και το κειμενο της καταληψηςTerra Incognita:
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ…
…Άλλοτε ως «ομάδα 10 κουκουλοφόρων» που προβαίνουν σε καταστροφές μέρα μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, άλλοτε ως «οργανωμένες ομάδες που κινούνταιστις παρυφές της τρομοκρατίας», άλλοτε ως οι «γνωστοί-άγνωστοι του αυτόνομου κρατιδίου των Εξαρχείων» που παρεμποδίζουν την ομαλή ζωή των αγανακτισμένων πλέον πολιτών, άλλοτε ως…
Αλλά δεν έχουν σημασία όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί των κονδυλοφόρων. Άλλωστε ως δεκανίκι της εξουσίας οι δημοσιογράφοι πρέπει να προωθήσουν και άλλους τέτοιους χαρακτηρισμούς. Πρέπει να συνεχίσουν πιστά να ακολουθούν τις εντολές που δέχονται από τα κεντρικά της αστυνομίας. [γεγονός που παραδέχεται και η ίδια η αστυνομία μέσω του επίσημου συνδικαλιστικού της περιοδικού σε άρθρο για την τρομοκρατία ]. Γιατί όπως χαρακτηριστικά λένε και στα διαφημιστικά σποτάκια τους, η ενημέρωσή τους «έχει άποψη». Αυτή των μπάτσων. Είναι ενημέρωση «από άλλη οπτική», Αυτή των αφεντικών. Είναι «ενημέρωση με πρόσωπο». Των ρουφιάνων. Και πάνω απ' όλα είναι είδηση. Είναι γεγονός. Είναι αλήθεια. Και όποιος το αμφισβητήσει αυτό, απλά την έβαψε…
Κάπως έτσι λοιπόν το Υπάρχoν φαντάζεται την «ενημέρωση». Και κάπως έτσι επιβάλλεται και ο έλεγχός του πάνω στην κοινωνία. Μια κοινωνία που αν την παρατηρήσεις μόνο τα τελευταία 20 χρόνια περίπου, νομίζεις πως η τόσο απότομη αλλαγή των όποιων αξιών της και των έως κάποτε αυτονόητών της, οφείλεται ή σε κάποιο τρομακτικό κέρδος που επήλθε στη ζωή της ή σε καθολικό υπνωτισμό των υπηκόων της.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της «αλλαγής», της «προόδου», του «πολιτισμού», είναι η σταδιακή μεταμόρφωση της θέσης των μπάτσων στην κοινωνική συνείδηση έτσι όπως διαμορφώνεται από την εσωτερίκευση της καταστολής. Αν είσαι μπάτσος 20 χρόνια πριν, δέχεσαι τουλάχιστον μια αρνητική στάση από τον κοινωνικό κορμό. Είσαι εχθρός. Αν είσαι μπάτσος σήμερα οι νοικοκυραίοι εκλιπαρούν για την παρουσία σου. Είσαι φίλος. Αν είσαι μπάτσος 20 χρόνια πριν, δεν βοηθάει το «έργο» σου ο τυχαίος περαστικός πολίτης. Είσαι ρουφιάνος. Αν είσαι μπάτσος σήμερα υπάρχουν αρκετοί μικροί ήρωες που θα φαν αυτοί τη σφαίρα για σένα. Θα σε υπερασπιστούν μπροστά στην κάμερα. Θα αναπαράγουν μια χαρά το ποίημα που αφομοίωσαν. Για το δύσκολο έργο σου. Είσαι μεγάλος ήρωας. Αν είσαι μπάτσος 20 χρόνια πριν, κανείς δεν σε φαντάζεται να κραδαίνεις το αυτόματο σε κάθε γωνία της πόλης. Αν είσαι μπάτσος σήμερα, αυτή η εικόνα του ράμπο, είναι απόλυτα εναρμονισμένη με τους ρυθμούς της πόλης εργοστάσιο, και απόλυτα σύμφωνη με τις απαιτήσεις των μικροαστών για περισσότερη αστυνόμευση. Κι ας μην είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσεις ποτέ το κατά ριππάς…
Γίνεται φανερό έτσι, πως όλα παίζονται για την εικόνα. Την εικόνα που αφομοιώνει η κοινωνία. Την εικόνα που σαν μετάλλαξη έχει περάσει στο DNA των σχέσεων. Αυτό φυσικά δεν έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν γίνεται να μην σημειωθούν οι παγκόσμιες συνθήκες που ωθούν κι αυτές προς ένα πιο «ασφαλή» κόσμο. «Τυχαία» γεγονότα-αφορμές που προωθούν την συντηριτικοποίηση των ηθών. Μια ιστορία δεκαετιών σταδιακής μετάλλαξης που διακόπτεται σπάνια από μικρές στιγμές ανυπακοής που γρήγορα είτε καταστέλλονται, είτε αφομοιώνονται. Παρʼ όλα αυτά…
…Η κοινωνική εντροπία οδεύει προς την άπειρη τιμή. Από εκεί και πέρα κανείς δεν ξέρει τι. Προς το παρόν νιώθουμε, βλέπουμε και μας αποδεικνύεται πως η ασφάλεια καταντάει το υπέρτατο αγαθό, για χάρη του οποίου όλα θυσιάζονται. Τα συμφέροντα σαφώς πολλά. Και σαφώς των αφεντικών. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ούτε ιστορικά γεγονότα, ούτε χρονικές συγκυρίες που σημάδεψαν την πορεία του ανθρώπου και της κοινωνίας του για να πειστούμε. Πολυεθνικές, πετρελαϊκές εταιρίες, τράπεζες, βιομηχανίες όπλων, εργολάβοι, καθεστώτα. Όλοι χρειάζονται κοινωνίες γαλουχημένες με φόβο, ανασφάλεια, μίσος για το ξένο, μίσος για το ανεξερεύνητο ,αγάπη για το αφεντικό, αγάπη για το θεό, ανάγκη για ασφάλεια, δικαίωμα στην ιδιοκτησία.
Γυρνάμε στα της ελλαδίτσας…
Οι κυρίαρχοι τουλάχιστον έχουν κάνει ξεκάθαρες τις προθέσεις τους. Δεν σηκώνουν αστεία. Η διαιώνιση αυτής της κατάστασης(-της ύπαρξής τους) είναι ιερό και αναγκαίο καθήκον. Σε παγκόσμιο ή προσωπικό, σε εθνικό ή τοπικό επίπεδο. Σε όλα τα επίπεδα. Με κάθε κόστος. Επεμβαίνοντας στις κοινωνικές σχέσεις και με το τσεκούρι και με το νυστέρι, ή αλλιώς χρησιμοποιώντας και την ωμή κρατική βία και τα μέσα αφομοίωσης, καταφέρνουν να καταστέλλουν εστίες αντίστασης, ανατρεπτικού λόγου και πράξηςαπο τη μια, και απο την άλλη καταφέρνουν να υποδουλώνουν συνειδήσεις με πλασματικές στιγμές ευτυχίας, προσφέροντας απλόχερα την εικονική ηδονή του καταναλωτικού παραμυθιού. Το να στοχεύουν στο σώμα ή στο μυαλό είναι ο βασικός στόχος. Χρειάζονται όμως πρόσθετα μέτρα, περισσότερη οχύρωση. Προωθούνται έτσι νόμοι που όχι απλά χλευάζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αλλά δημιουργούν και ένα νέο είδος ανθρώπου. Αυτό του νομοταγή μικρού αγωνιστή της διπλανής πόρτας. Ένα πρότυπο ανήσυχου πολίτη που ξεγελιέται από το «ανθρωπιστικό έργο» μη κυβερνητικών οργανώσεων, από συγκινητικά σκηνοθετημένους τηλεμαραθώνιους και ταφές παπάδων. Που αρκείται σε καταγγελίες, θεσμικές παρεμβάσεις και δηλώσεις στις κάμερες. Που γουστάρει να χαϊδεύει αυτιά, που ο λόγος του συμπίπτει με τις ανάγκες του Υπάρχοντος. Και μένουμε εδώ.
Το κράτος σεβόμενο την ιστορική του ταυτότητα ως ο κατεξοχήν αρμόδιος μηχανισμός επιβολής και ελέγχου, αναδιαρθρώνεται, εξορθολογίζεται και συντονίζεται με άλλα κράτη, με σκοπό την δημιουργία νόμων-εκτρωμάτων που απο τη μία θα καλύπτουν νομικά την εγκληματική αυθαιρεσία κράτους και κεφαλαίου και απο την άλλη θα αποτελούν το κλειδί για την περαιτέρω άμβλυνση των κοινωνικών θέσεων των υποκειμένων.
Ένας τέτοιος νόμος-έκτρωμα, είναι και ο γνωστός αντιτρομοκρατικός νόμος που αποβλέπει στην «πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος και της τρομοκρατίας». Η προετοιμασία και η συνεχής αναβάθμιση του νόμου αυτού, είναι ένα έργο το οποίο έχει στόχο την ενίσχυση του κρατικού «νομοθετικού» οπλοστασίου. Το εξωφρενικό όμως του τρομονόμου έγκειται στο εξής . Για να ισχύσει νομικά, πρέπει ξεκάθαρα η πράξη που τιμωρείται να αποτελεί απειλή για το δημοκρατικό πολίτευμα. Αυτομάτως έτσι γίνεται ιδεολογικό όπλο και τιμωρεί πολιτικά ανταγωνιστικές προς αυτό ομάδες. Κι αυτό είναι ξεκάθαρο όσον αφορά την εφαρμογή του στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο. Όπως κι αν αυτός ορίζεται απʼ το ίδιο το κράτος, είναι στην ουσία το πρώτο ανεξέλεγκτο κομμάτι που εφαρμόζεται πάνω του αυτό το όπλο.
Πιο πριν οι δυνατότητες του ενισχυμένου, από τον τρομονόμο, νομοθετικού οπλοστασίου του κράτους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο, προκειμένου να κλείσουν οι λογαριασμοί όλου του δημοκρατικού συρφετού με το ένοπλο (συλλήψεις, διώξεις, φυλακίσεις, δίκες 17Ν και ΕΛΑ). Από τη στιγμή που αυτό θεωρήθηκε ότι επιτεύχθηκε μπήκαν στο κατασταλτικό στόχαστρο οι αναρχικοί. Από το καλοκαίρι του 2005, οπότε συλλαμβάνονται οι 3 για την υπόθεση των απαλλοτριωμένων ασπίδων, ξεκινά μια χρονική περίοδος μέσα στην οποία πολλοί αναρχικοί προφυλακίζονται, διώκονται, τιμωρούνται εκδικητικά και παραδειγματικά για τη δράση τους. Παγιώνεται η τακτική των συνοπτικών προφυλακίσεων, που λειτουργούν και ως προληπτική τιμωρία και γίνονται ακόμα και με «ενδείξεις ενοχής», χωρίς επαρκή ή με κατασκευασμένα στοιχεία. Διογκώνονται τερατωδώς κατηγορητήρια, προκειμένου να υπάρχει έδαφος εφαρμογής των ειδικών τρομονομοθετημάτων.
Τα παραπάνω γίνονται φανερά και στην περίπτωση του αναρχικού Βαγγέλη Μποτζατζή και των 3 διωκόμενων για την ίδια υπόθεση συντρόφων που καταζητούνται. Οι ασφαλίτικες καταθέσεις, η «μαρτυρία» ενός χαφιέ της καθημερινότητας (σεκιουριτά) και κυρίως μια κατασκευασμένη μαρτυρία – προϊόν ανάκρισης με απειλές και αφόρητη ψυχολογική πίεση – πού έχει ανακληθεί νομικά και δημόσια, συνθέτουν τη νέα μεγάλη επιτυχία της αστυνομίας.
Το όργιο καταστολής των συμμοριών (ΕΥΠ, ασφάλεια, αντιτρομοκρατική) της ΓΑΔΘ καταλήγει στην προφυλάκιση απ τις 29/11/07 του Β. Μποτζατζή και την έκδοση 3 ενταλμάτων σύλληψης. Και στους 4 συντρόφους αποδίδεται μια σωρεία εμπρηστικών επιθέσεων, ενώ με βάση τον τρομονόμο κατηγορούνται με 5 κακουργήματα και 3 πλημμελήματα, κατηγορίες που τις αρνούνται.
Για άλλη μια φορά η συνεπής και συνειδητή στάση 4 αναρχικών θα είναι το «στοιχείο» για την μετατροπή τους σε «ένοχους» και «τρομοκράτες». Οι συντροφικές και φιλικές σχέσεις θα ονομαστούν «εγκληματική» οργάνωση. Ζωές ανυπότακτες, που πραγματώνουν καθημερινά στο δρόμο πολύμορφα την αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια, που οξύνουν την πολεμική απέναντι στη βαρβαρότητα και τα εγκλήματα της εξουσίας μπαίνουν στο στόχαστρο. Η εξουσία επιδιώκει να τις τυλίξει σε μια κόλα χαρτί που λέγεται τρομονόμος. Στοχεύει να απενεργοποιήσει έτσι τις αντιστάσεις, τις δράσεις, τους αγώνες. Παράλληλα, στέλνει και σαφέστατα μηνύματα εκφοβισμού και παραδειγματισμού, όχι μόνο σε όποιον δρα ενάντιά της αλλά και σε όποιον τολμά να το σκεφτεί. Τα όρια είναι αυτά που θέτει η ολοκληρωτική δημοκρατία. Έξω από αυτά όλοι είναι εν δύναμη τρομοκράτες. Οι ιδικές νομοθεσίες και όλοι αυτοί που τις εισάγουν και τις εκτελούν θα φροντίσουν τα μέγιστα γι'αυτό.
Το ερώτημα σ' αυτό το σημείο είναι ποιες κοινωνικές συνθήκες συνετέλεσαν έτσι ώστε να βρεθεί το ελεύθερο έδαφος απο το κράτος για να προχωρήσει στην επιβολή αυτού του απάνθρωπου νομικού κατασκευάσματος; Που τιμωρεί με 25 χρόνια κάθειρξης το λιγότερο, πράξεις που 10 χρόνια πριν θεωρούνταν πλημμελήματα. Ποιες αντιστάσεις λύγισαν; Ποια πατήματα δόθηκαν; Ποιες στάσεις αφομοιώθηκαν; Το σίγουρο είναι πως οι ευθύνες μοιράζονται σε όλο το κοινωνικό φάσμα, όχι όμως εξίσου.
«Κάθε απειλή προς το Υπάρχον προσδιορίζει κι έναν θανάσιμο εχθρό»
Το τι θα απειλεί κάθε φορά το Υπάρχον όμως, ορίζεται κατά βάση απο το ίδιο. Για να νομιμοποιηθούν κοινωνικά προσταγές των κυρίαρχων, και να αναχθούν σε θεμελιώδεις αξίες του πολιτισμού, πάντα θα μπαίνει η ανάγκη πάταξης της τρομοκρατίας, για να μπορεί έτσι ο πολίτης να γεύεται τα αγαθά της ασφάλειας και της ιδιοκτησίας.
«Ο αντιτρομοκρατικός είναι αναγκαίος»
«…το ζητούμενο είναι να ισορροπήσουμε ανάμεσα στα
δύο υψίστης σημασίας αγαθά, το αγαθό της προστασίας
της προσωπικότητας και το αγαθό της ασφάλειας…
…αν φτάσουμε στο σημείο να θυσιάσουμε το κοινωνικό αγαθό της ασφάλειας υπέρ της ελευθερίας των προσωπικών δεδομένων, θα οδηγηθούμε στον ατομικισμό.»
(κάποιος υπουργός δικαιοσύνης)
Απέναντι στην εξατομίκευση και το φόβο, προτάσσουμε την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα
Οι διώξεις οι φυλακίσεις οι τρομονόμοι και η εκδικητικότητα της εξουσίας δεν μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΜΠΟΤΖΑΤΖΗ
ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ
ΣΤΟΥΣ 3 ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ
…Άλλοτε ως «ομάδα 10 κουκουλοφόρων» που προβαίνουν σε καταστροφές μέρα μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, άλλοτε ως «οργανωμένες ομάδες που κινούνταιστις παρυφές της τρομοκρατίας», άλλοτε ως οι «γνωστοί-άγνωστοι του αυτόνομου κρατιδίου των Εξαρχείων» που παρεμποδίζουν την ομαλή ζωή των αγανακτισμένων πλέον πολιτών, άλλοτε ως…
Αλλά δεν έχουν σημασία όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί των κονδυλοφόρων. Άλλωστε ως δεκανίκι της εξουσίας οι δημοσιογράφοι πρέπει να προωθήσουν και άλλους τέτοιους χαρακτηρισμούς. Πρέπει να συνεχίσουν πιστά να ακολουθούν τις εντολές που δέχονται από τα κεντρικά της αστυνομίας. [γεγονός που παραδέχεται και η ίδια η αστυνομία μέσω του επίσημου συνδικαλιστικού της περιοδικού σε άρθρο για την τρομοκρατία ]. Γιατί όπως χαρακτηριστικά λένε και στα διαφημιστικά σποτάκια τους, η ενημέρωσή τους «έχει άποψη». Αυτή των μπάτσων. Είναι ενημέρωση «από άλλη οπτική», Αυτή των αφεντικών. Είναι «ενημέρωση με πρόσωπο». Των ρουφιάνων. Και πάνω απ' όλα είναι είδηση. Είναι γεγονός. Είναι αλήθεια. Και όποιος το αμφισβητήσει αυτό, απλά την έβαψε…
Κάπως έτσι λοιπόν το Υπάρχoν φαντάζεται την «ενημέρωση». Και κάπως έτσι επιβάλλεται και ο έλεγχός του πάνω στην κοινωνία. Μια κοινωνία που αν την παρατηρήσεις μόνο τα τελευταία 20 χρόνια περίπου, νομίζεις πως η τόσο απότομη αλλαγή των όποιων αξιών της και των έως κάποτε αυτονόητών της, οφείλεται ή σε κάποιο τρομακτικό κέρδος που επήλθε στη ζωή της ή σε καθολικό υπνωτισμό των υπηκόων της.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της «αλλαγής», της «προόδου», του «πολιτισμού», είναι η σταδιακή μεταμόρφωση της θέσης των μπάτσων στην κοινωνική συνείδηση έτσι όπως διαμορφώνεται από την εσωτερίκευση της καταστολής. Αν είσαι μπάτσος 20 χρόνια πριν, δέχεσαι τουλάχιστον μια αρνητική στάση από τον κοινωνικό κορμό. Είσαι εχθρός. Αν είσαι μπάτσος σήμερα οι νοικοκυραίοι εκλιπαρούν για την παρουσία σου. Είσαι φίλος. Αν είσαι μπάτσος 20 χρόνια πριν, δεν βοηθάει το «έργο» σου ο τυχαίος περαστικός πολίτης. Είσαι ρουφιάνος. Αν είσαι μπάτσος σήμερα υπάρχουν αρκετοί μικροί ήρωες που θα φαν αυτοί τη σφαίρα για σένα. Θα σε υπερασπιστούν μπροστά στην κάμερα. Θα αναπαράγουν μια χαρά το ποίημα που αφομοίωσαν. Για το δύσκολο έργο σου. Είσαι μεγάλος ήρωας. Αν είσαι μπάτσος 20 χρόνια πριν, κανείς δεν σε φαντάζεται να κραδαίνεις το αυτόματο σε κάθε γωνία της πόλης. Αν είσαι μπάτσος σήμερα, αυτή η εικόνα του ράμπο, είναι απόλυτα εναρμονισμένη με τους ρυθμούς της πόλης εργοστάσιο, και απόλυτα σύμφωνη με τις απαιτήσεις των μικροαστών για περισσότερη αστυνόμευση. Κι ας μην είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσεις ποτέ το κατά ριππάς…
Γίνεται φανερό έτσι, πως όλα παίζονται για την εικόνα. Την εικόνα που αφομοιώνει η κοινωνία. Την εικόνα που σαν μετάλλαξη έχει περάσει στο DNA των σχέσεων. Αυτό φυσικά δεν έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν γίνεται να μην σημειωθούν οι παγκόσμιες συνθήκες που ωθούν κι αυτές προς ένα πιο «ασφαλή» κόσμο. «Τυχαία» γεγονότα-αφορμές που προωθούν την συντηριτικοποίηση των ηθών. Μια ιστορία δεκαετιών σταδιακής μετάλλαξης που διακόπτεται σπάνια από μικρές στιγμές ανυπακοής που γρήγορα είτε καταστέλλονται, είτε αφομοιώνονται. Παρʼ όλα αυτά…
…Η κοινωνική εντροπία οδεύει προς την άπειρη τιμή. Από εκεί και πέρα κανείς δεν ξέρει τι. Προς το παρόν νιώθουμε, βλέπουμε και μας αποδεικνύεται πως η ασφάλεια καταντάει το υπέρτατο αγαθό, για χάρη του οποίου όλα θυσιάζονται. Τα συμφέροντα σαφώς πολλά. Και σαφώς των αφεντικών. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ούτε ιστορικά γεγονότα, ούτε χρονικές συγκυρίες που σημάδεψαν την πορεία του ανθρώπου και της κοινωνίας του για να πειστούμε. Πολυεθνικές, πετρελαϊκές εταιρίες, τράπεζες, βιομηχανίες όπλων, εργολάβοι, καθεστώτα. Όλοι χρειάζονται κοινωνίες γαλουχημένες με φόβο, ανασφάλεια, μίσος για το ξένο, μίσος για το ανεξερεύνητο ,αγάπη για το αφεντικό, αγάπη για το θεό, ανάγκη για ασφάλεια, δικαίωμα στην ιδιοκτησία.
Γυρνάμε στα της ελλαδίτσας…
Οι κυρίαρχοι τουλάχιστον έχουν κάνει ξεκάθαρες τις προθέσεις τους. Δεν σηκώνουν αστεία. Η διαιώνιση αυτής της κατάστασης(-της ύπαρξής τους) είναι ιερό και αναγκαίο καθήκον. Σε παγκόσμιο ή προσωπικό, σε εθνικό ή τοπικό επίπεδο. Σε όλα τα επίπεδα. Με κάθε κόστος. Επεμβαίνοντας στις κοινωνικές σχέσεις και με το τσεκούρι και με το νυστέρι, ή αλλιώς χρησιμοποιώντας και την ωμή κρατική βία και τα μέσα αφομοίωσης, καταφέρνουν να καταστέλλουν εστίες αντίστασης, ανατρεπτικού λόγου και πράξηςαπο τη μια, και απο την άλλη καταφέρνουν να υποδουλώνουν συνειδήσεις με πλασματικές στιγμές ευτυχίας, προσφέροντας απλόχερα την εικονική ηδονή του καταναλωτικού παραμυθιού. Το να στοχεύουν στο σώμα ή στο μυαλό είναι ο βασικός στόχος. Χρειάζονται όμως πρόσθετα μέτρα, περισσότερη οχύρωση. Προωθούνται έτσι νόμοι που όχι απλά χλευάζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αλλά δημιουργούν και ένα νέο είδος ανθρώπου. Αυτό του νομοταγή μικρού αγωνιστή της διπλανής πόρτας. Ένα πρότυπο ανήσυχου πολίτη που ξεγελιέται από το «ανθρωπιστικό έργο» μη κυβερνητικών οργανώσεων, από συγκινητικά σκηνοθετημένους τηλεμαραθώνιους και ταφές παπάδων. Που αρκείται σε καταγγελίες, θεσμικές παρεμβάσεις και δηλώσεις στις κάμερες. Που γουστάρει να χαϊδεύει αυτιά, που ο λόγος του συμπίπτει με τις ανάγκες του Υπάρχοντος. Και μένουμε εδώ.
Το κράτος σεβόμενο την ιστορική του ταυτότητα ως ο κατεξοχήν αρμόδιος μηχανισμός επιβολής και ελέγχου, αναδιαρθρώνεται, εξορθολογίζεται και συντονίζεται με άλλα κράτη, με σκοπό την δημιουργία νόμων-εκτρωμάτων που απο τη μία θα καλύπτουν νομικά την εγκληματική αυθαιρεσία κράτους και κεφαλαίου και απο την άλλη θα αποτελούν το κλειδί για την περαιτέρω άμβλυνση των κοινωνικών θέσεων των υποκειμένων.
Ένας τέτοιος νόμος-έκτρωμα, είναι και ο γνωστός αντιτρομοκρατικός νόμος που αποβλέπει στην «πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος και της τρομοκρατίας». Η προετοιμασία και η συνεχής αναβάθμιση του νόμου αυτού, είναι ένα έργο το οποίο έχει στόχο την ενίσχυση του κρατικού «νομοθετικού» οπλοστασίου. Το εξωφρενικό όμως του τρομονόμου έγκειται στο εξής . Για να ισχύσει νομικά, πρέπει ξεκάθαρα η πράξη που τιμωρείται να αποτελεί απειλή για το δημοκρατικό πολίτευμα. Αυτομάτως έτσι γίνεται ιδεολογικό όπλο και τιμωρεί πολιτικά ανταγωνιστικές προς αυτό ομάδες. Κι αυτό είναι ξεκάθαρο όσον αφορά την εφαρμογή του στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο. Όπως κι αν αυτός ορίζεται απʼ το ίδιο το κράτος, είναι στην ουσία το πρώτο ανεξέλεγκτο κομμάτι που εφαρμόζεται πάνω του αυτό το όπλο.
Πιο πριν οι δυνατότητες του ενισχυμένου, από τον τρομονόμο, νομοθετικού οπλοστασίου του κράτους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο, προκειμένου να κλείσουν οι λογαριασμοί όλου του δημοκρατικού συρφετού με το ένοπλο (συλλήψεις, διώξεις, φυλακίσεις, δίκες 17Ν και ΕΛΑ). Από τη στιγμή που αυτό θεωρήθηκε ότι επιτεύχθηκε μπήκαν στο κατασταλτικό στόχαστρο οι αναρχικοί. Από το καλοκαίρι του 2005, οπότε συλλαμβάνονται οι 3 για την υπόθεση των απαλλοτριωμένων ασπίδων, ξεκινά μια χρονική περίοδος μέσα στην οποία πολλοί αναρχικοί προφυλακίζονται, διώκονται, τιμωρούνται εκδικητικά και παραδειγματικά για τη δράση τους. Παγιώνεται η τακτική των συνοπτικών προφυλακίσεων, που λειτουργούν και ως προληπτική τιμωρία και γίνονται ακόμα και με «ενδείξεις ενοχής», χωρίς επαρκή ή με κατασκευασμένα στοιχεία. Διογκώνονται τερατωδώς κατηγορητήρια, προκειμένου να υπάρχει έδαφος εφαρμογής των ειδικών τρομονομοθετημάτων.
Τα παραπάνω γίνονται φανερά και στην περίπτωση του αναρχικού Βαγγέλη Μποτζατζή και των 3 διωκόμενων για την ίδια υπόθεση συντρόφων που καταζητούνται. Οι ασφαλίτικες καταθέσεις, η «μαρτυρία» ενός χαφιέ της καθημερινότητας (σεκιουριτά) και κυρίως μια κατασκευασμένη μαρτυρία – προϊόν ανάκρισης με απειλές και αφόρητη ψυχολογική πίεση – πού έχει ανακληθεί νομικά και δημόσια, συνθέτουν τη νέα μεγάλη επιτυχία της αστυνομίας.
Το όργιο καταστολής των συμμοριών (ΕΥΠ, ασφάλεια, αντιτρομοκρατική) της ΓΑΔΘ καταλήγει στην προφυλάκιση απ τις 29/11/07 του Β. Μποτζατζή και την έκδοση 3 ενταλμάτων σύλληψης. Και στους 4 συντρόφους αποδίδεται μια σωρεία εμπρηστικών επιθέσεων, ενώ με βάση τον τρομονόμο κατηγορούνται με 5 κακουργήματα και 3 πλημμελήματα, κατηγορίες που τις αρνούνται.
Για άλλη μια φορά η συνεπής και συνειδητή στάση 4 αναρχικών θα είναι το «στοιχείο» για την μετατροπή τους σε «ένοχους» και «τρομοκράτες». Οι συντροφικές και φιλικές σχέσεις θα ονομαστούν «εγκληματική» οργάνωση. Ζωές ανυπότακτες, που πραγματώνουν καθημερινά στο δρόμο πολύμορφα την αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια, που οξύνουν την πολεμική απέναντι στη βαρβαρότητα και τα εγκλήματα της εξουσίας μπαίνουν στο στόχαστρο. Η εξουσία επιδιώκει να τις τυλίξει σε μια κόλα χαρτί που λέγεται τρομονόμος. Στοχεύει να απενεργοποιήσει έτσι τις αντιστάσεις, τις δράσεις, τους αγώνες. Παράλληλα, στέλνει και σαφέστατα μηνύματα εκφοβισμού και παραδειγματισμού, όχι μόνο σε όποιον δρα ενάντιά της αλλά και σε όποιον τολμά να το σκεφτεί. Τα όρια είναι αυτά που θέτει η ολοκληρωτική δημοκρατία. Έξω από αυτά όλοι είναι εν δύναμη τρομοκράτες. Οι ιδικές νομοθεσίες και όλοι αυτοί που τις εισάγουν και τις εκτελούν θα φροντίσουν τα μέγιστα γι'αυτό.
Το ερώτημα σ' αυτό το σημείο είναι ποιες κοινωνικές συνθήκες συνετέλεσαν έτσι ώστε να βρεθεί το ελεύθερο έδαφος απο το κράτος για να προχωρήσει στην επιβολή αυτού του απάνθρωπου νομικού κατασκευάσματος; Που τιμωρεί με 25 χρόνια κάθειρξης το λιγότερο, πράξεις που 10 χρόνια πριν θεωρούνταν πλημμελήματα. Ποιες αντιστάσεις λύγισαν; Ποια πατήματα δόθηκαν; Ποιες στάσεις αφομοιώθηκαν; Το σίγουρο είναι πως οι ευθύνες μοιράζονται σε όλο το κοινωνικό φάσμα, όχι όμως εξίσου.
«Κάθε απειλή προς το Υπάρχον προσδιορίζει κι έναν θανάσιμο εχθρό»
Το τι θα απειλεί κάθε φορά το Υπάρχον όμως, ορίζεται κατά βάση απο το ίδιο. Για να νομιμοποιηθούν κοινωνικά προσταγές των κυρίαρχων, και να αναχθούν σε θεμελιώδεις αξίες του πολιτισμού, πάντα θα μπαίνει η ανάγκη πάταξης της τρομοκρατίας, για να μπορεί έτσι ο πολίτης να γεύεται τα αγαθά της ασφάλειας και της ιδιοκτησίας.
«Ο αντιτρομοκρατικός είναι αναγκαίος»
«…το ζητούμενο είναι να ισορροπήσουμε ανάμεσα στα
δύο υψίστης σημασίας αγαθά, το αγαθό της προστασίας
της προσωπικότητας και το αγαθό της ασφάλειας…
…αν φτάσουμε στο σημείο να θυσιάσουμε το κοινωνικό αγαθό της ασφάλειας υπέρ της ελευθερίας των προσωπικών δεδομένων, θα οδηγηθούμε στον ατομικισμό.»
(κάποιος υπουργός δικαιοσύνης)
Απέναντι στην εξατομίκευση και το φόβο, προτάσσουμε την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα
Οι διώξεις οι φυλακίσεις οι τρομονόμοι και η εκδικητικότητα της εξουσίας δεν μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΜΠΟΤΖΑΤΖΗ
ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ
ΣΤΟΥΣ 3 ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου