισμού». Δε θεωρούμε πως η σημερινή οικονομική κατάσταση συνολικά, επιδέχεται σοβαρών μεταρρυθμίσεων ή «μπαλωμάτων» (όπως διατείνονται πως είναι εφικτό οι κοινοβουλευτικοί «εκπρόσωποι του λαού») , μιας και αυτά δεν μπορούν να αναιρέσουν το (μια σκληρή πραγματικότητα πλέον) γεγονός πως η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών παραμένει όχι απλώς η ίδια, αλλά τείνει να μεγαλώσει:οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Είναι μια κατάσταση που πλέον τη βλέπουμε και έξω από τη πόρτα μας. Τα κύματα των μεταναστών προς τις πλούσιες και αναπτυγμένες χώρες της Δύσης ,είναι ένα από τα πολλά χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού του αναφέραμε πάνω. Είναι πια φανερό: ο Καπιταλισμός πλέον δεν επιδέχεται μεταρρυθμίσεων -πρέπει να ανατραπεί. Είναι επιτακτική ανάγκη η κοινωνία να βρει νέους τρόπους κοινωνικής και αναπτυξιακής οργάνωσης ,αλλιώς κινδυνεύει να οδηγηθεί στη σταδιακή κατάρρευσή της .
Η Ε.Σ.Ε. στοχεύει σε μια ανθρώπινη, αλληλέγγυα κοινωνία όπου το σύνολο του ανθρώπινου κόπου θα αποτελεί κοινωνικό αγαθό και δε θα υπόκειται στους τεχνητούς διαχωρισμούς βασισμένους στην ιδιοκτησιακή αλλοτρίωση . Κανένα αυτό-επιβαλλόμενο προνόμιο για κανέναν δεν είναι αποδεκτό για μας ,ανεξαρτήτως φύλου, φυλής ,καταγωγής ,πεποιθήσεων, ιδιαίτερων ικανοτήτων ή προτιμήσεων. Η χειραφέτηση της σημερινής κοινωνίας -εάν αυτή θέλει να ξαναποκτήσει το λησμονημένο ανθρώπινο πρόσωπό της -δε μπορεί παρά να περάσει μέσα από το σάρωμα όλων αυτών των αναχρονιστικών μηχανισμών που εμποδίζουν σκόπιμα την πραγμάτωσή της. Το Κράτος, ως υπέρτατος φορέας απόλυτης εξουσίας (που περιγελά και υποβαθμίζει ακόμα και δικά του παρακλάδια, όπως η λεγόμενη «τοπική αυτοδιοίκηση») και αυταρχισμού (μέσω της αστυνομοκρατίας και της έμμεσης καθοδήγησης του κοινωνικού συνόλου δια των. «ανεξάρτητων» Μ.Μ.Ε.), υποκαθιστά και καταστέλλει την ανθρώπινη δημιουργικότητα που αρνείται να εγκλωβιστεί στο κρατικό καλούπι του, περιστέλλει τις όποιες ελευθερίες δε συμμορφώνονται στα εξουσιαστικά (με το κοστούμι του «δια βοής δημοκρατικού») τερτίπια ,καταργεί τα εργασιακά κεκτημένα για χάρη της φιλο-εξουσιαστικής εργοδοσίας εφευρίσκοντας ανεκδιήγητες «λύσεις» τύπου ημι-απασχόλησης/ ενοικίασης εργαζομένων /υποαπασχόλησης/ κτλ. ,διαλύει το κοινοτιστικό πνεύμα και την άμιλλα που ήταν κάποτε από τα βασικά γνωρίσματα της επαρχίας και βαφτίζει «παράνομες» τις όποιες αυτό-διευθυνόμενες και αυτό-οργανωμένες προσπάθειες ομάδων και συλλογικοτήτων που προσπαθούν να συνεισφέρουν θετικά στο κοινωνικό σύνολο πέρα από τα περιοριστικά «θεσμικά πλαίσια» που επιβάλλει η εξουσιαστική ελίτ. Δυστυχώς -και αυτό χάρη στην ύπαρξη των κρατών σε παγκόσμιο επίπεδο -ο καπιταλιστικός παραλογισμός επιμένει να κρατά δέσμια του οικονομικού /κοινωνικού εκβιασμού του σχεδόν τα 9/10 της ανθρωπότητας με στόχο τον παρασιτικό υπερπλουτισμό του υπόλοιπου 1/10, εξακολουθεί να καταστρέφει παντοιοτρόπως τον πλανήτη και τις φυσικές του δυνατότητες για να παράγει μια σειρά άχρηστων προϊόντων (δεν αποτελεί κυριολεκτικά γενίκευση, αν αναλογιστούμε πόσα και πόσα τέτοια «προϊόντα» που δεν καταναλώθηκαν πετάχτηκαν στις αναρίθμητες χωματερές.), συνεχίζει να θερίζει κατά βούληση μεγάλα τμήματα πληθυσμού μέσω της πείνας ,των ασθενειών και των ανελέητων πολέμων για να μη στερήσει κάτι από τα υπερκέρδη του Κεφαλαίου. Λογικό είναι να θεωρούμε ότι ο παραλογισμός αυτός βασίζεται στις καπιταλιστικές σχέσεις εργασίας . Επαναλαμβάνουμε ότι το ξεπέρασμά του μπορεί να έρθει μέσα από την αυτοοργάνωση και τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας.
Η Ε.Σ.Ε. βάζει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη. Δεν την ενδιαφέρουν τα δόγματα και οι στείρες ιδεολογίες με τη ξύλινη γλώσσα τους, ειδικά αυτές που δεν αναδεικνύουν τα πραγματικά προβλήματα του σημερινού ανθρώπου και βεβαίως δεν έχουν να προτείνουν σοβαρούς τρόπους επίλυσης αυτών. Τίποτα δεν μπορεί -και δεν πρέπει -να υποκαθιστά την ανθρώπινη οντότητα και το ανθρώπινο πρόσωπο της κοινωνίας .Αν αυτό είναι ουτοπία ,τότε ναι: είμαστε ουτοπιστές. Όμως θεωρούμε πάλι, ότι αυτή η «ουτοπία» είναι εφικτή και πραγματοποιήσιμη. Αυτό ακριβώς ,ΔΕΝ θέλουν και ΔΕΝ επιθυμούν οι παρατρεχάμενοι και οι ιδιοτελείς της Εξουσίας (που αποθεώνουν το χρήμα ,την εξατομίκευση της κοινωνίας ,τη αλλοτρίωση του εργάτη /εργαζόμενου και ικανοποιούν τα πλείστα συμφέροντα των ολίγων της ελίτ) να δουν να πραγματοποιείται και κάνουν ό,τι μπορούν για να το εμποδίσουν: μέσω όλων των δυνάμεων της καταστολής και των «δίκαιων» και «αμερόληπτων» δικαστικών θεσμών. Από αυτή τη σκοπιά, η συνδικαλιστική και κοινωνική δράση της Ε.Σ.Ε. είναι επίσης αντισυστημική και αντικαπιταλιστική.
Εργάτη, εργαζόμενε -σύντροφε και συνάδελφε, ας ενωθούμε! Στην παρούσα άσχημη και ασφυκτική κατάσταση που επικρατεί στη κοινωνία μας (αλλά και στους εργασιακούς χώρους ), δεν έχουμε τίποτε να χάσουμε. Η Εξουσία καραδοκεί και συλλογικά πρέπει να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας. Η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια πρέπει να γίνουν τα όπλα μας σε αυτόν τον αγώνα της εργατικής τάξης ,ώστε οι εργοδοτικοί και κυβερνητικοί μηχανισμοί να μας βρουν μπροστά τους!
ΑΣ ΕΝΩΘΟΥΜΕ!
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ
ΕΝΩΣΗ -τ.ο. Ρόδου
www.ese.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου