ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΟΒΟY

Στις 17 Φεβρουαρίου 2008 η πρώην Σοσιαλιστική Αυτόνομη Επαρχία του Κοσόβου (με αυτό το όνομα ήταν γνωστό το Κόσοβο από το 1974 μέχρι το 1990 που το κοινοβούλιο του, αντιδρώντας στην κατάργηση της αυτονομίας του από τον Μιλόσεβιτς, διακήρυξε την ανεξαρτησία του που τότε αναγνωρίστηκε μόνο από την Αλβανία), τμήμα της πάλαι ποτέ Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ανακήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία της από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (ό, τι απέμεινε από την πρώην Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, μετά τον πολύχρονο και πολύνεκρο πόλεμο της δεκαετίας του 1990 που την διέλυσε). Το καινούργιο κράτος, σε προκαταρτικό επίπεδο (μια που δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί όλες οι απαιτούμενες από το διεθνές δίκαιο διαδικασίες συγκρότησής του) έχει αναγνωριστεί από τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και από τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, όπως ήταν αναμενόμενο, πυροδότησε στη Σερβία μια σειρά εθνικιστικών ταραχών σε βάρος των Αλβανών της Σερβίας και των διπλωματικών αντιπροσωπειών όσων κρατών αναγνωρίσανε το καινούργιο κράτος, ενώ στην Ελλάδα πυροδότησε την ομόφωνη συμπαράσταση προς τον σερβικό εθνικισμό από όλα τα κόμματα και τις ελεγχόμενες από αυτά οργανώσεις και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση θα ήταν αδιανόητο να εκπλαγεί από το νέο αυτό ξέσπασμα του ελληνικού φιλοσερβικού εθνικισμού, δεδομένου ότι ο ελληνικός εθνικισμός, ομόφωνα αποδεκτός από όλες τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις, υπήρξε ο πιο σθεναρός και συνεπής υποστηρικτής του σερβικού εθνικισμού σ’ όλη την διάρκεια του πολύχρονου και πολύνεκρου πολέμου που ακολούθησε την διάλυση της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας σε εθνικά κράτη, που πριν από την διάλυση συγκροτούσανε την ομοσπονδιακή δημοκρατία σαν ομόσπονδες δημοκρατίες. Ο ελληνικός φιλοσερβικός εθνικισμός μπορεί να καυχηθεί ότι υπήρξε η μοναδική πολιτική δύναμη μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος δεν πρόδωσε ποτέ τον ομογάλακτο του (και οι δυο εθνικισμοί στηρίζονται στην ιδεολογική κυριαρχία της ορθόδοξης εκκλησίας και του στρατού) σερβικό εθνικισμό, ακόμη και όταν ο τελευταίος έγινε παγκόσμια γνωστός για μια μεγάλη σειρά εγκλημάτων πολέμου, τα οποία είχε να δει η Ευρώπη από την λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, το 1945. Μια σειρά εγκλημάτων της οποίας αποκορύφωμα υπήρξε η γενοκτονία παραπάνω από 8.000 κατοίκων της βοσνιακής πόλης Σρεμπρένιτσα το 1995, στην οποία η Ελλάδα συμμετείχε ενεργά με δικό της στρατιωτικό απόσπασμα εθελοντών, οι οποίοι μέχρι σήμερα παραμένουν ατιμώρητοι και από μεγάλο μέρος του κοινού θεωρούνται ήρωες!
Ποιος ξεχνάει ότι, όταν κατά την διάρκεια του πολέμου στην Βοσνία οι Σέρβοι εγκληματίες πολέμου είχαν φτάσει να εκτοξεύουν ρουκέτες στην κεντρική αγορά του Σαράγεβο και να σκοτώνουν πολλές δεκάδες αμάχων, οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις και τα Μ.Μ.Ε. όχι μόνο δεν διαμαρτυρόντουσαν αλλά υποστηρίζανε μονομερώς με χρήμα, καύσιμα, φάρμακα και ό, τι άλλο χρήσιμο, τη σερβική πλευρά, αδιαφορώντας συστηματικά για τα θύματα των Σέρβων εγκληματιών πολέμου;
Ποιος ξεχνάει ότι, όταν οι εγκληματίες πολέμου Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς επισκεφθήκανε στην διάρκεια του πολέμου την Ελλάδα, έτυχαν πάνδημης υποδοχής ηρώων;
Και σαν να μην έφτανε αυτή η επαίσχυντη, και καταδικασμένη από το μεγαλύτερο μέρους της διεθνούς κοινότητας, στάση του ελληνικού πολιτικού κόσμου και των ελληνικών Μ.Μ.Ε. κατά την διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, όταν το 1999 η Σερβία των ατιμώρητων εγκληματιών πολέμου, απαλλαγμένη παρά την θέλησή της από το πολεμικό μέτωπο της Βοσνίας, επιτέθηκε στο Κόσοβο για να κάνει σε βάρος της τεράστιας πλειοψηφίας των Αλβανών κατοίκων του, ό,τι δεν είχε καταφέρει να ολοκληρώσει στην Βοσνία, δηλ. την εθνοκάθαρση, πάλι σύσσωμος ο ελληνικός πολιτικός κόσμος και τα Μ.Μ.Ε., με προεξάρχουσα την ορθόδοξη εκκλησία (όπως και στον πόλεμο της Βοσνίας), πήραν ενεργά το μέρος των Σέρβων εγκληματιών πολέμου, παρέχοντας κάθε δυνατή πολιτική και υλική βοήθεια. Μέχρι και οι ελληνικές μη κυβερνητικές οργανώσεις φιλανθρωπικού χαρακτήρα, όπως οι «Γιατροί χωρίς σύνορα» και οι «Γιατροί του κόσμου», στον πόλεμο της Βοσνίας και στον πόλεμο του Κοσόβου, πήραν ενεργό μέρος υπέρ των Σέρβων, με αποτέλεσμα οι «Γιατροί χωρίς σύνορα» να διαγραφούν από την διεθνή οργάνωση της οποίας αποτελούσαν τμήμα.
Ποιος ξεχνάει ότι ούτε πριν ούτε μετά τις επεμβάσεις του Ν.Α.Τ.Ο. τα περισσότερα κόμματα και Μ.Μ.Ε. της Ελλάδας, που διαμαρτυρόντουσαν και διοργανώνανε διαδηλώσεις κατά των επεμβάσεων, δεν βρήκαν ούτε μία ευκαιρία να διαμαρτυρηθούν και να διοργανώσουν αντίστοιχες μαζικές διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις ενάντια στις ειδεχθείς πράξεις των Σέρβων εγκληματιών πολέμου ?
Σε κάθε αμερόληπτο παρατηρητή της διεθνούς και ιδιαίτερα της βαλκανικής πραγματικότητας, ήταν γνωστό, ήδη από την εποχή που η Σερβία του, μετέπειτα εγκληματία πολέμου, Μιλόσεβιτς, επιχείρησε να μονοπωλήσει την πολιτική, στρατιωτική και οικονομική εξουσία του κράτους που προέκυψε στον γιουγκοσλαβικό χώρο μετά την κατάρρευση του σοσιαλισμού, ότι οι πρώην ομόσπονδες δημοκρατίες και οι αυτόνομες επαρχίες, όπως το Κόσοβο, θα προχωρούσαν σε απόσχιση. Εάν μπορούσε να υπάρξει Γιουγκοσλαβία χωρίς ομόσπονδες δημοκρατίες και αυτόνομες επαρχίες αλλά με μόνη την Σερβία να επιβάλλεται στον γιουγκοσλαβικό χώρο, όπως επιχείρησε να κάνει ο σερβικός εθνικισμός, αυτή η Γιουγκοσλαβία θα είχε συγκροτηθεί σε κράτος ήδη μετά την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό, γι’ αυτό το κομμουνιστικό κόμμα του Τίτο κατάφερε να συγκροτήσει το γιουγκοσλαβικό κράτος μετά τον πόλεμο, μόνο αφού προηγούμενα εξουδετέρωσε τον σερβικό εθνικισμό και παραχώρησε στις εθνικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές κοινότητες καθεστώς πολιτικής ισονομίας, συνταγματικά κατοχυρωμένης αυτονομίας και οικονομικής αυτοδιαχείρισης. Όλα αυτά επιχείρησε να καταργήσει ο σερβικός εθνικισμός, ο οποίος επισείοντας τον κίνδυνο της απώλειας του Κοσόβου λόγω των αυξημένων πολιτικών διεκδικήσεων της αλβανικής πλειοψηφίας του, κυριάρχησε στην σερβική πολιτική σκηνή (1989). Ο σερβικός εθνικισμός δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω την ιστορία και αυτό ήταν από τότε γνωστό ακόμα και στους Σέρβους που δεν ήταν εθνικιστές και αγωνίστηκαν κατά του εθνικισμού μέχρι που ο τελευταίος τους εξόντωσε πολιτικά και κάποιες φορές και βιολογικά με μαφιόζικες μεθόδους.
Όμως στην Ελλάδα, ο σερβικός εθνικισμός βρήκε πρόθυμο υποστηρικτή και συνεργάτη τον ελληνικό, από όλα τα κόμματα αποδεκτό, εθνικισμό, εφόσον και οι δύο είχαν πολλούς κοινούς στόχους με πρώτον απ’ όλους την κατάπνιξη της μουσουλμανικής θρησκείας στον βαλκανικό χώρο, μιας θρησκείας που εκπροσωπούνταν από την πλειοψηφία των κατοίκων του Κοσόβου και της Βοσνίας. Όπως είχαν κοινό στόχο την εξάλειψη της πρώην ομόσπονδης γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας της Μακεδονίας από τον χάρτη και την απορρόφηση της εδαφικής της επικράτειας από το ελληνικό και το (κατ’ ουσία σερβικό) κράτος του Μιλόσεβιτς, κάτι για το οποίο τα δύο κράτη είχαν αρχίσει μυστικές διαβουλεύσεις. Όπως είχαν κοινό στόχο την μέχρις εσχάτων εξουθένωση του αλβανικού έθνους με την εθνοκάθαρση του Κοσόβου από την αλβανική του πλειοψηφία και την προσάρτηση της νότιας Αλβανίας στην Ελλάδα, σαν Βορείου Ηπείρου. Και όλα αυτά στο όνομα της ορθοδοξίας και των «απαράγραπτων ιστορικών δικαιωμάτων τους», όπως αυτά που επικαλούνταν πάντα ο γερμανικός εθνικισμός στην διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου για να εξαλείψει ολόκληρα κράτη από τον χάρτη, όπως το πολωνικό και το τσεχοσλοβακικό.
Είναι γεγονός ότι, όπως πολλοί Έλληνες πλουτίσανε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την μαύρη αγορά και το «βρώμικο χρήμα», το ίδιο πλουτίσανε και από τον πόλεμο της πρώην Γιουγκοσλαβίας, μια που η Ελλάδα αναδείχθηκε σε υπ’ αριθμόν ένα προμηθευτή των Σέρβων και πλυντήριο του «βρώμικου χρήματος», το οποίο οι τελευταίοι αποκομίσανε από τον πόλεμο. Και είναι φυσικό επόμενο, οι ανίερες συμμαχίες που συναφθήκανε κατά την διάρκεια του πολέμου μεταξύ Ελλήνων και Σέρβων κερδοσκόπων να παραμένουν ακόμα εν ισχύει, μια που στην Ελλάδα κανένας δεν διώχτηκε για τέτοιου είδους παράνομο πλουτισμό ενώ στην Σερβία παραμένουν ασύλληπτοι ακόμα και οι αρχιεγκληματίες πολέμου Κάρατζιτς και Μλάντιτς που διαθέτουν ακόμη τεράστια πολιτική υποστήριξη από το πιο ισχυρό σερβικό κόμμα, το εθνικιστικό του Σέσελι. Αυτοί οι κερδοσκόποι, υπερασπιζόμενοι τα παράνομα κέρδη τους και την ατιμωρησία τους, είναι φυσικό να αποτελούν το ισχυρότερο πολιτικό και οικονομικό στήριγμα του ελληνικού εθνικισμού. Και όταν αυτά τα κέρδη τα έχουν επενδύσει σε κράτη, όπως η Δημοκρατία της Μακεδονίας και το Κόσοβο, έχουν κάθε συμφέρον αυτά τα κράτη να μην μπορούν, λόγω πολιτικών και οικονομικών αδυναμιών, να ελέγξουν τις ληστρικές για Μακεδόνες και Κοσοβάρους συμβάσεις με τις οποίες έχουν γίνει αυτές οι επενδύσεις. Γι’ αυτό και αυτοί οι κερδοσκόποι, αυτοί οι μαφιόζοι, θα ξοδεύουν πάντα άφθονο χρήμα για να ενισχύουν την προπαγάνδα κατά της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και του ανεξάρτητου Κοσόβου. Και, όπως δείχνει το κύμα διαμαρτυριών κατά της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, κάνουν καλά την δουλειά τους, έχοντας επιτύχει, με την βοήθεια πάντα του, από τις πρώτες τάξεις του σχολείου, διδασκόμενου ελληνικού εθνικισμού, να κρατάνε τόσο δέσμιο τον ελληνικό πολιτικό κόσμο και τα Μ.Μ.Ε. όπως την εποχή του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Λες και τίποτα δεν άλλαξε από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση, τασσόμενη πάντα υπέρ του ελεύθερου συλλογικού αυτοπροσδιορισμού και αγωνιζόμενη κατά του καταστροφικού για την Ελλάδα εθνικισμού, όχι μόνο αναγνωρίζει το δικαίωμα των Κοσοβάρων στην ανεξαρτησία της χώρας τους αλλά πανηγυρίζει την ανεξαρτησία αυτή σαν ένα ισχυρό πλήγμα κατά του ελληνικού εθνικισμού. Όσον αφορά δε αυτούς που θέτουν σαν προϋπόθεση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, προηγούμενη απόφαση του Ο.Η.Ε. τους αντιτείνει ότι, όσο στον Ο.Η.Ε. καθοριστικό ρόλο θα παίζει η Ρωσία, η οποία δεν θέλει το παράδειγμα του Κοσόβου να βρει μιμητές από τις δικές της καταπιεσμένες εθνότητες σαν των Τσετσένων, ποτέ ο Ο.Η.Ε. δεν θα μπορέσει να υπερασπιστεί τα δικαιώματα του Κοσόβου. Και γι’ αυτό το όψιμο αυτό ενδιαφέρον για τον Ο.Η.Ε., που για τους Έλληνες εθνικιστές υπήρξε πάντα πρακτορείο των Αμερικανών, το θεωρεί εκ του πονηρού. Λαμβάνοντας δε υπόψη ότι το μένος κατά των Κοσοβάρων είναι μια προέκταση του μένους κατά των απανταχού Αλβανών, η Αντιεθνικιστική Κίνηση θεωρεί το μένος αυτό σαν προέκταση του ρατσισμού και καταγγέλλει τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις, στον βαθμό που ωρύονται κατά της νεοσύστατης δημοκρατίας, σαν πέμπτη φάλαγγα του ρατσισμού. Ενός ρατσισμού, ο οποίος μεταμφιέζεται φορώντας αντιμπεριαλιστικό μανδύα, προκειμένου να πείθει για τις καλές του προθέσεις. Το ότι αυτός ο αντιμπεριαλισμός αγκαλιάζεται από την ελληνική ακροδεξιά και τις ελληνικές φασιστικές οργανώσεις, είναι η καλύτερη απόδειξη της υποκρισίας και της επικινδυνότητάς του.

www.sitemaker.gr/antiethnikistik