Η πρεζα θεριζει το κρατος πλουτιζει.
Αντιαπαγορευτικη πολιτικη-αποποινικοποιηση εδω και τωρα.
ΨΥΧΟΔΗΛΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΠύλες για την Κόλαση ή για τον Παράδεισο;
Μια άλλη διάσταση του προβλήματος, πέρα απ’ τον κρατικό αυταρχισμό, την άγνοια των πολλών, την απληστία των εμπόρων και το κόλλημα των χρηστών.
«Με ρωτάτε τι είναι τριπ ε; Λοιπόν, στην αρχή αισθάνεσαι μία ανατριχίλα σε όλο σου το σώμα (…) έπειτα έρχεται η μεγάλη ανακάλυψη ότι είσαι ένα πνεύμα που κατοικεί μέσα σ’ ένα τεράστιο σώμα ζώου, που έχει τεράστια ανοίγματα, τρύπες, κυκλοφοριακά συστήματα, εσωτερικά κανάλια και μυστηριώδη μονοπάτια στα βάθη του μυαλού. Κάθε ένα από τα μονοπάτια μπορεί να εξερευνηθεί για πολλή ώρα και πηγαίνει για πολύ μακριά προς τα πίσω, σε αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, και πολύ μπροστά, βαθιά στο μέλλον. Έπειτα ανακαλύπτεις ότι όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα μέσα στο μυαλό σου (…) Στο αποκορύφωμα της ψυχεδελικής εμπειρίας αντιλαμβάνεσαι ότι το πνεύμα σου είναι το ίδιο πνεύμα που υπήρχε πάντοτε μέσα σε όλους τους ανθρώπους, σε όλους τους καιρούς, σε όλα τα μέρη του κόσμου: αυτό είναι το ανώτατο πνεύμα, το ίδιο πνεύμα που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό. (…) Όσο παρακολουθείς τις λεπτομέρειες του κόσμου γύρω σου, τόσο αντιλαμβάνεσαι ότι όλα είναι ζωντανά. (…) Τότε καταλαβαίνεις ότι όλα τα ζωντανά ζούνε μία παρόμοια υπαρξιακή εμπειρία, τόσο σπουδαία γι’ αυτά, όσο και η δική σου για σένα. Ξαφνικά αρχίζεις να συμμερίζεσαι την εμπειρία τους και να αισθάνεσαι μία στοργική αδελφική σχέση με όλες αυτές τις ψυχές». Allen Ginslerg1
«Αισθάνομαι τώρα τη μουσική πολύ βαθιά, έτσι όπως την ένιωθα πριν αρχίσω Ηρωίνη. είναι σαν με την «άσπρη» να έμπαινε ένα λεπτό κάλυμμα γύρω μου, που με διατηρούσε σε αταραξία, αλλά εμπόδιζε επίσης ένα βαθύ βίωμα των ερεθισμάτων». Χρήστης Ηρωίνης – 18η ημέρα απεξάρτησης.2
Μανιτάρια, κάκτοι και κάνναβη…Ηρωίνη και ψυχοφάρμακα…Αλκοόλ και καπνός…Φυτά και ουσίες που αλλάζουν τη συνείδηση, που βρίσκονται στη φύση (φυσικά) ή φτιάχτηκαν από τον άνθρωπο (συνθετικά). που πολλά τους είναι γνωστά και χρησιμοποιούνται χιλιάδες χρόνια τώρα. που στα περισσότερα απ’ αυτά έχουν δώσει τον τρομοκρατικό και απαγορευτικό χαρακτηρισμό «Ναρκωτικά» και που η γνώση και συμπεριφορά των πολιτών απέναντι σ’ αυτά, εξαρτάται από το πόσο είναι Νόμιμα ή παράνομα.
Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι η αλλαγή ή τροπή της ψυχής. Γι’ αυτό λέγονται Ψυχότροπα. Άλλα απ’ αυτά στρέφουν τον ψυχισμό (διεγερτικά-κατασταλτικά), άλλα του αποκαλύπτουν αθέατες πλευρές και δυνατότητές του (ψυχοεκδηλωτικά). Είναι φανερό, το πόσο διαφορετικά μπορεί να δρα το κάθε ψυχότροπο, είτε για ωφέλεια είτε για βλάβη του ψυχισμού. Από την πλευρά της εξάρτησης και της βλαβερότητας («σκληρότητας»), η τελευταία έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (29.11.1992) διαφοροποιεί τα ψυχότροπα ως εξής:
1. Άκρως σκληρά ναρκωτικά: Ηρωίνη, Κρακ.2. Σκληρά ναρκωτικά: Μορφίνη, Πεθιδίνη, Μεθαδόνη, Κοκαΐνη, Φαινκυκλδίνη.3. Ημίσκληρα ναρκωτικά: Αμφεταμίνες, Βαρβιτουρικά, Χημικοί διαλυτές, LSD, Ψιλοκυβίνη, Μεσκαλίνη, Άψινθος.4. Ημιμαλακά ναρκωτικά: Όπιο, Κατ, Κόκα, Χασίς, Καπνός, Οινοπνευματώδη ποτά απεσταγμένα. 5. Μαλακά ναρκωτικά: Κάνναβη, Οινοπνευματώδη μη απεσταγμένα, Πεγιότ (κάκτος που περιέχει φυσική Μεσκαλίνη), Παραισθησιογόνα μανιτάρια (περιέχουν φυσική Ψιλοκυβίνη), Κωδεΐνη, Ηρεμιστικά.6. Πολύ μαλακά ναρκωτικά: Τσάι, Καφές, Κακάο.3
Για τον μηχανισμό και τον τρόπο επίδρασης των ψυχότροπων στον ψυχισμό και τη Συνείδηση, μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Η πρώτη κατηγορία υποθέσεων, είναι αυτή που ξεκινά από μία μηχανιστική ή «υλιστική» αντίληψη της Συνείδησης και που θεωρεί τις αλλαγές της, αποτέλεσμα χημικών αλλαγών στον εγκέφαλο.
Σύμφωνα μ’ αυτές τις υποθέσεις, οι αλλαγές που προκαλούνται στους νευροδιαβιβαστές – που μεταφέρουν τις πληροφορίες στα νευρικά κύτταρα – κάτω από την επίδραση της χημείας των ψυχότροπων, διαταράσσουν την «υγιή» Συνείδηση και προκαλούν τα υποκειμενικά συμπτώματα των «ψευδαισθήσεων» και των «ψυχωτικών» συμπεριφορών ή τις όποιες αλλαγές στον ψυχισμό. Αξίζει να παρατηρηθεί, ότι πολλά ψυχότροπα έχουν στενή χημική συγγένεια με νευροδιαβιβαστές, όπως η Ψιλοκυβίνη και το LSD με τη Σεροτονίνη, η Μεσκαλίνη με τη Ντοπαμίνη, οι Αμφεταμίνες με τη Νοραδρεναλίνη κ.α.4
Η δεύτερη κατηγορία υποθέσεων, αποδέχεται τις εσωτερικές πραγματικότητες καθώς και τη δυνατότητα της Συνείδησης να υπάρχει και να «ταξιδεύει» σ’ αυτές, πέρα απ’ τους περιορισμούς του υλικού οργάνου. Σ’ αυτές τις υποθέσεις, κάθε «φυτό δύναμης» ή χημική ψυχοτρόπα ουσία, έχει ενεργειακή οντότητα-«στοιχειακό», «πνεύμα», «σύμμαχο» ή όπως αλλιώς το λένε, που ερχόμενο σε σχέση με την ενεργειακή οντότητα του χρήστη - τη Συνείδηση - τη «μετατοπίζει» σε άλλες περιοχές πληροφορίας, εξίσου υπαρκτές, όπως η αισθητηριακή πραγματικότητα. Η μετατόπιση του «σημείου συναρμογής»5 μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα είτε αυξημένη αντίληψη, είτε περιορισμένη ή επιλεγμένη, ανάλογα με την κραδασμική ποιότητα του «συμμάχου» - και όχι μόνο: ρόλο επίσης παίζει το προσανατολισμένο μέτρο στη δόση, στις περιβαλλοντικές συνθήκες – ήχος, φωτισμός, σχήματα, άνθρωποι ή όχι – και στην προετοιμασία του ψυχισμού και είναι πολλές φορές εξίσου καθοριστικό με την ποιότητα της ουσίας, για τις αλλαγές της αντίληψης.
Μέσα από τις θύρες των ενεργειακών Nadis,6 τα Κέντρα ή Τσάκρας (7 πρωτεύοντα, 21 δευτερεύοντα και 49 τριτεύοντα) που «άνοιξαν» με «σπρώξιμο» από τον «σύμμαχο», περνά η Συνείδηση σε άλλα πεδία πραγματικότητας, αιθερικής, συγκινησιακής ή νοητικής ύλης και έρχεται σε επαφή με πληροφορίες του ατομικού της ασυνείδητου ή και του συλλογικού. Η συχνή όμως παραβίαση των θυρών, μπορεί στο τέλος να τις κάνει να μην κλείνουν και τότε έχουμε από απλά «φλας-μπακ»-ξαναβιώματα, μέχρι συγκινησιακές ή νοητικές αποργανώσεις της ισορροπίας, μακρύτερης διάρκειας.
Η επίδραση του κάθε ψυχότροπου στα κέντρα, πολλές φορές είναι έμμεση και μπορεί να γίνεται με διέγερση ή καταστολή σχετιζόμενων δευτερευόντων ή τριτευόντων τσάκρας. μπορεί να είναι σε ένα ή και σε άλλα ταυτόχρονα ή σε διαφορετικές φάσεις της «εξόδου» της συνείδησης, από το κάθε τσάκρα. μπορεί κάποια φορά, η ίδια ουσία να επιδράσει σε κάποιο κέντρο και άλλη φορά όχι. από το ίδιο κέντρο-θύρα, κάποιες φορές να περάσει η Συνείδηση σε βαθύτερα επίπεδα πληροφόρησης, απ’ ό,τι κάποιες άλλες φορές με την ίδια ουσία.
Σύμφωνα με τις υποθέσεις των εσωτερικών πραγματικοτήτων, η επίδραση σε κάθε άνθρωπο είναι άμεσα εξαρτημένη από τον βαθμό λειτουργίας των διαφόρων κέντρων του. Με την ίδια ουσία, το κέντρο καρδιάς που λειτουργεί, θα οδηγήσει σε αίσθημα Κοσμικής Ενότητας, ενώ αυτό που δεν λειτουργεί, θα οδηγήσει σε συγκινησιακές – ηλιοπλεγματικές αντιδράσεις.
Οι δυνατότητες αλλαγής της Συνείδησης με τα ψυχότροπα, έχουν χρησιμοποιηθεί από παλιά σε θρησκευτικές και μυστηριακές τελετές, για την διευκόλυνση πνευματικών βιωμάτων που κραταιώνουν την πίστη. Πεγιότ, ολολικούι, τεονακάτλ στους Ινδιάνους της Αμερικής, Αμανίτα Μουσκάρια στους αρχαίους Αιγυπτίους και στη Σιβηρία, SOMA στη Βεδική θρησκεία, Νταντούρα και Υοσκύαμος στην Ευρώπη και Ερυσιβώδης Όλυρα στην Ελευσίνα, ήσαν οι «θεϊκά» δωρισμένοι καρποί στους μυούμενους του «δέντρου της γνώσης».
Με την κατάλληλη προετοιμασία-νηστείες και καθαρμούς σε ολονύκτιες τελετές, η βρώση και η πόση της «σάρκας και του αίματος των θεών», διέλυε τους περιορισμούς των αισθησιακών ορίων και οδηγούσε τους πιστούς στην πνευματική έκ-σταση.
Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία, για το ότι το φυσικό LSD που περιέχεται στην ερυσιβώδη όλυρα του μύκητα claviceps purpurea, που παρασιτεί στη σίκαλη, το κριθάρι και το σιτάρι, ήταν το βασικό συστατικό του «κυκεώνα»-του μαγικού κριθαρόζουμου της Ελευσίνας. (Στη μεσαιωνική Ευρώπη, σε περιοχές που δεν καθάριζαν τα δημητριακά από την «ήρα» - τον μύκητα - οι πολίτες πάθαιναν τον εργοτισμό ή «νόσο του Αγίου Αντωνίου», που χαρακτηριζόταν από σπασμούς και ψευδαισθήσεις).
Στην αναλυτική μελέτη τους: «Ο Δρόμος της Ελευσίνας», ο εθνοβοτανολόγος G. Wasson, ο καθηγητής αρχαιολογίας C. Ruck και ο χημικός A. Hofmann αποδεικνύουν αναντίρρητα το ιστορικό γεγονός.7
Σε αντίθεση με την αποσιωποίηση του ποτού των Ελευσίνιων Μυστηρίων, η γνωστή χρήση της Μεσκαλίνης, του Πεγιότ από τους Αζτέκους, Τολκετούς, Κομάντσι, Απάτσι, Τσεγιέν, Σιού και άλλες ινδιάνικες φυλές, οδήγησε το 1919 στη δημιουργία της Ιθαγενούς Αμερικάνικης Εκκλησίας (Native American Church), ενός συνδυασμού παν-Ινδιάνικων και Χριστιανικών στοιχείων,1 που τα μέλη της καταναλώνουν νόμιμα τους κάκτους της Μεσκαλίνης.
Θα μπορούσαμε εκτενώς ν’ αναφερθούμε ιδιαίτερα στις ψυχοθεραπευτικές χρήσεις των ψυχοδηλωτικών, με την αναβίωση παρελθουσών εμπειριών – ακόμα και ενδομήτριων βιωμάτων – που δίνουν νέα ερμηνευτική στις ψυχικές διαταραχές.
Σημαντική προσφορά είναι οι εργασίες του Έλληνα ψυχιάτρου Θ. Καυκαλίδη,8 στον οποίο είχα την τύχη να μαθητεύσω. Υπάρχουν όμως άλλες πλευρές του θέματος των Ψυχοτρόπων, που τελικά καθορίζουν αρνητικά τις δυνατότητες έρευνας.
Σήμερα, τη θέση των Ιερέων, των Σαμάνων-θεραπευτών, των οδηγών και «κουραντέρος», έχουν πάρει αστυνομικοί και έμποροι, δικαστές και ρουφιάνοι, Μαφίες και κίτρινος τύπος-και τη θέση των μυούμενων με δέος και ψυχική ανάταση, πλήθη αποπροσανατολισμένων νέων με περιέργεια και άγνοια.
Η απαγόρευση της χρήσης των ψυχοτρόπων που έγινε στον αιώνα μας, αντί να προστατεύσει την ατομική ή κοινωνική υγεία, εξυπηρετεί το εμπόριο και τις επεμβάσεις, μεγαλώνει την άγνοια και τους κινδύνους και μετατρέπει ουσίες-κλειδιά του ψυχισμού σε δηλητήριά του.
Ο εξουσιαστικός έλεγχος των Συνειδήσεων, που συντελείται με την απαγόρευση της αυτοδιάθεσης του ψυχισμού – απαγόρευσης της χρήσης, είναι γεννήτορας κάθε αρρώστιας, θανάτου, εγκληματικότητας και κέρδους που σήμερα σχετίζονται με τα απαγορευμένα ψυχότροπα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εξέλιξη κάποιων δεικτών9 στην Ελλάδα την 10ετία του 1980-1990: Εξαρτημένοι στην Ηρωίνη: Αύξηση 4000%. Θάνατοι από νοθευμένη Ηρωίνη: Αύξηση 1740%. Παραβάσεις ναρκωτικών: Αύξηση 520%. Κρατούμενοι ναρκωτικών: Αύξηση 230%. Τιμή Ηρωίνης: Αύξηση 400%.
Το πρόβλημα της ηρωίνης είναι διαφορετικό από των άλλων ψυχότροπων, κυρίως λόγω των διαφορετικών επιδράσεων στον ψυχισμό του χρήστη και ιδιαίτερα της δημιουργίας εξάρτησης. Έξω-άρτηση: Κρέμασμα, στήριγμα από κάτι το έξω και όχι από τον εαυτό μας. που σημαίνει ότι για να από-έξω-αρτηθούμε, πρέπει ν’ αφήσουμε τα «έτερα» που στηριζόμαστε και να βρούμε τα «αύτο».
Στα 12 χρόνια εμπειρίας που έχουμε με τις φαρμακευτικές απεξαρτήσεις, βεβαιωθήκαμε πως ένας αποτελεσματικός τρόπος εύρεσης και στηρίγματος του εαυτού, είναι η τροφοδότηση των θετικών στοιχείων σε κάθε εξαρτημένο, ώστε να δυναμώσει την αυτοεκτίμησή του και ν’ απελευθερώσει Αυτογενείς δυνάμεις.
Η φιλοσοφία του θεραπευτικού σκέλους της Ε.Σ.Ε.Α.Ν. είναι «Γιουγκικού» προσανατολισμού και οι τεχνικές της περιλαμβάνουν από ασκήσεις σωματικού ελέγχου, γιόγκα και Τάι-τσι, μέχρι ομαδικές αντιπαραθέσεις, nind-control και αυτοσυγκέντρωση.
Η αναζήτηση της ομορφιάς - μέρος του «Ιδεώδους του Εγώ» - μέσα από την τέχνη και ιδιαίτερα το θέατρο, σαν ψυχόδραμα ή μυητική έκφραση αξιών, έχει ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα στην εύρεση του Νέου Αυτοδύναμου Εαυτού.
Ενός εαυτού, που είναι πολεμικός και παιδικός ταυτόχρονα.
Γιατί «Πόλεμος για έναν πολεμιστή, δεν σημαίνει ατομικές ή συλλογικές πράξεις βλακείας ή βίας
. Πόλεμος για έναν πολεμιστή είναι μία ολική πάλη ενάντια στην ατομικότητα, που έχει στερήσει τον άνθρωπο από τη δύναμή του»10 και «παιδός έστιν η βασιλεία» (Ηράκλειτος).
Ας κλείσουμε λέγοντας, ότι σκοπός μας δεν είναι οι αλλαγμένες καταστάσεις Συνείδησης, αλλά πέρα απ’ αυτές, η αυτοδύναμη έκ-σταση. και για να την πετύχουμε «χρειάζεται ήθος και ομορφιά».10
ΑΝΑΦΟΡΕΣ - ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. STAFFORD PETER: Εγκυκλοπαίδεια των Ψυχεδελικών. Εκδ. PRAXIS Αθήνα, 19882. ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΗΣ: Ναρκωτικά και Ψυχικός κόσμος-Ψυχολογικό Σχήμα. Τεύχος 3- Αθήνα 19813. ΓΡΙΒΑΣ ΚΛΕΑΝΘΗΣ: Ινδική Κάνναβη. Θεσσαλονίκη, 19934. ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΗΣ: Ψυχεδελικά ή Ψυχοδηλωτικά. Εκδ. Κοινότητα Αθήνα, 19805. CASTANEDA CARLOS: Εσωτερική Φλόγα. Εκδ. Κάκτος Αθήνα, 19856. BAILEY ALICE: Τηλεπάθεια και ο αιθερικός φορέας. Αθήνα, 19637. WASSON G. – RUCK C. – HOFMANN A.: Ο Δρόμος για την Ελευσίνα. Εκδ. Κοινότητα Αθήνα, 19838. ΚΑΥΚΑΛΙΔΗ ΑΘ.: Η γνώση της μήτρας. Εκδ. Ολκός Αθήνα 1980. Του ιδίου: Η δύναμη της μήτρας και η υποκειμενική «αλήθεια». Ελεύθερος Τύπος Αθήνα, 19879. ΓΡΙΒΑΣ ΚΛΕΑΝΘΗΣ: Ναρκωτικά, το τίμημα της καταστολής. Εκδ. Εκδοτική Θεσσαλονίκης, 199110. CASTANEDA CARLOS: Η δύναμη της σιωπής. Εκδ. Κάκτος Αθήνα, 1988
Αντιαπαγορευτικη πολιτικη-αποποινικοποιηση εδω και τωρα.
ΨΥΧΟΔΗΛΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΠύλες για την Κόλαση ή για τον Παράδεισο;
Μια άλλη διάσταση του προβλήματος, πέρα απ’ τον κρατικό αυταρχισμό, την άγνοια των πολλών, την απληστία των εμπόρων και το κόλλημα των χρηστών.
«Με ρωτάτε τι είναι τριπ ε; Λοιπόν, στην αρχή αισθάνεσαι μία ανατριχίλα σε όλο σου το σώμα (…) έπειτα έρχεται η μεγάλη ανακάλυψη ότι είσαι ένα πνεύμα που κατοικεί μέσα σ’ ένα τεράστιο σώμα ζώου, που έχει τεράστια ανοίγματα, τρύπες, κυκλοφοριακά συστήματα, εσωτερικά κανάλια και μυστηριώδη μονοπάτια στα βάθη του μυαλού. Κάθε ένα από τα μονοπάτια μπορεί να εξερευνηθεί για πολλή ώρα και πηγαίνει για πολύ μακριά προς τα πίσω, σε αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, και πολύ μπροστά, βαθιά στο μέλλον. Έπειτα ανακαλύπτεις ότι όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα μέσα στο μυαλό σου (…) Στο αποκορύφωμα της ψυχεδελικής εμπειρίας αντιλαμβάνεσαι ότι το πνεύμα σου είναι το ίδιο πνεύμα που υπήρχε πάντοτε μέσα σε όλους τους ανθρώπους, σε όλους τους καιρούς, σε όλα τα μέρη του κόσμου: αυτό είναι το ανώτατο πνεύμα, το ίδιο πνεύμα που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό. (…) Όσο παρακολουθείς τις λεπτομέρειες του κόσμου γύρω σου, τόσο αντιλαμβάνεσαι ότι όλα είναι ζωντανά. (…) Τότε καταλαβαίνεις ότι όλα τα ζωντανά ζούνε μία παρόμοια υπαρξιακή εμπειρία, τόσο σπουδαία γι’ αυτά, όσο και η δική σου για σένα. Ξαφνικά αρχίζεις να συμμερίζεσαι την εμπειρία τους και να αισθάνεσαι μία στοργική αδελφική σχέση με όλες αυτές τις ψυχές». Allen Ginslerg1
«Αισθάνομαι τώρα τη μουσική πολύ βαθιά, έτσι όπως την ένιωθα πριν αρχίσω Ηρωίνη. είναι σαν με την «άσπρη» να έμπαινε ένα λεπτό κάλυμμα γύρω μου, που με διατηρούσε σε αταραξία, αλλά εμπόδιζε επίσης ένα βαθύ βίωμα των ερεθισμάτων». Χρήστης Ηρωίνης – 18η ημέρα απεξάρτησης.2
Μανιτάρια, κάκτοι και κάνναβη…Ηρωίνη και ψυχοφάρμακα…Αλκοόλ και καπνός…Φυτά και ουσίες που αλλάζουν τη συνείδηση, που βρίσκονται στη φύση (φυσικά) ή φτιάχτηκαν από τον άνθρωπο (συνθετικά). που πολλά τους είναι γνωστά και χρησιμοποιούνται χιλιάδες χρόνια τώρα. που στα περισσότερα απ’ αυτά έχουν δώσει τον τρομοκρατικό και απαγορευτικό χαρακτηρισμό «Ναρκωτικά» και που η γνώση και συμπεριφορά των πολιτών απέναντι σ’ αυτά, εξαρτάται από το πόσο είναι Νόμιμα ή παράνομα.
Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι η αλλαγή ή τροπή της ψυχής. Γι’ αυτό λέγονται Ψυχότροπα. Άλλα απ’ αυτά στρέφουν τον ψυχισμό (διεγερτικά-κατασταλτικά), άλλα του αποκαλύπτουν αθέατες πλευρές και δυνατότητές του (ψυχοεκδηλωτικά). Είναι φανερό, το πόσο διαφορετικά μπορεί να δρα το κάθε ψυχότροπο, είτε για ωφέλεια είτε για βλάβη του ψυχισμού. Από την πλευρά της εξάρτησης και της βλαβερότητας («σκληρότητας»), η τελευταία έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (29.11.1992) διαφοροποιεί τα ψυχότροπα ως εξής:
1. Άκρως σκληρά ναρκωτικά: Ηρωίνη, Κρακ.2. Σκληρά ναρκωτικά: Μορφίνη, Πεθιδίνη, Μεθαδόνη, Κοκαΐνη, Φαινκυκλδίνη.3. Ημίσκληρα ναρκωτικά: Αμφεταμίνες, Βαρβιτουρικά, Χημικοί διαλυτές, LSD, Ψιλοκυβίνη, Μεσκαλίνη, Άψινθος.4. Ημιμαλακά ναρκωτικά: Όπιο, Κατ, Κόκα, Χασίς, Καπνός, Οινοπνευματώδη ποτά απεσταγμένα. 5. Μαλακά ναρκωτικά: Κάνναβη, Οινοπνευματώδη μη απεσταγμένα, Πεγιότ (κάκτος που περιέχει φυσική Μεσκαλίνη), Παραισθησιογόνα μανιτάρια (περιέχουν φυσική Ψιλοκυβίνη), Κωδεΐνη, Ηρεμιστικά.6. Πολύ μαλακά ναρκωτικά: Τσάι, Καφές, Κακάο.3
Για τον μηχανισμό και τον τρόπο επίδρασης των ψυχότροπων στον ψυχισμό και τη Συνείδηση, μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Η πρώτη κατηγορία υποθέσεων, είναι αυτή που ξεκινά από μία μηχανιστική ή «υλιστική» αντίληψη της Συνείδησης και που θεωρεί τις αλλαγές της, αποτέλεσμα χημικών αλλαγών στον εγκέφαλο.
Σύμφωνα μ’ αυτές τις υποθέσεις, οι αλλαγές που προκαλούνται στους νευροδιαβιβαστές – που μεταφέρουν τις πληροφορίες στα νευρικά κύτταρα – κάτω από την επίδραση της χημείας των ψυχότροπων, διαταράσσουν την «υγιή» Συνείδηση και προκαλούν τα υποκειμενικά συμπτώματα των «ψευδαισθήσεων» και των «ψυχωτικών» συμπεριφορών ή τις όποιες αλλαγές στον ψυχισμό. Αξίζει να παρατηρηθεί, ότι πολλά ψυχότροπα έχουν στενή χημική συγγένεια με νευροδιαβιβαστές, όπως η Ψιλοκυβίνη και το LSD με τη Σεροτονίνη, η Μεσκαλίνη με τη Ντοπαμίνη, οι Αμφεταμίνες με τη Νοραδρεναλίνη κ.α.4
Η δεύτερη κατηγορία υποθέσεων, αποδέχεται τις εσωτερικές πραγματικότητες καθώς και τη δυνατότητα της Συνείδησης να υπάρχει και να «ταξιδεύει» σ’ αυτές, πέρα απ’ τους περιορισμούς του υλικού οργάνου. Σ’ αυτές τις υποθέσεις, κάθε «φυτό δύναμης» ή χημική ψυχοτρόπα ουσία, έχει ενεργειακή οντότητα-«στοιχειακό», «πνεύμα», «σύμμαχο» ή όπως αλλιώς το λένε, που ερχόμενο σε σχέση με την ενεργειακή οντότητα του χρήστη - τη Συνείδηση - τη «μετατοπίζει» σε άλλες περιοχές πληροφορίας, εξίσου υπαρκτές, όπως η αισθητηριακή πραγματικότητα. Η μετατόπιση του «σημείου συναρμογής»5 μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα είτε αυξημένη αντίληψη, είτε περιορισμένη ή επιλεγμένη, ανάλογα με την κραδασμική ποιότητα του «συμμάχου» - και όχι μόνο: ρόλο επίσης παίζει το προσανατολισμένο μέτρο στη δόση, στις περιβαλλοντικές συνθήκες – ήχος, φωτισμός, σχήματα, άνθρωποι ή όχι – και στην προετοιμασία του ψυχισμού και είναι πολλές φορές εξίσου καθοριστικό με την ποιότητα της ουσίας, για τις αλλαγές της αντίληψης.
Μέσα από τις θύρες των ενεργειακών Nadis,6 τα Κέντρα ή Τσάκρας (7 πρωτεύοντα, 21 δευτερεύοντα και 49 τριτεύοντα) που «άνοιξαν» με «σπρώξιμο» από τον «σύμμαχο», περνά η Συνείδηση σε άλλα πεδία πραγματικότητας, αιθερικής, συγκινησιακής ή νοητικής ύλης και έρχεται σε επαφή με πληροφορίες του ατομικού της ασυνείδητου ή και του συλλογικού. Η συχνή όμως παραβίαση των θυρών, μπορεί στο τέλος να τις κάνει να μην κλείνουν και τότε έχουμε από απλά «φλας-μπακ»-ξαναβιώματα, μέχρι συγκινησιακές ή νοητικές αποργανώσεις της ισορροπίας, μακρύτερης διάρκειας.
Η επίδραση του κάθε ψυχότροπου στα κέντρα, πολλές φορές είναι έμμεση και μπορεί να γίνεται με διέγερση ή καταστολή σχετιζόμενων δευτερευόντων ή τριτευόντων τσάκρας. μπορεί να είναι σε ένα ή και σε άλλα ταυτόχρονα ή σε διαφορετικές φάσεις της «εξόδου» της συνείδησης, από το κάθε τσάκρα. μπορεί κάποια φορά, η ίδια ουσία να επιδράσει σε κάποιο κέντρο και άλλη φορά όχι. από το ίδιο κέντρο-θύρα, κάποιες φορές να περάσει η Συνείδηση σε βαθύτερα επίπεδα πληροφόρησης, απ’ ό,τι κάποιες άλλες φορές με την ίδια ουσία.
Σύμφωνα με τις υποθέσεις των εσωτερικών πραγματικοτήτων, η επίδραση σε κάθε άνθρωπο είναι άμεσα εξαρτημένη από τον βαθμό λειτουργίας των διαφόρων κέντρων του. Με την ίδια ουσία, το κέντρο καρδιάς που λειτουργεί, θα οδηγήσει σε αίσθημα Κοσμικής Ενότητας, ενώ αυτό που δεν λειτουργεί, θα οδηγήσει σε συγκινησιακές – ηλιοπλεγματικές αντιδράσεις.
Οι δυνατότητες αλλαγής της Συνείδησης με τα ψυχότροπα, έχουν χρησιμοποιηθεί από παλιά σε θρησκευτικές και μυστηριακές τελετές, για την διευκόλυνση πνευματικών βιωμάτων που κραταιώνουν την πίστη. Πεγιότ, ολολικούι, τεονακάτλ στους Ινδιάνους της Αμερικής, Αμανίτα Μουσκάρια στους αρχαίους Αιγυπτίους και στη Σιβηρία, SOMA στη Βεδική θρησκεία, Νταντούρα και Υοσκύαμος στην Ευρώπη και Ερυσιβώδης Όλυρα στην Ελευσίνα, ήσαν οι «θεϊκά» δωρισμένοι καρποί στους μυούμενους του «δέντρου της γνώσης».
Με την κατάλληλη προετοιμασία-νηστείες και καθαρμούς σε ολονύκτιες τελετές, η βρώση και η πόση της «σάρκας και του αίματος των θεών», διέλυε τους περιορισμούς των αισθησιακών ορίων και οδηγούσε τους πιστούς στην πνευματική έκ-σταση.
Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία, για το ότι το φυσικό LSD που περιέχεται στην ερυσιβώδη όλυρα του μύκητα claviceps purpurea, που παρασιτεί στη σίκαλη, το κριθάρι και το σιτάρι, ήταν το βασικό συστατικό του «κυκεώνα»-του μαγικού κριθαρόζουμου της Ελευσίνας. (Στη μεσαιωνική Ευρώπη, σε περιοχές που δεν καθάριζαν τα δημητριακά από την «ήρα» - τον μύκητα - οι πολίτες πάθαιναν τον εργοτισμό ή «νόσο του Αγίου Αντωνίου», που χαρακτηριζόταν από σπασμούς και ψευδαισθήσεις).
Στην αναλυτική μελέτη τους: «Ο Δρόμος της Ελευσίνας», ο εθνοβοτανολόγος G. Wasson, ο καθηγητής αρχαιολογίας C. Ruck και ο χημικός A. Hofmann αποδεικνύουν αναντίρρητα το ιστορικό γεγονός.7
Σε αντίθεση με την αποσιωποίηση του ποτού των Ελευσίνιων Μυστηρίων, η γνωστή χρήση της Μεσκαλίνης, του Πεγιότ από τους Αζτέκους, Τολκετούς, Κομάντσι, Απάτσι, Τσεγιέν, Σιού και άλλες ινδιάνικες φυλές, οδήγησε το 1919 στη δημιουργία της Ιθαγενούς Αμερικάνικης Εκκλησίας (Native American Church), ενός συνδυασμού παν-Ινδιάνικων και Χριστιανικών στοιχείων,1 που τα μέλη της καταναλώνουν νόμιμα τους κάκτους της Μεσκαλίνης.
Θα μπορούσαμε εκτενώς ν’ αναφερθούμε ιδιαίτερα στις ψυχοθεραπευτικές χρήσεις των ψυχοδηλωτικών, με την αναβίωση παρελθουσών εμπειριών – ακόμα και ενδομήτριων βιωμάτων – που δίνουν νέα ερμηνευτική στις ψυχικές διαταραχές.
Σημαντική προσφορά είναι οι εργασίες του Έλληνα ψυχιάτρου Θ. Καυκαλίδη,8 στον οποίο είχα την τύχη να μαθητεύσω. Υπάρχουν όμως άλλες πλευρές του θέματος των Ψυχοτρόπων, που τελικά καθορίζουν αρνητικά τις δυνατότητες έρευνας.
Σήμερα, τη θέση των Ιερέων, των Σαμάνων-θεραπευτών, των οδηγών και «κουραντέρος», έχουν πάρει αστυνομικοί και έμποροι, δικαστές και ρουφιάνοι, Μαφίες και κίτρινος τύπος-και τη θέση των μυούμενων με δέος και ψυχική ανάταση, πλήθη αποπροσανατολισμένων νέων με περιέργεια και άγνοια.
Η απαγόρευση της χρήσης των ψυχοτρόπων που έγινε στον αιώνα μας, αντί να προστατεύσει την ατομική ή κοινωνική υγεία, εξυπηρετεί το εμπόριο και τις επεμβάσεις, μεγαλώνει την άγνοια και τους κινδύνους και μετατρέπει ουσίες-κλειδιά του ψυχισμού σε δηλητήριά του.
Ο εξουσιαστικός έλεγχος των Συνειδήσεων, που συντελείται με την απαγόρευση της αυτοδιάθεσης του ψυχισμού – απαγόρευσης της χρήσης, είναι γεννήτορας κάθε αρρώστιας, θανάτου, εγκληματικότητας και κέρδους που σήμερα σχετίζονται με τα απαγορευμένα ψυχότροπα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εξέλιξη κάποιων δεικτών9 στην Ελλάδα την 10ετία του 1980-1990: Εξαρτημένοι στην Ηρωίνη: Αύξηση 4000%. Θάνατοι από νοθευμένη Ηρωίνη: Αύξηση 1740%. Παραβάσεις ναρκωτικών: Αύξηση 520%. Κρατούμενοι ναρκωτικών: Αύξηση 230%. Τιμή Ηρωίνης: Αύξηση 400%.
Το πρόβλημα της ηρωίνης είναι διαφορετικό από των άλλων ψυχότροπων, κυρίως λόγω των διαφορετικών επιδράσεων στον ψυχισμό του χρήστη και ιδιαίτερα της δημιουργίας εξάρτησης. Έξω-άρτηση: Κρέμασμα, στήριγμα από κάτι το έξω και όχι από τον εαυτό μας. που σημαίνει ότι για να από-έξω-αρτηθούμε, πρέπει ν’ αφήσουμε τα «έτερα» που στηριζόμαστε και να βρούμε τα «αύτο».
Στα 12 χρόνια εμπειρίας που έχουμε με τις φαρμακευτικές απεξαρτήσεις, βεβαιωθήκαμε πως ένας αποτελεσματικός τρόπος εύρεσης και στηρίγματος του εαυτού, είναι η τροφοδότηση των θετικών στοιχείων σε κάθε εξαρτημένο, ώστε να δυναμώσει την αυτοεκτίμησή του και ν’ απελευθερώσει Αυτογενείς δυνάμεις.
Η φιλοσοφία του θεραπευτικού σκέλους της Ε.Σ.Ε.Α.Ν. είναι «Γιουγκικού» προσανατολισμού και οι τεχνικές της περιλαμβάνουν από ασκήσεις σωματικού ελέγχου, γιόγκα και Τάι-τσι, μέχρι ομαδικές αντιπαραθέσεις, nind-control και αυτοσυγκέντρωση.
Η αναζήτηση της ομορφιάς - μέρος του «Ιδεώδους του Εγώ» - μέσα από την τέχνη και ιδιαίτερα το θέατρο, σαν ψυχόδραμα ή μυητική έκφραση αξιών, έχει ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα στην εύρεση του Νέου Αυτοδύναμου Εαυτού.
Ενός εαυτού, που είναι πολεμικός και παιδικός ταυτόχρονα.
Γιατί «Πόλεμος για έναν πολεμιστή, δεν σημαίνει ατομικές ή συλλογικές πράξεις βλακείας ή βίας
. Πόλεμος για έναν πολεμιστή είναι μία ολική πάλη ενάντια στην ατομικότητα, που έχει στερήσει τον άνθρωπο από τη δύναμή του»10 και «παιδός έστιν η βασιλεία» (Ηράκλειτος).
Ας κλείσουμε λέγοντας, ότι σκοπός μας δεν είναι οι αλλαγμένες καταστάσεις Συνείδησης, αλλά πέρα απ’ αυτές, η αυτοδύναμη έκ-σταση. και για να την πετύχουμε «χρειάζεται ήθος και ομορφιά».10
ΑΝΑΦΟΡΕΣ - ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. STAFFORD PETER: Εγκυκλοπαίδεια των Ψυχεδελικών. Εκδ. PRAXIS Αθήνα, 19882. ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΗΣ: Ναρκωτικά και Ψυχικός κόσμος-Ψυχολογικό Σχήμα. Τεύχος 3- Αθήνα 19813. ΓΡΙΒΑΣ ΚΛΕΑΝΘΗΣ: Ινδική Κάνναβη. Θεσσαλονίκη, 19934. ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΗΣ: Ψυχεδελικά ή Ψυχοδηλωτικά. Εκδ. Κοινότητα Αθήνα, 19805. CASTANEDA CARLOS: Εσωτερική Φλόγα. Εκδ. Κάκτος Αθήνα, 19856. BAILEY ALICE: Τηλεπάθεια και ο αιθερικός φορέας. Αθήνα, 19637. WASSON G. – RUCK C. – HOFMANN A.: Ο Δρόμος για την Ελευσίνα. Εκδ. Κοινότητα Αθήνα, 19838. ΚΑΥΚΑΛΙΔΗ ΑΘ.: Η γνώση της μήτρας. Εκδ. Ολκός Αθήνα 1980. Του ιδίου: Η δύναμη της μήτρας και η υποκειμενική «αλήθεια». Ελεύθερος Τύπος Αθήνα, 19879. ΓΡΙΒΑΣ ΚΛΕΑΝΘΗΣ: Ναρκωτικά, το τίμημα της καταστολής. Εκδ. Εκδοτική Θεσσαλονίκης, 199110. CASTANEDA CARLOS: Η δύναμη της σιωπής. Εκδ. Κάκτος Αθήνα, 1988
2 σχόλια:
ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, ΕΞΑΡΤΗΣΗ, ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ
Thursday, 12 October 2006
Η αδράνεια και η παραίτηση των ανθρώπων, απ’ όσα αφορούν τη ζωή τους και την πραγματική ελευθερία, είναι καταστάσεις που ευνοούν το κράτος γιατί το διευκολύνουν να συνεχίζει το αντιανθρώπινο έργο του. Μέσα από τέτοιες συνθήκες οι κρατιστές μπορούν και υλοποιούν τα σχέδια που καταστρώνουν κάθε φορά και τα οποία έχουν σαν γενικό στόχο την πλήρη καθυπόταξη των ανθρώπων.
Είναι, εξ άλλου, γεγονός πως η ύπαρξη του κράτους είναι μια παρατεταμένη δολοφονική πρακτική ενάντια στην ανθρώπινη κοινωνία. Απ’ αυτό προέρχονται όλοι εκείνοι οι όροι που επιχειρούν να δολοφονήσουν –και αρκετές φορές το κατορθώνουν– την ανθρωπινότητα. Η καταναγκαστική εργασία, η υπακοή, η αποδοχή ιδεολογικών κατασκευών και προταγμάτων που επιχειρούν να στερήσουν την ικανότητα κατανόησης όσων πραγματοποιούνται καθημερινά, η καθήλωση σε μικροπροβλήματα που σκόπιμα μεγεθύνονται για να σκεπαστεί η πραγματικότητα, είναι μερικά από τα μέσα που χρησιμοποιούν οι κρατιστές.
Από την άλλη, ο αποπροσανατολισμός, η καθημερινή πίεση, το άγχος για την επιβίωση φέρνουν πραγματικά τους ανθρώπους σε κατάσταση έκρηξης, ενώ το κράτος και τα όργανα του δεν χάνουν καθόλου χρόνο στο να εφευρίσκουν τεχνικές και μέσα για να διαστρεβλώσουν την ανθρώπινη φύση.
Οι τύραννοι, ύπουλοι, αδίστακτοι και φανατικοί εχθροί της ζωής και της ελευθερίας διεξάγουν έναν βρώμικο πόλεμο από κάθε άποψη. Κάθε τι που μπορεί να διευκολύνει την διατήρηση της κτηνωδίας που έχουν επιβάλλει μπαίνει σε εφαρμογή.
Αρκεί να απομακρύνουν αυτό που τρέμουν και που καθημερινά έχουν σαν εφιάλτη: ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ, ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ των καταπιεσμένων. Αρκεί να ανακοπεί, ο κοινωνικός πόλεμος που, δυστυχώς για τους εξουσιαστές είναι ασταμάτητος και σε πολλές περιπτώσεις παίρνει τέτοιες εκφράσεις, οι οποίες προβάλλουν απειλητικά την ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ. Σημαντικό μέλημα των κρατιστών, λοιπόν, είναι να υποτάξουν την κοινωνία και ιδιαίτερα εκείνα τα κομμάτια της που δείχνουν την μεγαλύτερη αντίδραση στην ύπαρξη και στα κάθε φορά σχέδια του.
Έτσι, ενάντια σ’ όλους όσους αντιστέκονται ή αναπτύσσουν ανταγωνιστικές προς το κράτος πρακτικές αναπτύσσεται η τεχνική του αποπροσανατολισμού αλλά και μια σειρά από μέσα χειραγώγησης, που διαθέτει το πλούσιο οπλοστάσιο του κράτους.
Στόχος, όπως είπαμε, η υποταγή. Όμως η υποταγή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την εξάρτηση. Έχουμε, λοιπόν, ΕΞΑΡΤΗΣΗ από τον εργοδότη για τη επιβίωση, εξάρτηση από τον δείνα ή τον τάδε μηχανισμό ή εκπρόσωπο του κράτους για το τάδε ή δείνα ζήτημα κοκ. Η εξάρτηση και η παραίτηση δεν είναι συνώνυμα (αλλά συνδέονται στενά μεταξύ τους κάτω από την ομπρέλα της αθλιότητας που έχει ανοίξει το κράτος. Η παραίτηση ανοίγει τον δρόμο για την εξάρτηση, η οποία με τη σειρά της, ολοκληρώνει την κατάσταση παραίτησης.
Η οποιασδήποτε μορφής εξάρτηση οδηγεί στη δικαίωση του κρατισμού. Η εξάρτηση του εργαζόμενου ανθρώπου από το αφεντικό μεταστρέφεται σε δικαίωση της ύπαρξης εργοδοτών και επιβράβευση της μισθωτής σκλαβιάς. Εδώ, η ανθρώπινη ανάγκη για διαβίωση μετατρέπεται στον εξαναγκασμό για επιβίωση. Η δικαίωση της εκμετάλλευσης διοχετεύεται μέσα από το ιδεολόγημα πως το αφεντικό δίνει «ένα κομμάτι ψωμί» στους εργαζόμενους και συνεπώς αν δεν ήταν αυτός υποτίθεται πως οι άνθρωποι θα πέθαιναν της πείνας!!!
Η επιβαλλόμενη κατάσταση παραίτησης των ανθρώπων απ’ όσα αφορούν την ύπαρξη και τη ζωή τους κατασκευάζει την ψευδαίσθηση της ανικανότητας και την εγκατάλειψη σε κάποιους ειδικούς και γνώστες, οδηγώντας στην εξάρτηση από το κράτος και τα όργανα του.
Θα πρέπει να παραδεχτούμε πως μέσα από μια μακρόχρονη πορεία που έχει διανύσει η κυριαρχία δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να κατασκευάζει ένα σωρό από μέσα που σκοπό έχουν να δολοφονήσουν την ανθρώπινη επιθυμία για επαναοικειοποίηση της αφαιρεμένης ελευθερίας.
Δεν φτάνει που μέσα από τη βαρβαρότητα που έχουν κατασκευάσει και επιβάλλει παρουσιάζουν την πλέον παραποιημένη και άθλια εικόνα της δήθεν ελευθερίας μέσα στα πλαίσια εξανδραποδισμού και εξαθλίωσης των ανθρώπων – αλλά έχοντας σαν στόχο την διαστρέβλωση ακόμα περισσότερο της ανθρώπινης οντότητας έχουν προχωρήσει στη διοχέτευση διάφορων παραισθησιογόνων που θα κάνουν τον κόσμο να «ξεχάσει» την άθλια πραγματικότητα που του έχει επιβληθεί.
Μέσα από τη χρήση τέτοιων παρασκευασμάτων οι άνθρωποι καλούνται να «αισθανθούν» και να «ζήσουν» μια φαντασιακή κατάσταση ευεξίας ξεπερνώντας για λίγο –με ανώδυνο για το κράτος και καταστροφικό γι’ αυτούς τρόπο– την άθλια πραγματικότητα, η οποία παρ’ όλ’ αυτά εξακολουθεί να υπάρχει όχι μόνο για όσους προσπαθούν να πετύχουν ένα τέτοιο «ξεπέρασμα» αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας. Το κράτος, φυσικά, μένει απείραχτο κι ανενόχλητο στη συνέχιση του εγκληματικού του έργου.
Μιλάμε συγκεκριμένα για τα διάφορα ναρκωτικά που, αναμφισβήτητα πλέον, παρασκευάζονται και διακινούνται από το κράτος και τα όργανα του.
Δεν θα επαναλάβουμε την φλύαρη φιλολογία για την «μάστιγα των ναρκωτικών» που έντεχνα διοχετεύουν τα Μέσα Καθημερινής Αποβλάκωσης και Αποπροσανατολισμού της κοινωνίας, επικεντρώνοντας την προσοχή και τον «αγώνα» ενάντια σε μια από τις επιπτώσεις, που δημιουργεί η κυριαρχία, χωρίς μάλιστα καν ν’ αναφέρεται η αιτία. Γιατί, η πρώτιστη μάστιγα της κοινωνίας είναι το κράτος, τ’ αφεντικά και οι λακέδες τους!!!
Ούτε χρειάζεται να επαναλάβουμε το χιλιοειπωμένο και επαληθευμένο «οι μπάτσοι πουλάνε την ηρωίνη» ή «το κράτος σκοτώνει με ηρωίνη». Αυτά ανήκουν σε μια πραγματικότητα που ακόμα κι ο πλέον άσχετος την γνωρίζει και την αντιλαμβάνεται μέσα από την καθημερινή του πείρα.
Είναι γεγονός πως οι αναρχικοί επεσήμαναν με τον πλέον σαφή και κατηγορηματικό τρόπο τη σημασία που αποδίδει το κράτος στη ΝΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΑΡΤΗΣΗ.
Τι έγινε όμως; Η νάρκωση συνέχισε ασταμάτητα να διοχετεύεται στους χώρους όπου βρίσκονται τα πλέον μαχητικά κομμάτια της κοινωνίας. Άλλωστε, είναι κοινό μυστικό πως με την νάρκωση επιχειρείται να καταπνιγεί κάθε δυνατότητα εξέγερσης. Χαρακτηριστικά, μετά την εξέγερση στις φυλακές το 1990 και την γνωστή αποτροπή της γενικότερης σύρραξης με το κράτος, από τους επιτήδειους στη χειραγώγηση, οι φυλακές και ιδιαίτερα ο Κορυδαλλός μετατράπηκαν σε ένα ωκεανό από ναρκωτικές ουσίες όπου ο καθένας μπορούσε και μπορεί να κολυμπήσει. Ακόμα, η γνωστή ανά το πανελλήνιο πλατεία Εξαρχείων αποτελεί έναν από τους κατ’ εξοχήν χώρους διακίνησης ναρκωτικών. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, πως και σε άλλους χώρους δεν γινόταν και δεν γίνεται διακίνηση. Αν αναφερόμαστε στην συγκεκριμένη πλατεία είναι γιατί αποτελεί ένα χώρο όπου τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς και συγκέντρωσης ενός όχι και τόσο τυχαίου κομματιού της κοινωνίας, που έμπρακτα και δυναμικά αντιπαρατίθεται στην κρατική βαρβαρότητα.
Η αναφορά αυτή γίνεται και εξ αιτίας του γεγονότος πως τέτοιοι χώροι βρίσκονται στο στόχαστρο των κρατιστών, που εξαπολύουν τις δυνάμεις καταστολής άλλοτε για να εξουδετερώσουν με την ωμή βία τους αγωνιζόμενους κι άλλοτε να τους εξουθενώσουν με τα διάφορα ναρκωτικά παρασκευάσματα και ακόμα περισσότερο να προεκτείνουν το φαινόμενο της κατασυκοφάντησης των κοινωνικών αγώνων και όσων τους δημιουργούν ή συμμετέχουν σ’ αυτούς. Και –τέλος– για να επέλθει εκ του πονηρού και με τη βία η, δήθεν, «κάθαρση του χώρου» από τους χρήστες, ώστε να μπορούν να ...εγκατασταθούν τα τραπεζάκια των κάθε είδους εμπόρων και μαγαζάτορων μιας άλλου είδους νάρκωσης.
Το είπαμε και το επαναλαμβάνουμε. Το κράτος είναι αδίστακτο και δολοφονικό. Κύριο μέλημα του είναι η καταστροφή των εξεγερτικών διαθέσεων και πρακτικών. Η νάρκωση και τα προϊόντα που την προκαλούν χρησιμοποιούνται από τους κρατιστές και τα όργανα του γιατί μπορούν μέσω αυτών να ασκήσουν μια αποτελεσματική καταστολή της εξεγερτικής δράσης, της επιθυμίας για ζωή και ελευθερία.
Οι άνθρωποι που αντιπαλεύουν την κρατική βαρβαρότητα γνωρίζουν πολύ καλά τη σημασία που αποδίδει το κράτος στις ναρκωτικές ουσίες. Από τότε που τα παρασκευάσματα αυτά άρχισαν να διαδίδονται και να χρησιμοποιούνται ευρύτατα, το κράτος είχε στη διάθεση του ένα ακόμη όπλο ενάντια στην κοινωνία.
Θα πρέπει, ακόμη, να πούμε πως το χρησιμοποίησε από την πρώτη στιγμή αποκλειστικά για να πετύχει τους εκάστοτε στόχους του. Στους εξουσιαστικούς πολέμους η χρήση των ναρκωτικών ουσιών υπήρξε το μέσο που μετέτρεπε τους φοβισμένους στρατιώτες σε «ήρωες» οι οποίοι έσφαζαν και σφάζονταν για τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των κυρίαρχων. Στον κοινωνικό πόλεμο ήταν ΚΑΙ οι ουσίες αυτές που διέλυσαν τις δυνατότητες τις οποίες είχαν οι άνθρωποι να αντιπαρατεθούν στο κράτος και τα όργανα του αλλά και στις μεθοδεύσεις του που σκοτώνουν τη ζωή και τη δημιουργικότητα.
Δεν χρειάζεται να πάμε πολύ πίσω στο χρόνο. Την ίδια εποχή που ο πόλεμος στο Βιετνάμ κατασκεύαζε τα ντοπαρισμένα ρομπότ που θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στις συνθήκες της ζούγκλας και το άγριο αντάρτικο των Βιετκόνγκ, –αφήνοντας χιλιάδες μισότρελους και εθισμένους τοξικομανείς μετά τη λήξη του–, στο πεδίο του κοινωνικού πολέμου εκατοντάδες χιλιάδες νέοι έβγαιναν εκτός μάχης παρασυρμένοι από την επιτήδεια προπαγανδισμένη «Νιρβάνα» των ναρκωτικών ουσιών.
Όπως στην προκειμένη περίπτωση, έτσι και σε κάθε σημείο του κόσμου, όπου διεξάγεται ο κοινωνικός πόλεμος, δεν έλειψαν και δεν λείπουν οι επιτήδειοι ή οι αφελείς προπαγανδιστές της χρήσης ναρκωτικών ουσιών.
Φυσικά, οι θεωρίες που συνοδεύουν την προπαγάνδα αυτή δεν είναι λίγες: η θεωρία της «έκστασης», η φιλολογία της διάκρισης ανάμεσα σε μαλακά και σκληρά, η ιδεολογικοποίηση της διαφοράς ανάμεσα στις ουσίες που «σπιντάρουν» και σε εκείνες που «ναρκώνουν» κτλ.
Η εξάρτηση, όμως, είναι αναπόφευκτη και δεδομένη τις περισσότερες φορές και σε σχέση με όλες σχεδόν τις χημικές μορφές αυτών των ουσιών. (Δεν μιλάμε για την περιστασιακή χρήση των φυσικών ουσιών, η οποία, και πάλι, στο βαθμό που θα πάψει να είναι περιστασιακή είναι ικανή να οδηγήσει σε μια κατάσταση διαρκούς αναζήτησης που σχετίζεται άμεσα με την εξάρτηση. Σε μια τέτοια κατάσταση ψυχολογικής εξάρτησης, η οποία μπορεί να προέλθει από την ιδιοσυγκρασία του εκάστοτε ατόμου, δεν σημαίνει πως υπάρχει εθισμός. Ο εθισμός και όλες οι οδυνηρές συνέπειες που αυτός επιφέρει είναι κατά κανόνα αποτέλεσμα της χρήσης χημικών ουσιών). Οι άνθρωποι, μέσω της εξάρτησης, σωματικής ή ψυχολογικής, οδηγούνται στην παραίτηση και την αυτοκαταστροφή προς τέρψιν των εξουσιαστών, των οποίων τα κέρδη –εκτός των άλλων– αποτιμώνται σε τρισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.
Εξάρτηση και ελευθερία είναι ασυμβίβαστες και ανταγωνιστικές καταστάσεις. Ιδιαίτερα μάλιστα μέσα στις συνθήκες καταναγκασμού που έχουν επιβάλει στην κοινωνία οι κάθε είδους εξουσιαστές, η εξάρτηση από τις τοξικές ουσίες είναι ένα μεγάλο «συν» υπέρ της κυριαρχίας.
Φυσικά η χρήση των ουσιών αυτών και δεν μπορεί να προβληθεί σαν τρόπος ζωής, όσο για τα σχετικά παραμύθια περί «επιλογών», χρειάζεται να τίθεται επίμονα το ερώτημα κατά πόσο αυτές οι «επιλογές» είναι ελεύθερες και ανεπηρέαστες από το συνολικό κυριαρχικό περιβάλλον.
Τα ναρκωτικά –για να χρησιμοποιήσουμε μια λέξη που τα περιλαμβάνει όλα και η οποία είναι ευρύτατα κατανοητή– εμπεριέχουν μέσα από την ίδια τους τη φύση μια πολύπλευρη ανταγωνιστικότητα προς κάθε τι που πορεύεται προς την κοινωνική απελευθέρωση. Αποτελούν ένα φονικό όπλο στα χέρια του κράτους όχι μόνο γιατί καταστρέφουν τη ζωή αλλά και γιατί διαστρεβλώνουν και σκοτώνουν την επιθυμία για απελευθέρωση, καταστρέφοντας την ανθρωπινότητα.
Αναπτύσσονται και προβάλλονται κατά καιρούς διάφορες απόψεις που προπαγανδίζουν τη χρήση των «σπινταριστών» ουσιών, γιατί τάχα ...«ανεβάζουν» τη μαχητικότητα. Σχετικά μ’ αυτό, είναι απαραίτητο να ειπωθεί πως αγώνας για ελευθερία δεν είναι νοητός όταν πραγματοποιείται από ντοπαρισμένα όντα, τα οποία –όταν ξεθυμάνει η επίδραση των ναρκωτικών ουσιών– μπορούν να μετατραπούν σε αξιοθρήνητα όντα.
Την επιθυμία για αγώνα και επαναοικειοποίηση της ελευθερίας, οι άνθρωποι την αποκτούν μέσα από την επίγνωση της κατάστασης στην οποία τους έχουν βάλει οι δυνάστες. Την εμπλουτίζουν μέσα από τη διαρκή σύγκρουση με το κράτος και τους θεσμούς μηχανισμούς του, τη γιγαντώνουν μέσα από την εσωτερική καθάρια δυναμικότητα που έχει η ανθρωπινότητα κι όχι με άθλια παρασκευάσματα. Το ντοπάρισμα είναι μια επιβεβαίωση του κρατισμού. Αν κάποιοι πιστεύουν πως η κατάσταση που περιβάλλει τους ανθρώπους και έχει επιβληθεί στην κοινωνία από τους κυρίαρχους – δεν είναι ικανή να κάνει τους ανθρώπους να οργίζονται, να εξεγείρονται και να συγκρούονται τότε έχουν αποξενωθεί από την πραγματικότητα. Στο κάτω-κάτω καμιά κοινωνική επανάσταση δεν πραγματοποιήθηκε από ντοπαρισμένους με ναρκωτικές ουσίες.
Όπως, μάλιστα, θα ’λεγε κι ένας άνθρωπος απλός: «Την πίστη ή την έχεις ή δεν την έχεις, το ...λιβάνι δεν βοηθάει σε τίποτα για να την αποκτήσεις».
Χρειάζεται μια σαφής και ξεκαθαρισμένη στάση απέναντι στα ναρκωτικά, απέναντι στο κράτος που τα χρησιμοποιεί και τα εμπορεύεται για τους δικούς του άθλιους λόγους και σε εκείνους, τους υπαλλήλους του, οι οποίοι τα διοχετεύουν στους ανθρώπους.
Οι αναρχικοί έχουν δείξει έμπρακτα την απέχθεια τους σ’ ό,τι ονομάζεται πρέζα (ηρωίνη, κοκαΐνη, χάπια κλπ) και σ’ ό,τι σχετίζεται με τις ναρκωτικές ουσίες (κράτος, έμποροι ναρκωτικών κλπ).
Αυτή μας την απέχθεια θεωρούμε απαραίτητο να ξανατονίσουμε ακόμα μια φορά σε μια εποχή όπου το κράτος ανασυγκροτώντας τις δυνάμεις του και εντείνοντας την επίθεση του ενάντια στην κοινωνία προχωρά στην γενίκευση της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών.
Οι ανακατατάξεις που δημιουργούνται σ’ όλους τους τομείς της κυριαρχίας δεν αφήνουν ανεπηρέαστη καμιά πτυχή της. Για τον ίδιο λόγο τα στέκια τοξικομανών αναδιαρθρώνονται σε κυριλέ και μη. Ο πόλεμος για την διαδοχή στο εμπόριο της πρέζας συνεχίζεται ασταμάτητος και από πολλές πλευρές. Η κατάληψη του Αφγανιστάν από τους δυτικούς σταυροφόρους και τους συμμορίτες της Βόρειας Συμμαχίας στα τέλη του 2001 άνοιξε το δρόμο για την εκτεταμένη παραγωγή οπίου σ’ αυτή τη χώρα, γεμίζοντας τις παγκόσμιες αγορές.
Η αποποινικοποίηση της χρήσης βρίσκεται προ των πυλών. Αλλά μαζί της βρίσκεται και το άνοιγμα μιας πλατειάς αγοράς ουσιών. Γιατί, ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ...ΧΑΡΙΖΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ. Ανοίγει, επίσης, ο δρόμος για την κατασκευή πολλών ιδιωτικών κλινικών αποτοξίνωσης και απεξάρτησης όπου η φαρμακολογία θα θριαμβεύει και τα κέρδη θα πολλαπλασιάζονται όσο θα διευρύνεται ο κύκλος των αγορών - εξαρτημένων - απεξαρτημένων
Σε μια εποχή όπου το κράτος εφαρμόζει ένα αναθεωρημένο σχέδιο εξαθλίωσης, όπου η διακίνηση και εμπορία ναρκωτικών από τα κράτη δίνει και παίρνει, σε μια εποχή όπου η εξαχρείωση και η ξετσιπωσιά προσπαθεί να ντυθεί απελευθερωτικούς μανδύες και να μετατρέψει την αναρχία σε ταμπέλα για την συγκάλυψη αθλιοτήτων είμαστε υποχρεωμένοι να τονίσουμε ορισμένα χιλιοειπωμένα πράγματα.
Είναι η στάση ζωής που μας κάνει να υπερασπιζόμαστε, όχι απλά τους κοινωνικούς αγώνες –στους οποίους συμμετέχουμε ή συμβάλλουμε στην ανάπτυξή τους–, αλλά την ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΤΗΤΑ. Αναρχικός και τοξικομανής είναι έννοιες και καταστάσεις ασυμβίβαστες!!
Και κάτι ακόμα περισσότερο: Θα πρέπει να είμαστε στην κυριολεξία ΑΝΕΛΕΗΤΟΙ, σε όσους προωθούν τις διάφορες ουσίες, ντύνοντάς τες με το ιδεολόγημα της ανυπακοής και της επανάστασης, δηλητηριάζοντας τα νέα παιδιά –που εκείνη τη ώρα πιστεύουν ότι μιλούν με αγωνιστές–, και οδηγώντας τα στην εξαθλίωση και στα χέρια του κράτους-εμπόρου.
Οι αναρχικοί αγωνίζονται για την καταστροφή του κράτους, για μια ελεύθερη κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων, που ζουν αρμονικά με το περιβάλλον και αναπτύσσουν μεταξύ τους σχέσεις αμοιβαιότητας, δημιουργικότητας και συνεργασίας. Αγωνίζονται για την καταστροφή κάθε μορφής εξουσίας κι εξάρτησης. Αγωνίζονται για τη ζωή!!!
Συσπείρωση Αναρχικών
(Δημοσιεύτηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φύλλο 40, Ιούνιος 2005)
kai sto teleytaio fyllo (67)ths efhmeridas diadromh eley8erias ginetai ektenhs anafora(diselido saloni), me titlo:ΑΠΟΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥ8ΕΡΗ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ.
Μια αποψη που αν και δεν συμεριζομαι, πιστευω αξιζει να ακουστει....
http://www.anarchy.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=186&Itemid=
Δημοσίευση σχολίου