Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2007

ΟΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ,ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΕΣ, ΜΙΣΑΛΟΔΟΞΕΣ, ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΚΕΣ ΠΑΙΑΔΑΓΩΓΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΖΑΝΗ


Νοιωθουμε την αδηριτη επιθυμια να επαναλαβουμε πως αν και το blog ειναι εναντια σε καθε λογικη,παρατηρητηριων,ανεξαρτητων αρχων και μη κυβερνητικων οργανωσεων,δημοσιευουμε την ανακοινωση της ΕΠΣΕ,επειδη παρουσιαζει μεγαλο ενδιαφερον για το πως το αυγο του φιδιου παρουσιαζει τις ρατσιστικες και μισαλλοδοξες αποψεις μεσα απο διαφορετικες εκφανσεις του ...
Θα πρεπει να αντιληφθουμε νεοφασισμος δεν ειναι οι δεκα καραφλοι μονο...
Ειναι ενα ολοκληρο συμπλεγμα απο πολιτικους,εκδοτες-ιδιοκτητες ΜΜΕ,ορθοδοξους φονταμελιστες,νεοσυντηρητικους εκπαιδευτικους,σεξιστες,ομοφοβικους,ρατσιστες,υπερπατριωτες,νεοπαγανιστες,αντισημιτες,ξενοφοβους.
Και θα πρεπει να ειμαστε σε εγρηγορση για να τους τσακιζουμε πριν προλαβουν να σηκωσουν κεφαλι....





Αυτά ακούνε στα αμφιθέατρα οι μελλοντικοί δάσκαλοι...
_________________________________________




«Παιδαγωγική αντισημιτισμού και μισαλλοδοξίας» από την Καθηγήτρια Μαρία Τζάνη
Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) παραθέτει στη συνέχεια βασικά σημεία της ένορκης κατάθεσης της Καθηγήτριας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης) Μαρίας Τζάνη, στις 13 Δεκεμβρίου 2007, ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη ενώπιον του Βʼ Τριμελούς Εφετείου Αθηνών του Κώστα Πλεύρη, μέχρι τότε κατηγορούμενου και από την ημέρα εκείνη πρωτόδικα καταδικασμένου για προτροπή σε ρατσιστική βία και μίσος και για έκφραση ρατσιστικών απόψεων. Στη συνέχεια το ΕΠΣΕ παραθέτει αποσπάσματα από απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης με την οποία τιμωρήθηκε ο τηλεοπτικός σταθμός Extra Channel 3 για ενθάρρυνση ή πρόκληση ακραίας αντικοινωνικής συμπεριφοράς, λόγω δηλώσεων σε εκπομπή του της 16 Μαΐου 2007 από τη Μαρία Τζάνη. Ακολουθεί απόσπασμα δηλώσεών της σε εκπομπή του Antenna της 25 Μαρτίου 2007, στην οποία αποκάλεσε «ληστοσυμμορία» τρεις συναδέλφους της πανεπιστημιακούς και ανακοίνωση σε επιστημονικό συνέδριο του 2003 με αντισημιτικά στοιχεία. Υπενθυμίζεται πως η Μαρία Τζάνη εκπαιδεύει στο πανεπιστήμιο μελλοντικούς δασκάλους…
Στην αρχή της κατάθεσής της στη δίκη, στις 13 Δεκεμβρίου 2007, όταν κλήθηκε να ορκιστεί στο Ευαγγέλιο, δήλωσε πως «ορκίζεται στο Σύνταγμα και στη σημαία». Παρʼ όλο ότι παρόμοιος όρκος δεν προβλέπεται, το δικαστήριο τον δέχθηκε.
Ανέφερε πως «έχει την τιμή να έχει φίλους Εβραίους» και στη συνέχεια μίλησε για «τον επάρατο σιωνισμό, τη διανοητική σύφιλη του αιώνα». Πρόσθεσε δε πως «εγώ θα είμαι το επόμενο θύμα που γράφω ότι δεν υπάρχει λιθαράκι που δεν έχει τη βούλα της Σιών».
Αναρωτήθηκε «ποιος μεγαλομπουρζουάς Εβραίος εθίγη από το καθεστώς του Χίτλερ;» και αν «αποκηρύσσουν οι Εβραίοι το Ταλμούδ και τη Βίβλο τους που είναι ασυμβίβαστα με τα ανθρώπινα δικαιώματα;». Στη συνέχεια δήλωσε πως «ο ναζισμός ήταν δημιούργημα του διεθνούς σιωνισμού, όπως αποδεικνύουν εβραϊκές πηγές», πως «οι σιωνιστές Εβραίοι δεν υπέφεραν στη χιτλερική Γερμανία», πως «οι πλούσιοι σιωνιστές συνεργάστηκαν με το ναζισμό με σκοπό, επειδή υπήρχε –κακώς- αντισημιτισμός, να κάνουν ψυχολογικό πλαισίωμα για να μην αισθάνονται ενοχή και να πείσουν τους μικρούς αδερφούς τους, τους μη εύρωστους οικονομικά Εβραίους, να πάνε να εγκατασταθούν στο κράτος του Ισραήλ, να φοβηθούν δηλαδή οι Εβραίοι και να πάνε στο Ισραήλ».
Για το βιβλίο του Πλεύρη είπε πως «ένα βιβλίο σαν κιʼ αυτό προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες». «Όταν μιλάμε για το σιωνισμό, το βιβλίο αυτό είναι πενιχρό», πρόσθεσε και συμπλήρωσε: «Εγώ στο αμφιθέατρο λέω για το σιωνισμό πολύ περισσότερα… Εγώ λέω: μισανθρωπιά, το όνομά σου είναι Σιών.» [Από αυτές τις θέσεις το ΕΠΣΕ εμπνεύστηκε τον τίτλο του δελτίου τύπου].
Με αφορμή την αναφορά στο βιβλίο του Πλεύρη «Οι υπεύθυνοι της παραποιήσεως της Ελληνικής ιστορίας και συνεπώς της πνευματικής τυφλώσεως του Ελληνικού Λαού πρέπει να κρεμασθούν κι αν αυτό δεν μπορέσει να το κάνει το κράτος θα ευρεθούν Έλληνες να εκτελέσουν τους προδότας», είπε «Έχω πει να κρεμάσουμε 4 Καθηγητές της Παιδαγωγικής Σχολής στο Σύνταγμα. Πρέπει να διωχθούν δηλαδή» για τις θέσεις τους.
Υπενθυμίζεται πως το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, στις 9 Οκτωβρίου 2007, τιμώρησε τον τηλεοπτικό σταθμό Extra Channel 3 με πρόστιμο 30.000 ευρω, γιατί εκπομπή του στις 16 Μαΐου 2007 (http://www.esr.gr/media/488-2007.pdf). Το σκεπτικό: «Πρόκειται περί εκπομπής κατά την οποία λέχθηκαν φράσεις όπως “οι άνθρωποι που καθʼ οιονδήποτε τρόπο πλήττουν … την παιδική ηλικία όπως και οι έμποροι μη χρήστες ναρκωτικών … πρέπει να θανατώνονται με μια απλή σφαίρα στον κρόταφο,” “…ο άνθρωπος αυτός θα πρέπει να μην υπάρχει γιατί θα πάει σε μια φυλακή, θα συνεχίσει να κάνει τα ίδια πράγματα και εύχομαι μ΄ όλη μου την καρδιά να βρεθούν βαρυποινίτες … να τους πολτοποιήσουν”. Οι φράσεις αυτές μαζί με τον υπότιτλο της εκπομπής “ΝΑ ΘΑΝΑΤΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΒΙΑΣΤΕΣ”, είναι ικανές να ενθαρρύνουν και να προκαλέσουν ακραίες αντικοινωνικές συμπεριφορές.» (παραβίαση του άρθρου 10 παρ. 4 του κανονισμού 2/1991 του ΕΣΡ κατά το οποίο δεν επιτρέπονται εκπομπές που αποσκοπούν, ή έχουν ως αποτέλεσμα την ενθάρρυνση ή πρόκληση ακραίας αντικοινωνικής συμπεριφοράς). Οι φράσεις αυτές είχαν όλες ειπωθεί από τη Μαρία Τζάνη.
Λίγο νωρίτερα στις 25 Μαρτίου 2007, η Μαρία Τζάνη είχε πει τα ακόλουθα για συναδέλφους της, στον ΑΝΤ1: «Καθηγήτρια Μαρία Τζάνη για Μαρία Ρεπούση: ʽΛηστοσυμμορία οι συγγραφείς του βιβλίου!ʼ… Ένας καθηγητής πανεπιστημίου που είχε πρόβλημα με τον Σβολόπουλο και με τον Μικρογιαννάκη, και τούς έστειλε στο δικαστήριο -προσέξτε με-, και έγινε παρά την σύμφωνο [εναντίον του] γνώμη της συντριπτικής πλειοψηφίας των ειδικών [που ήταν αρμόδιοι] για να τον κρίνουν καθηγητής πανεπιστημίου, αυτός παρήγαγε δύο κυρίες, τους έδωσε δηλαδή διδακτορικά· αυτές οι κυρίες που τους έδωσε διδακτορικά και που τις προώθησε σε αδελφά πανεπιστήμια, σε άλλους χώρους, απετέλεσαν την ομάδα και της συγγραφής των βιβλίων και της αξιολόγησης. Πρόκειται για μια ληστοσυμμορία επιστημονική, που με κάνει να πω, όπως ο Χόρτον που είπε στην «Κατάρα της Ασίας» γι' αυτό που κάναν οι Τούρκοι σ' αυτούς τους Έλληνες εκεί, στην Σμύρνη, ότι ντρέπομαι να πω στον κόσμο ότι είμαι πανεπιστημιακός.» Το σχετικό βίντεο προβάλλει η ομάδα «Αντίβαρο» που κινητοποίησε την κοινή γνώμη κατά του βιβλίου ιστορίας της ΣΤʼ Δημοτικού το οποίο συνέγραψε ομάδα υπό την Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Μαρία Ρεπούση (http://www.antibaro.gr/society/tupos_istoria.php) και υπάρχει στην ιστοσελίδα http://www.youtube.com/watch?v=JbTVb0PlcjQ. Το «Αντίβαρο» έχει φροντίσει να κατονομάσει και τη δεύτερη πανεπιστημιακό στην οποία αναφέρθηκε η Μαρία Τζάνη, την Αθανασία Λεοντσίνη, Καθηγήτρια Φιλοσοφίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (http://www.antibaro.gr/society/apodhmos_araxni.php).
Τις αντισημιτικές απόψεις της, που αντικατοπτρίζουν τον αντισημιτισμό πολλών «Ελλήνων Εθνικών» («Δωδεκαθεϊστών») οι οποίοι θεωρούν «ιουδαϊκές» τις μονοθεϊστικές θρησκείες, έχει διατυπώσει και σε διεθνές επιστημονικό συνέδριο που οργάνωσαν η Διεθνής Ένωση Γαλλόφωνων Κοινωνιολόγων (AISLF), το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, και ο Σύλλογος Ελλήνων Κοινωνιολόγων, στην Αθήνα, στις 7 Μαΐου 2003, με θέμα «Ετερότητα και Κοινωνία». (http://benl.primedu.uoa.gr/conference.html). Η Μαρία Τζάνη, στην ανακοίνωσή της με θέμα «Η αναγκαιότητα του άλλου: Η ετερότητα πέρα από τον μύθο» ανέφερε μεταξύ άλλων: «Η λογική του «περιούσιου Λαού», που επιβιώνει σε θρησκευτικά συστήματα ή κοσμοθεωρίες, όπως τον Ιουδαϊσμό και στα υπʼ αυτόν παραγόμενα δύο μεγάλα θρησκευτικά συστήματα, τον Ιουδαιο-χριστιανισμό και τον Ιουδαιο-ισλαμισμό - ως αντίληψη ότι κάποιοι είναι εκλεκτά παιδιά ενός ανώτερου θεού. Αυτή η αντίληψη επιτρέπει σʼ αυτά να ανέχονται ή και να συνδράμουν την ανήθικη μεταχείριση των υπολοίπων ανθρωπίνων πλασμάτων ως κακών, επικίνδυνων παιδιών ενός κατώτερου θεού που γιʼ αυτό πρέπει να τύχουν απολύτου χειραγωγήσεως ή εξανδραποδισμού, απʼ τους Εκλεκτούς Καλούς». (http://benl.primedu.uoa.gr/conference/tzani-el.pdf).

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΡΙΟΥ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΣΙΓΚΙ ΣΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
Τ.Θ. 60820, 15304 Γλυκά Νερά, Tηλ. 2103472259 Fax: 2106018760
email: office@greekhelsinki.gr ιστοσελίδα: http://cm.greekhelsinki.gr/
και ενα σχετικο με το θεμα δημοσιευμα
_________________________________




Οι «Αρχαιολάτρες» Πολιτεύονται:
ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΠΛΕΥΡΗ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ :
Το λαϊκό ξεσήκωμα με τις χλαμύδες

"Είναι ή πρέπει να είναι ίδιο το DNA των σύγχρονων Ελλήνων με το DNA των οστών του Κεραμεικού;" "Μήπως ο δρόμος για να γνωρίσουμε πλήρως την αρχαία ελληνική κοσμοθέαση πρέπει να περάσει ακόμα και μέσα από τις θυσίες των ζώων ή την ωμοφαγία;" Αυτά και άλλα παρόμοια ερωτήματα έθεταν οι διοργανωτές του διήμερου συμποσίου που φιλοξενήθηκε στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας στις 23 και 24 Ιανουαρίου, με τίτλο "Η Αρχαιοελληνική Παράδοση στην Τρίτη Χιλιετία".
Όπως αποδείχθηκε, αυτά τα ερωτήματα απασχολούν πολλούς συμπολίτες μας. Σχεδόν γεμάτη η αίθουσα Συνεδρίων του Πολεμικού Μουσείου από τις 9 το πρωί του Σαββάτου, και ανάμεσα στο αρχαιόφιλο κοινό ξεχώριζαν προσωπικότητες του πνευματικού κόσμου, όπως ο τέως πρύτανης του ΕΜΠ Νίκος Μαρκάτος και η καθηγήτρια Μαρία Τζάνη, γνωστή από τη συμμετοχή της στη σύνταξη του νόμου Αρσένη. Παρόντες και άλλοι πανεπιστημιακοί, αλλά και κάθε λογής (άμπελο) φιλοσοφούντες περί την αρχαιότητα ή οπαδοί της επαναφοράς της "αρχαίας θρησκείας".Η συνύπαρξη ομιλητών με ετερόκλητες ιδιότητες θύμιζε σύνθεση τηλεοπτικού τοκ-σόου (με τη διαβάθμιση από ακαδημαϊκή αυθεντία μέχρι αγράμματο περιφερόμενο μαϊντανό ή απλό ψώνιο). Κάποιοι από τους ομιλητές θα μπορούσαν κάλλιστα να συμμετάσχουν και σε "ριάλιτι-σόου", με εξασφαλισμένο το τηλεενδιαφέρον για τα ατομικά προβλήματά τους. Υπήρξε πραγματική έκπληξη για μας η αθρόα αυτή συμμετοχή, όσο κι αν γνωρίζαμε την έκταση αυτού του ρεύματος της ιδιότυπης αρχαιολατρίας στην ελληνική κοινωνία και την είχαμε ήδη παρουσιάσει από τις σελίδες του "Ιού" ("Πιστεύω εις δώδεκα θεούς", Εψιλον, 13/10/1996).

Απ' ό,τι φαίνεται, τα τελευταία χρόνια έχουν πολλαπλασιαστεί οι ομάδες, τα περιοδικά, οι συγγραφείς, οι εκδότες, που αισθάνονται ότι πρέπει να κάνουν "κάτι παραπάνω" για να σώσουν το έθνος, τη φυλή και το Δωδεκάθεο. Για να περιγράψουμε τις ποικίλες ομάδες που συνωστίστηκαν στο Πολεμικό Μουσείο ακολουθούμε την κατάταξη του κ. Παύλου Βουδούρη, εκδότη-διευθυντή του περιοδικού "Τρίτο Μάτι", το οποίο οργάνωσε τη συνάντηση:

"1. Μια μεγάλη κατηγορία προσεγγίζει την αρχαιοελληνική παράδοση με το γνωστό κατεστημένο τρόπο, μέσα απ' τα κείμενα, μέσα απ' την ιστορία.2. Μια άλλη κατηγορία ανθρώπων προσεγγίζει την αρχαία ελληνική παράδοση με μεγαλύτερο ζήλο και βιωματικά. Είναι αυτοί που θέλουν να θρησκεύονται.3. Υπάρχει μια τρίτη κατηγορία που τείνει να γίνει η πολυπληθέστερη. Εκείνοι που εκτιμούν ότι ένας τόσο υψηλός πολιτισμός, όσο εκείνος που δημιούργησε η αρχαία Ελλάδα είχε πηγές διαφορετικές από αυτές που διδάσκονται στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια. Οι ακραίοι εκφραστές αυτής της ομάδας μιλούν για εξωγήινους, για καταγωγή των Ελλήνων από άλλους πλανήτες. Το φαινόμενο αυτό είναι πολύ αξιόλογο και έχει μεγάλη τάση εξάπλωσης.
4. Μια ακόμα μεγάλη τάση είναι αυτή που λέει ότι η αρχαία ελληνική παράδοση ζει μέσα από την Ορθοδοξία."

Οι μόνοι σίγουροι για τον εαυτό τους μέσα στο χάος αυτό, είναι όσοι προσεγγίζουν το ζήτημα με σαφή πολιτική άποψη. Αυτοί έχουν την ικανότητα να τσαλαβουτούν στην άγνοια, το αίσθημα αδικίας, ακόμα και την ψυχική ανισορροπία του ακροατηρίου. Και πρώτος - πρώτος ο γνωστός φύρερ του Κόμματος 4ης Αυγούστου, ο Κώστας Πλεύρης. Δεν είναι ασφαλώς χωρίς σημασία ότι το συμπόσιο, του οποίου την έναρξη κήρυξε ο κ. Μαρκάτος, έκλεισε με το γκεμπελικό κήρυγμα του Πλεύρη. Πολλά χειροκροτήματα στην έναρξη, ακόμη περισσότερα στο τέλος.

Και πώς κέρδισε αυτήν την αναγνώριση ο Πλεύρης; Επανέλαβε απλώς τα γνωστά ναζιστικά στερεότυπα, περί "βιολογικής ανωτερότητος της ελληνικής φυλής" και περιέγραψε την περιβόητη ανθελληνική συνωμοσία που εξυφαίνει ο σιωνισμός: Έτσι μάθαμε ότι "4 Εβραίοι καθορίζουν την εκπαιδευτική μας πορεία", ότι οι σιωνιστές "δηλητηριάζουν με χλώριο το νερό που πίνουμε", ότι "ο Λάο Τσε και ο Κομφούκιος έτυχε να βρουν ελληνικά βιβλία και τα αντέγραψαν", ότι "η μισή Ελλάς είναι υπόδουλος", ότι "η αφηρημένη τέχνη είναι η τέχνη του εκφυλισμού", κλπ. Το μόνο που δεν έκανε ο Πλεύρης είναι να χαιρετίσει με "Xάιλ Χίτλερ". Και όμως. Ούτε ένας από τους παριστάμενους δεν διαμαρτυρήθηκε. Ενθουσιασμένοι όλοι τον επευφημούσαν, ακόμα κι όταν εξήγγειλε ανοιχτά ότι το συμπόσιο είναι ιδρυτική πράξη του φασιστικού κόμματος, το οποίο ευαγγελίζεται: "Σήμερα η παρουσία σας εδώ είναι λαϊκό ξεσήκωμα. Αυτό που έγινε σήμερα εδώ, αν γίνει είκοσι φορές το χρόνο σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας αναπτύσσεται ένα κίνημα, το οποίο αύριο μπορεί να βγάλει και 2 και 5 και 10 Ευρωβουλευτάς."

Η υπόθεση αυτή έχει μια μικρή ιστορία. Δεν την φανταστήκαμε εμείς. Την αντιγράφουμε από ένα περιοδικό του ακροδεξιού χώρου, τον "21ο αιώνα", όργανο της παρέας του φερέλπιδος έλληνα Λεπέν, του Μάκη Βορίδη. "Κάποτε επειδή ο κόσμος φοβόταν να πλησιάσει κόμμα ελληνοκεντρικό για να μη χαρακτηρισθεί φασίστας, σωβινιστής, κλπ, λέγαμε ότι πρέπει να δημιουργηθούν ελληνοκεντρικοί σύλλογοι, σωματεία, ομάδες με διάφορα αντικείμενα δραστηριοποίησης." Αυτή η κυνική ομολογία αποδεικνύει ότι δεν υπήρξε και τόσο αυθόρμητη αυτή η πληθώρα των "εθνικοφρόνων" οργανώσεων. Το ίδιο κείμενο διαπιστώνει ότι "έχει γεμίσει η Ελλάδα από ελληνοκεντρικούς φορείς που σκοπό έχουν την ιστορική έρευνα, την πολιτιστική δράση, την επιστημονική έρευνα, τη γλώσσα, κλπ. Σήμερα η Ελλάδα έχει γεμίσει από περιοδικά και εφημερίδες που μιλάνε για Ελλάδα. Σήμερα με μεγάλη χαρά διαπιστώνουμε ότι είμαστε πάρα πολλοί." Η διαπίστωση καταλήγει στην ευνόητη πρόταση: "Σήμερα αυτό που χρειάζεται είναι να αποκτήσουμε πολιτική έκφραση. Να αποκτήσουμε φωνή μέσα στο σύστημά τους. Σήμερα, λοιπόν, προτεραιότητα έχει ο πολιτικός αγώνας." Δεν κρύβεται ακόμα και η φύση αυτού του αγώνα: "Όταν αγωνιζόμενοι νικήσουμε τότε θα επιβάλουμε τους όρους και τους κανόνες μας. Με τη δύναμή μας." Και, τέλος, υπάρχει και το εγερτήριο σύνθημα, το οποίο απευθύνεται με σαφή ειρωνική διάθεση σε όσους από τους αρχαιόπληκτους δεν κατάλαβαν ακόμα ότι η αρχαιοφιλία ήταν απλώς το κάλυμμα της φιλοναζιστικής πολιτικής: "Βγάλτε τις χλαμύδες, ανασκουμπωθείτε και αγωνισθείτε" (Σεπτέμβριος 1998). Ασφαλώς δεν ήταν στις προθέσεις όλων των συμμετασχόντων στο Συμπόσιο η στοίχιση πίσω από τον Πλεύρη και την παρέα του. Ούτε μπορεί κανείς να καταλογίσει στον κ. Μαρκάτο ότι το πολιτικό του σχέδιο είναι να εκλέξει τον Πλεύρη στο Ευρωκοινοβούλιο. Ακόμα και οι ίδιοι οι διοργανωτές του Συμποσίου δεν είναι σίγουρο ότι συμμετείχαν στο σχεδιασμό του "κόμματος Πλεύρη". Δεν διαπιστώσαμε, πάντως, και καμιά κίνησή τους να το αποτρέψουν. Όσο για το Πολεμικό Μουσείο, αυτό θα έχει την "τιμή" ότι από το χώρο του εξαγγέλθηκε το νέο πολιτικό εγχείρημα του "φύρερ".


Οι δημόσιες σχέσεις του νεοναζισμού

Το χαμόγελο υπεροχής του επίδοξου φίρερ των προγονόπληκτων, Κ. Πλεύρη, στο κλείσιμο του συμποσίου, δεν οφειλόταν μόνο στην εδραίωση των ιδεών του σε ένα ακόμα ακροατήριο. Ο ζηλωτής του ρατσισμού χαιρόταν για μια πολύ πιο σπουδαία δικαίωση, έστω κι αν φαίνεται συμβολική. Από τα καλτ κανάλια, τα θλιβερά τοκ σόου της εποχής του εθνικιστικού παροξυσμού και τις συνάξεις των ανυπόληπτων Χρυσαυγιτών, ο Κ. Πλεύρης βρέθηκε επιτέλους στο Πολεμικό Μουσείο (χώρο επίσημο που τόσο ποθούσε να εκπορθήσει), δίπλα σε αναγνωρισμένους επιστήμονες, παράγοντες του δημόσιου βίου (τους οποίους χρόνια τώρα καλεί να αναμετρηθούν μαζί του, για να νομιμοποιηθεί). Χάρη στους ευέλικτους εκδότες του "Τρίτου Ματιού" η καριέρα του φίρερ και η διάδοση της μισαλλοδοξίας του εξελίσσονται άριστα. Ως τώρα δεν τα πήγαινε και τόσο καλά.

Τον Απρίλιο του 1997, όταν ένας άλλος εκδότης του "χώρου", ο "οίκος Γεωργιάδη", ζήτησε την αίθουσα διαλέξεων του Πολεμικού Μουσείου για ομιλία του αστέρα της ακροδεξιάς, το Μουσείο αρνήθηκε. Και τότε η ομιλία θα ήταν -όπως πάντα, άλλωστε- αρχαιοελληνικού, δήθεν, ενδιαφέροντος. Από τη διοίκηση, όμως, του Μουσείου (που ανήκει στη δικαιοδοσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας) επισημάνθηκε ο κίνδυνος "να εμφανιστεί το Πολεμικό Μουσείο ως βήμα προώθησης ακραίων θέσεων σε ζητήματα ιδιαίτερα ευαίσθητα, όπως εκείνα της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής αντιμετώπισης μειονοτήτων μέσα στην Ελλάδα". Ο φίρερ έγινε έξαλλος. Σε έξι εκπομπές του από το Tele-City εξαπέλυσε απίστευτες βρισιές και συκοφαντίες εναντίον του τότε προέδρου του Μουσείου αντιστράτηγου Νικ. Μπέλμπα. Παράλληλα, δίνοντας "στον αέρα" τον αριθμό του τηλεφώνου του αντιστράτηγου "που φέρει απαραδέκτως και αναξίως τη στολή", διέταξε τα τάγματα εφόδου του να περιποιηθούν τον "δειλό". Η υπόθεση, αφού απασχόλησε και το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, που αξίωσε από το Tele-City να αποκαταστήσει την τιμή και την υπόληψη του κ. Μπέλμπα, έφτασε και στα δικαστήρια. Στις 8.4.1998, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών καταδίκασε τον Πλεύρη και το κανάλι του νεοδημοκράτη βουλευτή Γ. Καρατζαφέρη, για συκοφαντική δυσφήμηση και ηθική ευθύνη στα αδικήματα της εξύβρισης και της απειλής από του ελληνόφρονες οπαδούς τους. Η αποζημίωση που καλούνται να πληρώσουν οι ένοχοι αγγίζει τα 70 εκατομμύρια δρχ.

Δεν υπάρχει συνέχεια στην πολιτική των διοικήσεων του Πολεμικού Μουσείου; -ρωτήσαμε τον αντιπρόεδρο του σημερινού, νέου, Δ.Σ, κ. Αποστόλου. "Τι να σας πω. Άλλο Δ.Σ, άλλες αποφάσεις. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα εμείς. Δεν σημαίνει πως ό,τι αποφασίζει κάποιος μονόχνοτα θα το ακολουθούμε πάντα εφ' όρου ζωής", μας απάντησε την παραμονή της εμφάνισης Πλεύρη στο Μουσείο. Επιμείναμε. "Κοιτάξτε", είπε ο κ. Αποστόλου, "ό,τι γίνεται στο Πολεμικό Μουσείο γίνεται με αποφάσεις του Δ.Σ. Εγώ δεν έχω να σχολιάσω τίποτα. Ξέρω απλώς ότι η αίθουσα διατίθεται στις εκδόσεις Εσοπτρον και απ' ό,τι βλέπω μάλιστα οι ομιλητές είναι διάφοροι καθηγητές. Είναι ο τέως πρύτανης του Πολυτεχνείου, ένας καθηγητής της Σχολής Δοκίμων και άλλοι".
Αν οι ανώτατοι αξιωματικοί που διευθύνουν το Πολεμικό Μουσείο δεν εκτιμούν τον κ. Πλεύρη ήδη από την εποχή της δικτατορίας (τότε που τους δίδασκε, ως κουμπάρος και ευνοούμενος του πραξικοπηματία Λαδά, στη σχολή Πολέμου), κάτι άλλο θα τους ώθησε να τον δεχτούν στο σαλόνι τους. Ο Στάμος Στίνης, πάντως, ένας από τους διοργανωτές, ευχαρίστησε θερμά τον πρόεδρο και το Δ.Σ του Μουσείου "για την παλικαριά τους να μην ενδώσουν σε πιέσεις που ασκήθηκαν με στόχο την ακύρωσή του". Δεν χρειάζονται και ειδικές ικανότητες για να καταλάβουμε ότι η παρέα του "Τρίτου Ματιού" εργάστηκε με βάση τα πιο προωθημένα συστήματα δημοσίων σχέσεων. Στις μέρες μας είναι σχετικά απλό να πείσεις για τη δική σου εγκυρότητα, αρκεί να αποδείξεις ότι βρίσκεται κοντά σου κάποιος (περισσότερο ή λιγότερο) έγκυρος. Πάντοτε με τη σημαία του πλουραλισμού και της επιστημοσύνης, ένα θέμα γενικό και αόριστο, όπως "η αρχαιοελληνική παράδοση στην τρίτη χιλιετία", δεν αφήνει αδιάφορους τους καλοπροαίρετους εισηγητές -ιδίως αν οι διοργανωτές δεν κρίνουν απαραίτητο να τους πουν ολόκληρη την αλήθεια για το πάνελ και τα υπόλοιπα δεδομένα της συνάντησης.

Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι ο κ. Μαρκάτος ήταν απολύτως ενήμερος για τα ερωτήματα που έθεσαν οι συμποσιάρχες, του τύπου "Θα μπορούσε και πρέπει να αναγνωριστεί ως επίσημη θρησκεία το Ελληνικό Δωδεκάθεο". Όμως, οι οπαδοί της επιστροφής στο Δωδεκάθεο ή οι ακόμα πιο προχωρημένοι λάτρεις της φυλετικής και πνευματικής ανωτερότητας των Ελλήνων (που, όπως "αποδεικνύουν", αυτό οφείλεται στη "συγγένειά μας με εξωγήινους πολιτισμούς"), έμειναν με την εντύπωση ότι ο πρώην πρύτανης ανήκει στο κίνημά τους. Κι άλλοι ομιλητές νομιμοποίησαν την τερατολογία, τον ανορθολογισμό, το φανατισμό και το ρατσισμό. Δεν ήξερε ο πανέξυπνος και καλοπληροφορημένος πατέρας Μεταλληνός που πήγαινε; 'Η μήπως βρίσκεται σε επικίνδυνη πολιτική αποστολή με σκοπό να ξαναενώσει τον ελληνισμό με τον χριστιανισμό, μετά τη διαπίστωση ότι απομακρύνονται μεταξύ τους; Τι δουλειά είχε η "μεταρρυθμίστρια", σύμβουλος του υπουργείου Παιδείας, Μαρία Τζάνη, να τσακώνεται περίπου σαν σε γηπεδικό πηγαδάκι, απολύτως σίγουρη πως φταίνε οι Εβραίοι μεταφραστές από τα αραβικά που ο κόσμος πιστεύει ότι το "μηδέν" το ανακάλυψαν οι Άραβες και όχι οι Έλληνες;
Δύο από τους προσκεκλημένους, ο καθηγητής της Σχολής Δοκίμων Ιωάννης Λουκάς και η καθηγήτρια νεοελληνικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης Λίτσα Χατζοπούλου, κατάλαβαν -εκ των υστέρων- ότι οι προθέσεις του συμποσίου δεν ήταν καθόλου επιστημονικές. Με επιστολή του ο κ. Λουκάς, το απόγευμα της πρώτης ημέρας δήλωσε την αποχώρησή του: "Αποδέχτηκα την πρόταση ευελπιστώντας ότι, τουλάχιστον, μαζί με τους πανεπιστημιακούς Ν. Μαρκάτο, Β. Μπακούρο, Λ. Χατζοπούλου, των οποίων γνωρίζω και τιμώ το έργο, θα συνέβαλα στην επιτυχία μιας επιστημονικής συνάντησης σχετικής με ένα θέμα το οποίο αποτελεί αντικείμενο πολυετούς έρευνας από μέρους μου. Δυστυχώς, όμως, η παρουσία και η επικράτηση φορέων του βιολογικού φυλετισμού, της ξενοφοβίας και του υπερεθνικισμού -την παρουσία των οποίων αγνοούσα- με αναγκάζουν να αποχωρήσω για να μη νομιμοποιήσω ιδεολογίες και πρακτικές που δεν συνάδουν με το επιστημονικό και το δημοκρατικό ήθος και ύφος". Ρωτήσαμε τον κ. Λουκά αν γνώριζε ότι στις προθέσεις των οργανωτών ήταν η θεματική σύνδεση παγανισμού, ωμοφαγίας, ελληνικού DNA κ.λπ με την τρίτη χιλιετία. "Τα αγνοούσα παντελώς", μας απάντησε. "Όχι μόνο θεωρώ επικίνδυνα αυτού του είδους τα πυροτεχνήματα και τις αναμοχλεύσεις, αλλά πιστεύω ότι γίνονται εκ του πονηρού, επειδή πουλάει το θέμα. Κι απ' όλα αυτά κερδισμένη βγαίνει η ρατσιστική ακροδεξιά".
Η κ. Χατζοπούλου, η οποία ανυποψίαστη είχε ετοιμάσει μια ανακοίνωση με θέμα "Η ρομαντική Ελλάδα μεταξύ Ανατολής και Δύσεως (1830-1880), επίσης έπεσε απ' τα σύννεφα όταν αντελήφθη τι συνέβαινε: "Το συμπέρασμα μου ήταν ότι η αρχαία ελληνική παιδεία χρησιμοποιείται ευρέως από ορισμένους κύκλους ως άλλοθι για τη στήριξη ακραίων ιδεολογιών. Η επιστημονική προσέγγιση προϋποθέτει γνώση, αντικειμενικότητα και νηφαλιότητα, στοιχεία που εμφανώς δεν διέθεταν αρκετοί από τους ομιλητές αλλά και τους ακροατές. Εκτοξεύτηκαν απρεπείς και αήθεις χαρακτηρισμοί εναντίον όσων βλέπουν την αρχαία παράδοση με αγάπη, αλλά όχι με τη στείρα εκείνη αρχαιολατρία που επιτάσσει λ.χ, την αναβίωση των ελευσινίων μυστηρίων. Η αρχαία ελληνική παιδεία είναι μια πολύ σημαντική υπόθεση ώστε να αφεθεί στα χέρια ανθρώπων που τη διαστρεβλώνουν σκοπίμως. Γι' αυτό αρνήθηκα να συμμετάσχω στη συζήτηση που είχε προγραμματιστεί για το βράδυ του Σαββάτου, εφόσον είχε ήδη διαφανεί ότι η παρουσία μου θα νομιμοποιούσε απόψεις και στάσεις τις οποίες καταδικάζω". Και πού να άκουγαν οι άνθρωποι και τις κυριακάτικες ομιλίες κάτι "μακεδονομάχων" οπαδών των UFO και του πιο βλακώδους ρατσισμού, σαν τον Ανέστη Κεραμυδά. 'Η κάτι απίθανους "μελετητές" (και κρανιομέτρες) της ελληνικής φυλής, πολέμιους των μικτών γάμων των Ελλήνων με τους "βαρβάρους", σαν τον Παναγιώτη Μαρίνη.

Οι οικοδεσπότες του Πολεμικού Μουσείου

Σύμφωνα με την αναγγελία του Συμποσίου, τη διοργάνωση είχε αναλάβει το περιοδικό "Τρίτο Μάτι" και οι εκδόσεις "Έσοπτρον". Ως χορηγός αναφερόταν το Ράδιο Ηρόδοτος.
Ξεφυλλίζοντας το τελευταίο τεύχος του περιοδικού "Τρίτο Μάτι", διαπιστώνουμε ότι συγκεντρώνει όλα τα ρεύματα του αυτοονομαζόμενου χώρου των (εσωτερικών και εξωτερικών) αναζητήσεων. Εντυπωσιακή η συνύπαρξη οπαδών της καταγωγής μας από τους εξωγήινους, δίπλα σε παραδοσιακούς ελληνορθόδοξους, οι οποίοι με τη σειρά τους δεν ενοχλούνται από την παράλληλη προβολή βουδιστών, κι εκείνοι, πάλι, μοιάζουν καλοβολεμένοι κοντά σε κάθε είδους πάρα- (-θρησκεία, -ψυχολογία, -λογισμό). Διαβάζοντας το εισαγωγικό κείμεννο του εκδότη-διευθυντή, βρίσκουμε μια εξήγηση γι' αυτόν τον ασυνήθιστο πλουραλισμό: "Είναι τέτοια η χιονοστιβάδα των εξελίξεων, ώστε είναι πολύ πιθανόν η Αποκάλυψη να συμβαίνει ήδη, ο Νοστράδαμος να επαληθεύεται, οι κολοκύθες του πατρο-Κοσμά να γυρίζουν γύρω από τη Γη, και μεις να μην το έχουμε καταλάβει."
Χάρη σ' αυτή την πολυσυλλεκτικότητα, το μηνιαίο αυτό περιοδικό έχει σημαντική απήχηση. Μέσω πρακτορείου, στην Αθήνα πουλάει από 5.500-6.500 φύλλα και στην επαρχία 4.500. Ο συνολικός αριθμός εγγίζει τις 15.000, αν συνυπολογιστούν οι συνδρομές και οι πωλήσεις στα βιβλιοπωλεία. Μια συγκριτική εικόνα έχουμε αν παραβάλουμε την αντίστοιχη κυκλοφορία μέσω πρακτορείου του περιοδικού "Απολλώνειο Φως", ενός "σκληρού" αρχαιοφιλικού εντύπου. Την ίδια περίοδο πούλησε από 152 έως 423 φύλλα το μήνα στην Αθήνα.
Οι εκδόσεις "Εσοπτρον" κινούνται στο ίδιο κλίμα των μεταφυσικών εσωτερικών αναζητήσεων και της "εφαρμοσμένης" παραψυχολογίας. Ενδεικτικός τίτλος: "Κβαντική συνειδητότητα". Και για όποιον δεν καταλαβαίνει, το βιβλίο "περιέχει ένα πλήθος εντυπωσιακών ασκήσεων και πρακτικών ανάπτυξης της κβαντικής συνειδητότητας, που είναι εύκολες και προσιτές στον καθένα μας και όταν εκτελούνται συνειδητά μας υπόσχονται σημαντικότατα θεραπευτικά οφέλη"! Το "Ράδιο Ηρόδοτος 107.3" (στην πραγματικότητα εκπέμπει στους 107.4) είναι σαφώς προσανατολισμένο στην αρχαιολατρία, όσο αυτό είναι βεβαίως δυνατό. Δεν μπορεί κανείς να διακρίνει κάποια ιδιαιτερότητα στο ειδησεογραφικό του κομμάτι, το οποίο έχει τη σφραγίδα του γνωστού δημοσιογράφου Κώστα Χούντα, ούτε και στις μουσικές επιλογές, που περιορίζονται σε ελληνικά κομμάτια. Οι εκπομπές λόγου, όμως, περιλαμβάνουν "ελληνοπρεπείς" αναλύσεις ή και απαγγελίες αρχαίων κειμένων. Καλύπτεται η δραστηριότητα των ομοφρόνων οργανώσεων και προβάλλονται τα βιβλία και τα περιοδικά τους. Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχουν οι διαφημιστικές καταχωρίσεις, οι οποίες μαρτυρούν για το υλικό μέρος αυτού του ρεύματος. Οι αρχαιόφιλοι, λοιπόν, ως "πελάτες": "Δώστε ραντεβού σ' ένα χώρο μυθικό, εκεί που έδιναν ραντεβού οι αρχαίοι θεοί", μας λέει μια διαφήμιση μεζεδοπωλείου. Και αν έχετε απορία πού έδιναν ραντεβού οι θεοί, ιδού η απάντηση: "Στην πλατεία της Βαρυμπόμπης. Ένας χώρος όμοιος με αυτόν του Ολύμπου." Όσο για το τι φάτε, προτείνονται "πολίτικα γλυκά και μοναδικά παγωτά, αλλά και θεϊκές ουζοποικιλίες." Μια άλλη ταβέρνα διαφημίζει "ξεχασμένες, απίθανες, αλλά κυρίως υγιεινές γεύσεις, σ' ένα μυσταγωγικό περιβάλλον γεμάτο από κίονες, πεσσούς και τοιχογραφίες μας μεταφέρουν 2.500 χρόνια πριν." Φυσικά δεν πρέπει να λησμονήσουμε και το διαφημιστικό σλόγκαν του σταθμού, που χαρακτηρίζει τις απόψεις και τις προθέσεις των ανθρώπων του: "Ηρόδοτος 107.3, Έλληνες. Ο τελευταίος ανεξάρτητος ραδιοφωνικός σταθμός στην πατρίδα μας. "Όπως έλεγαν κι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, "Παν μέτρον άριστον".

ΟΡΙΟΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΝAΓΙΩΤΗΣ. Γιατρός, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αρχαιοφίλων, οργανωτής προσκυνημάτων σε αρχαίους ναούς και βασικός αρθρογράφος του "Ελληνικού Πανθέου". Στο Συμπόσιο υποσχέθηκε να αναπτύξει το αγαπημένο του θέμα "τα Ελληνικά Μυστήρια" (εντάσσεται στους μεταφυσικούς της αρχαιοπληξίας, αναζητώντας τα UFO και την αθανασία της ψυχής του), ωστόσο, στο λόγο του επέμεινε σε άλλες ιδέες: "Δεν πάμε μπροστά με την αναπαλαίωση της βυζαντινής θεοκρατίας. Το μέλλον του ελληνισμού είναι η αρχαία θρησκεία". Καταχειροκροτούμενος συνέχισε: "Υπάρχει φυλετική συνέχεια στον ελληνισμό και ουδείς το αμφισβητεί. Στο επόμενο τεύχος του 'Ελληνικού Πανθέου' το αποδεικνύω με την μέθοδο της κρανιομετρίας. Κινδυνεύουμε από τις επιμειξίες που επιτρέπουν οι Χριστιανοί. Η Ορθοδοξία φταίει για τη νόθευση της φυλής. Ευλογεί τους γάμους με Βουλγάρες και Αλβανούς. Σε λίγο θα χάσουμε τον νομό Έβρου από τις επιμειξίες. Οι Βούλγαροι θα μας πάρουν την Αλεξανδρούπολη".
ΚΕΡΑΜΥΔΑΣ ΑΝΕΣΤΗΣ. Συγγραφέας πολλών βιβλίων που διεγείρουν την ψυχοπαθολογία του ελληνόφρονος κοινού. Τα τελευταία του μπεστ σέλερ είναι: 1ο. "Ατλαντίδα το μυστικό των μυστικών", όπου θα μάθετε ότι οι κάτοικοι της Ατλαντίδας εξαφανίστηκαν -ίσως έφυγαν προς άλλους πλανήτες, λέει ο ερευνητής- όταν τόλμησαν να τα βάλουν με τους Έλληνες, και 2ο. "2011 ο θρίαμβος των Έψιλον", ένα βιβλίο-σοκ στο οποίο θα αποκαλυφθεί ο ρόλος των Έψιλον και το πώς θα μεγαλώσει η Ελλάδα! Στο Πολεμικό Μουσείο ο ακαταπόνητος μαχητής των εθνικών μας ιδεωδών δάκρυσε για τη Μακεδονία μας, η οποία έχει ξεπουληθεί στις κατώτερες φυλές. Προφήτευσε ότι μια εβραϊκή συνωμοσία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη χωρίζοντας (μάλλον μέσω των ΠΑΟΚτζήδων και των ομάδων του τέως ΠΟΚ) την Ελλάδα στα δύο. Στη συνέχεια ανέπτυξε την επιστημονική του άποψη ότι "όλοι οι άλλοι λαοί ήσαν και είναι ανθρωποειδή". Θέση την οποία θα υποστηρίζει, είπε, (και πάλι δακρύζοντας) μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός του, κι ας τον πουν ρατσιστή. Στο φουαγιέ, λίγο μετά, φαινόταν πολύ χαρούμενος κουβεντιάζοντας με τον φίρερ του για τις ιλιγγιώδεις πωλήσεις των έργων τους.
ΒΕΡΕΤΤΑΣ ΜΑΡΙΟΣ και ΡΑΣΣΙΑΣ ΒΛΑΣΗΣ. Εκδότες και συγγραφείς προερχόμενοι από τα ριζοσπαστικά κοινωνικά κινήματα της δεκαετίας του '70. Σήμερα, έχουν καταντήσει να καθοδηγούν το πιο ακραίο αρχαιόφιλο κομμάτι των ελληνοψύχων, ζητώντας την επιστροφή στην αρχαία θρησκεία. Μισούν κάθε τι βυζαντινό, δυτικόφερτο και -βεβαίως- ιουδαϊκό. Απαιτούν την αναστήλωση των ναών τους και την επιστροφή στην πολυθεΐα, ως μόνη εγγύηση για την επικράτηση του πλουραλισμού στις σύγχρονες κοινωνίες. Υποστηρίζουν πως ό,τι έκαναν οι ξένοι λαοί το οφείλουν στην επαφή τους με το αρχαιοελληνικό πνεύμα. Υποτίθεται πως ενοχλούνται από τη θανάσιμη επαφή του ρεύματός τους με τους χουντικούς και τους ρατσιστές, αλλά δεν χάνουν την ευκαιρία να συναγελάζονται μαζί τους. Στο Συμπόσιο προσπάθησαν να αποφύγουν τον Πλεύρη με έμμεσο τρόπο, τόσο, που δεν το κατάλαβε κανείς. Ο Βλάσης Ρασσιάς ενθουσίασε το κοινό όταν έθεσε ως κύρια αντίθεση στη σύγχρονη Ελλάδα αυτή μεταξύ Εθνικών και Χριστιανών. "Να μην αφήσουμε τα χριστιανοβυζαντινά κοράκια να αφοδεύουν πάνω στην εθνική μας κληρονομιά", είπε, αποσπώντας και το θαυμασμό της προεδρεύουσας, εκείνη την ώρα, καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών Μαρίας Τζάνη.
ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ. Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών, συνεργάτης της "Καθημερινής" και του "Αρδην" -όπως αυτοσυστήνεται. Κατατρόπωσε για άλλη μια φορά τους "ανθέλληνες" Χάντινγκτον και Ντιροζέλ, επαναλαμβάνοντας τις σχετικές κοινοτοπίες του αγοραίου εθνικισμού. Ύμνησε τη σθεναρή στάση της κυρίας Λέφκοβιτς και της κυρίας ντε Ρομιγί. Και επικέντρωσε την προσοχή του ακροατηρίου του στην εκτεταμένη, απαράδεκτη, καταπίεση όσων επιστημόνων στην Ελλάδα "αποδεικνύουν" ότι όλα τα είπαν και όλα τα ανακάλυψαν Έλληνες. Δεν παρέλειψε να πει έναν καλό λόγο για όλους τους παριστάμενους, εξαίροντας τη συμβολή τους στο μεγαλείο της φυλής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕΜάριου Δημόπουλου-Απολλώνιου (διοργανωτή) "Ελληνισμός-Χριστιανισμός στο Βυζάντιο" (εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις, Αθήναι 1998). Τα πρακτικά μιας συνάντησης -αντίστοιχης μ' εκείνη του Πολεμικού Μουσείου- που διοργανώθηκε στη Φιλοσοφική Αθηνών στις 19.3.1997. Περιλαμβάνεται ενδιαφέρουσα σύγκρουση μεταξύ του Ευαγγέλου Μπεξή (συνεργάτη του περιοδικού "Δαυλός") και του Γεωργίου Μεταλληνού, όπου μετά από ανταλλαγή κάποιων χαρακτηρισμών ("δεν ξέρεις γράμματα", κλπ), καταλήγουν ότι "πρέπει να κάτσουν κάτω να τα βρουν". Συμμετείχαν ακόμη η Αγνή Βασιλικοπούλου, ο Αθανάσιος Κουκουβίστας, ο Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος, ο Τρύφων Ολύμπιος -ο οποίος άλλαξε το "λατινογενές" επίθετό του Κωστόπουλος- ο Παναγιώτης Μαρίνης, ο Γεώργιος Μουστάκης, ο Βλάσης Ρασσιάς και ο Ευάγγελος Σκορδάς.
Ιωάννη Λουκά "Εθνικοσοσιαλισμός και ελληνισμός" (εκδόσεις Γρηγόρη, Αθήνα 1991). Διεξοδική έρευνα της απόπειρας των ναζί να συνδυάσουν την αρχαιοελληνική σκέψη με τη δική τους ρατσιστική κοσμαντίληψη.
Παναγιώτη Μαρίνη "Η ελληνική θρησκεία" (δίτομο, εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις, 1996). Χαρακτηριστικό πόνημα του ρεύματος της αρχαιολατρίας, από έναν ιατρό- ερευνητή, ο οποίος διδάσκει τους ομόφρονές του στην "Ελληνική Αγωγή".
Βλάση Ρασσιά "Υπέρ της των Ελλήνων νόσου" (τρίτομο, εκδόσεις Διιπετές και Πανδερκής Ηλιος, Πόλη των Αθηνών, 1992-1994 μ.α.χ.χ.). Υποστηρίζεται η επιστροφή στο λατρευτικό τυπικό και η πλήρης αποκατάσταση του Δωδεκαθέου.
ΔΕΙΤΕ"Δυο ήλιοι στον ουρανό" του Γιώργου Σταμπουλόπουλου (1991). Το αγαπημένο έργο των αρχαιολατρών αναφέρεται στην περίοδο του 4ου αιώνα και τη βίαιη επικράτηση του χριστιανισμού στον ελληνικό χώρο. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό του "χώρου" Δαυλός (131, 1992) ο σκηνοθέτης υποστηρίζει ότι "οι Έλληνες δεν έγιναν ποτέ Χριστιανοί, είναι παγανιστές κατά βάθος. Δεν το ξέρουν και προσποιούνται τους Χριστιανούς. Δεν αποδέχθηκαν αυτόν τον τρομακτικό θεό των Εβραίων που έχει περάσει μέσα από τον Χριστιανισμό. Εάν βέβαια σου πει κάποιος, ξέρεις δεν είσαι Χριστιανός, είσαι ειδωλολάτρης, θα γίνεις έξαλλος."
"Ο Γαλαξίας" του Λουίς Μπουνιουέλ (1968). Η ποικιλία και η πολυπλοκότητα των αιρέσεων, σε ένα σατιρικό αριστούργημα με σουρεαλιστική προδιάθεση.

(Ελευθεροτυπία, 7/2/1999)

ANTINAZΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ


Ο νέος «εθνικός χώρος» - από τον Καραμπελιά μέχρι τη Χρυσή Αυγή-ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ "Ι0"






Ο ΝΕΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ

Προβολή του «Αρδην» και του «Ρεσάλτο» από τον Καρατζαφέρη (29/5/06) και από τον Αδωνι Γεωργιάδη (4/7/06).Πριν από δύο βδομάδες δημοσιεύσαμε ρεπορτάζ για τα πολιτικά χαρακτηριστικά και τα ελληνοχριστιανικά αιτήματα του «κινήματος» κατά του νέου βιβλίου ιστορίας της Στ' Δημοτικού («Η μεζούρα της εθνικοφροσύνης», «Κ.Ε.» 18.2.07). Το κείμενό μας αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Η σοβαρότερη αφορούσε την επισήμανσή μας ότι στο κεντρικό «ντοκουμέντο» της κίνησης (την ανοιχτή επιστολή προς τις αρχές που διακινήθηκε από το ηλεκτρονικό περιοδικό «Αντίβαρο» με αίτημα την «άμεση απόσυρση κι επανασυγγραφή» του βιβλίου βάσει συγκεκριμένων προδιαγραφών) εκπροσωπούνται τέσσερις παράλληλες συνιστώσες: ο επικοινωνιακός μηχανισμός της Εκκλησίας της Ελλάδος, το ΛΑΟΣ (και δη η τάση που προέρχεται από το λεπενικό «Ελληνικό Μέτωπο» του Μάκη Βορίδη), η ομάδα γύρω από τα έντυπα «Αρδην» και «Ρήξη» του Γιώργου Καραμπελιά και, τέλος, οι υπερατλαντικοί εθνικόφρονες της «Παμμακεδονικής Α.Ε.». Η αναφορά μας σ' αυτή τη σύμπραξη καταγγέλθηκε σαν «συκοφαντική».Είναι όμως έτσι; Οπως θα δούμε, η συνεργασία ανάμεσα σε κάποια στελέχη και ομάδες ακροαριστερής προέλευσης με άτομα και οργανώσεις της ακροδεξιάς και του εθνικιστικού «μεσαίου χώρου» έχει οδηγήσει από καιρό στην άτυπη διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού υποκειμένου, που αυτοπροσδιορίζεται σαν «εθνικός χώρος». Οι οπαδοί του ζυμώνονται από τα ιδια έντυπα και στις ίδιες εκδηλώσεις, αλληλοπροβάλλονται και, το κυριότερο, συμπράττουν σε μια σειρά μέτωπα: υπέρ των «λαοσυνάξεων» για τις ταυτότητες, υπέρ μιας «δυναμικής» αντιμετώπισης των «εθνικών θεμάτων», υπέρ της ομόδοξης Σερβίας και κατά του «μουσουλμανικού τόξου», κυρίως όμως κατά του «αντεθνικού» εσωτερικού εχθρού. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια, οι απόψεις του «χώρου» αρχίζουν να ομογενοποιούνται ακόμη και στο ζήτημα της μετανάστευσης, με αποδοχή των απόψεων που βλέπουν τους μετανάστες σαν «εισβολείς» και μείζονα «εθνικό κίνδυνο».Ολα αυτά δεν συντελούνται εν κρυπτώ, αλλά αποτυπώνονται με κάθε λεπτομέρεια στα έντυπα και στις εκδηλώσεις τις οποίες οργανώνει ο «χώρος». Αυτό που παραμένει μέχρι στιγμής ανολοκλήρωτο είναι η θεσμική αποκρυστάλλωση αυτού του πολιτικού ρεύματος σε ενιαίο οργανωτικό μόρφωμα: Ο «εθνικός χώρος» συνιστά περισσότερο «δίκτυο» παρά «μέτωπο», αν και ποτέ δεν έλειψαν οι πρωτοβουλίες, οι εκκλήσεις ή οι απόπειρες για την παραπέρα συγκρότησή του. * Χαρακτηριστική είναι η συνέντευξη του αρχιπλοίαρχου Αντώνη Ναξάκη στο χρυσαυγίτη Ζαφειρόπουλο, το περασμένο καλοκαίρι: «Θα πρέπει πάντως και στο εσωτερικό του χώρου αυτού να υπάρξει μια κοινή γραμμή. Δεν λέει ο Παπαθεμελής, ο Καραμπελιάς ή εσείς κ. Ζαφειρόπουλε διαφορετικά πράγματα. Τα ίδια πράγματα λέτε. Αλλά αν αρχίσουν, όχι αυτός, όχι εκείνος, όχι ο άλλος, δεν γίνεται τίποτε. Απέναντί μας είναι ένας εχθρός, ο οποίος αυτά τα έχει ξεπεράσει. Και τα έχει ξεπεράσει όχι με τη νίκη εναντίον του ταξικού εχθρού, αλλά του εθνικού, με τη νίκη κατά του Ελληνα» («Ελεύθερος Κόσμος» 9.7.2006, σ. 8).* Τα ίδια ακριβώς, σύμφωνα με τον Γιώργο Καρατζαφέρη, υποστηρίζει κι ένα επιφανές στέλεχος του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ»: «Μου έρχεται στη μνήμη ο μεγάλος αυτός πολιτικός, ο Παναγιώτης ο Κρητικός, ο πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, που έλεγε "ρε συ, ένα μεγάλο μέτωπο που να περιλαμβάνει από Βρακά μέχρι Καραμπελιά". Και τού 'λεγα, "γίνεται αυτό πρόεδρε;". "Μα τα ίδια πιστεύουμε", λέει» («Τηλε-Αστυ» 29.5.2006).

Τρεις παραλλαγές του ίδιου θέματος (η Ακρόπολη στη σκιά των μιναρέδων): από το «Ελληνικό Μέτωπο» του Βορίδη (2001) στα πρωτοσέλιδα του «Ρεσάλτο» (Μάιος 2006) και του χρυσαυγίτικου «Ελεύθερου Κόσμου» (15/10/06).* Αποκαλυπτική είναι, τέλος, η αντιμετώπιση του άρθρου μας από έναν επιφανή συνυπογράφοντα την «επιστολή» του «Αντίβαρου». Με τίτλο «Ξαναχτυπά ο "Ιός"! Πασίγνωστη μέθοδος του Δ. Τρίμη και της παρέας του: όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι φασίστας», ο αρχισυντάκτης του «Ελεύθερου Κόσμου» Δημήτρης Παπαγεωργίου αναλύει το νόημα της κινητοποίησης για το βιβλίο του Δημοτικού: «Για πρώτη φορά στην Ελλάδα υπήρξε μια, πραγματικά ετερόκλητη, συσπείρωση δυνάμεων που προέρχεται από πολιτικά διαφορετικούς χώρους, γύρω από την πρωτοβουλία του ηλεκτρονικού περιοδικού "Αντίβαρο". Μέσω αυτού δυνάμεις, οι οποίες παραδοσιακά δεν θα μπορούσαν να έχουν κανένα κοινό σημείο επαφής, βρήκαν ένα κοινό τόπο προβληματισμού. Αυτό δυνητικά δημιούργησε προϋποθέσεις για μια αφετηρία, απ' όπου θα μπορούσαν να ξεπηδήσουν πρωτοβουλίες κατά των "παγκοσμιοποιημένων" επιλογών της εκάστοτε κυβέρνησης και για έμπρακτη ίσως κινητοποίηση, πέρα από κομματικές περιχαρακώσεις» («Ελεύθερος Κόσμος» 25.2.07, σ. 8).
Χρονικό μιας «υπέρβασης»Αυτά όσον αφορά τον ένα πόλο της σύμπραξης: την παραδοσιακή εθνικοφροσύνη. Ποια είναι, όμως, η στάση της απέναντι όχθης, των αριστερογενών δυνάμεων του «εθνικού χώρου»; * Τα πρώτα δείγματα προσέγγισης χρονολογούνται εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια, από την εποχή της επίσκεψης του τούρκου πρωθυπουργού Οζάλ στην Αθήνα (Ιούνιος 1988). Η αποφασιστική τομή σημειώθηκε όμως το 1990, με την έκδοση του περιοδικού «Ελλοπία» και την ανάδειξη των «εθνικών θεμάτων» σε προνομιακό πεδίο παρέμβασης της οργάνωσης.
* Ο ίδιος ο Καραμπελιάς θα εξηγήσει αργότερα με κάθε σαφήνεια αυτή την πολιτικοϊδεολογική μετατόπιση: «Για πολλά χρόνια (στη διάρκεια της δικτατορίας και αμέσως μετά) οι συμμαχίες μου βρίσκονταν στο πρώτο στρατόπεδο, του "οργανικού εκδυτικισμού", ενώ τα τελευταία χρόνια πορεύομαι με αυτή τη δεύτερη εκδοχή», το «κίνημα αντίστασης που προσφεύγει στις παλιές μας ταυτότητες, στην δύναμη της παράδοσής μας, επιθυμώντας να αναπαράγει το κλέος είτε της αρχαίας Ελλάδας, είτε του "ένδοξού μας βυζαντινισμού", είτε και των δύο μαζί» («Αθηναϊκή» 2.6.2000). * Καθοριστικό βήμα σ' αυτή την προσπάθεια για «επανεθνικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής», σε αντιδιαστολή προς τη «μεταπολίτευση του ευδαιμονισμού και της εθνικής αφασίας», η «Ελλοπία» θα κληθεί να γεφυρώσει το παραδοσιακό χάσμα ανάμεσα στις «εθνοκεντρικές δυνάμεις» της κεντροαριστεράς κι εκείνες «της λεγόμενης "πατριωτικής δεξιάς"» (Γ. Καραμπελιάς, «Η ελληνική ουτοπία», Αθήνα 1993, σ.13-8). Στις σελίδες της, αρθρογραφούν ο αλβανοφάγος μητροπολίτης Σεβαστιανός Κονίτσης, στελέχη του ΣΦΕΒΑ, οι καθηγητές Νεοκλής Σαρρής, Παναγιώτης Ηφαιστος, Χρήστος Γιανναράς και Κων/νος Βακαλόπουλος, ο τέως πρόεδρος Χρήστος Σαρτζετάκης, ο ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης, ο διπλωμάτης Θέμος Στοφορόπουλος, τα μέλη της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Πολιτιστικής Ταυτότητος της Εκκλησίας Κων/νος Χολέβας και Βλάσης Αγτζίδης κ.ά.* Κάποιοι απ' αυτούς θα συνεχίσουν στη «Νέα Ελλοπία», με εκδότη τον ιδιοκτήτη του βιβλιοπωλείου «Κόκκινη Μηλιά» Θεόδωρο Μπινιχάκη. Κάποιοι άλλοι -με επιφανέστερους τον Καραμπελιά, το Στοφορόπουλο και (μετά το 2000) τον Κώστα Ζουράρι- εκδίδουν το «Αρδην»: «ένα περιοδικό της "εθνικής, οικολογικής και κοινωνικής αμφισβήτησης"», εκτιμώντας ότι «τα εθνικά θέματα έχουν προτεραιότητα» και «η αφύπνιση απέναντι στη στάση της Δύσης αρχίζει να αποκτά διαστάσεις ρεύματος ιδεολογικού και πολιτικού» (τχ.1, 3.1996, σ. 5). * Ο Καραμπελιάς λανσάρει τον όρο «εθνικός χώρος», για να περιγράψει την υπέρβαση των ιστορικών διαχωριστικών γραμμών δεξιάς και αριστερής εθνικοφροσύνης (όπ. π., σ. 16), με αποτέλεσμα κάποιες εσωτερικές τριβές (Θ. Ντρίνας, «Τα επεισόδια στη Θεσσαλονίκη και τα όρια του "Εθνικού χώρου"», τχ.11 [12.1997], σ. 16-7). * Μία δεκαετία μετά, εκτιμάται ότι έφτασε ο καιρός για την παραπέρα αποκρυστάλλωση αυτού του «ιδεολογικού και πολιτικού ρεύματος». Το Δεκέμβριο του 2006 εκδίδεται η δεκαπενθήμερη εφημερίδα «Ρήξη» με πρωτοβουλία «φίλων, μελών και αναγνωστών» του «Αρδην» και κάποιων περιφερειακών εντύπων, όπως ο «Αντιφωνητής» της Κομοτηνής.

Οι «λαοσυνάξεις» του 2000 σημάδεψαν καθοριστικά την πορεία του «εθνικού χώρου».«Σκοπός της έκδοσης», διαβάζουμε, «είναι να προχωρήσουμε ένα βήμα πιο πέρα στην προσπάθειά μας να διαμορφωθεί μια συνθετική εναλλακτική πρόταση εναντίον της παγκοσμιοποίησης και του κυρίαρχου στον τόπο μας ψευδοεκσυγχρονισμού», η οποία «να συνδυάζει τα αιτήματα για την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική χειραφέτηση, την οικολογία και την άμεση δημοκρατία». Ως «μονοδιάστατοι» προπάτορες αναφέρονται οι «Οικολόγοι-Εναλλακτικοί», η «Πολιτική Ανοιξη» του Αντώνη Σαμαρά, «το εγχείρημα του Τσοβόλα, του Χαραλαμπίδη και άλλων», ενώ ως «τελευταία απόπειρα συνθετικής πρότασης» το ΠΑΣΟΚ του '70 (φ.1, 2.12.06). * Στα άρθρα του, ο Καραμπελιάς θα επιχειρήσει να διασκεδάσει τις αντιρρήσεις «φίλων και συντρόφων» του που θεωρούν ότι «δεν υπάρχουν δυνάμεις για να στηρίξουν εγχειρήματα με πολιτική διάσταση και προοπτική», ενάντια στα «συμφέροντα των γραικύλων και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του ωχαδερφισμού των τσιφτετελλήνων». Οι υφιστάμενες «αντιστάσεις» (από τις «κινητοποιήσεις για το Σκοπιανό» και τα «εκατομμύρια των υπογραφών για τις ταυτότητες» ώς «τη μέριμνα για την Ιστορία και τη Γλώσσα»), γράφει, «πρέπει να γίνουν πιο συλλογικές και οργανωμένες, πριν αποτελέσουν βορά για ελλαδέμπορους και απατεώνες» (13.1.07). Εξ ου και η κομβική σημασία του «κινήματος» ενάντια στο βιβλίο Ιστορίας της Στ' Δημοτικού: «Ενα πρώτο αναγκαίο βήμα είναι η συγκρότηση ενός Κινήματος για την Ιστορική Μνήμη και τον Πολιτισμό, που θα αρχίσει να πληροφορεί και να οργανώνει την πλειοψηφία απέναντι στην άρχουσα μειοψηφία της παγκοσμιοποιητικής ολιγαρχίας» (16.12.06).Ο πολιτικός χαρακτήρας του εγχειρήματος επιβεβαιώνεται στην ιστοσελίδα του, με αναφορές σε «νεολαία της ρήξης / άρδην», ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ρόλος που οι επιτελείς του διεκδικούν για τον εαυτό τους: «Η ελληνική πραγματικότητα», διαβάζουμε στη διακήρυξη αρχών της «Ρήξης», «απαιτεί έναν "Πλάτωνα" και αντ' αυτού διαθέτει έναν... Γιακουμάτο». * Το «Αρδην» και η «Ρήξη» δεν είναι ωστόσο μόνα τους. Από το Δεκέμβριο του 2005, στον «εθνικό χώρο» κινείται και δεύτερη προσπάθεια ακροαριστερής προέλευσης: το περιοδικό «Ρεσάλτο» του παλιού τροτσκιστή Θύμιου Παπανικολάου. Διαφορετικών προδιαγραφών απ' το διανοουμενίστικο «Αρδην», επενδύει περισσότερο στη συνωμοσιολογία και την πρακτορολογία, κολακεύοντας παράλληλα τους οπαδούς του ΚΚΕ και καλώντας τους να «συγκρουστούν με τα "αντιεθνικιστικά" και "αντιρατσιστικά" τρομοκρατικά ιδεολογήματα της Νέας Τάξης». Απαντώντας στην κατηγορία ότι «κάνει μέτωπο με δυνάμεις ιδεολογικά ασυμβίβαστες», η «Σύνταξη» του «Ρεσάλτο» ξεκαθαρίζει πως «καμμιά δύναμη που αντιστέκεται στον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης δεν μπορεί να αφορίζεται με ιδεολογικές ετικέτες», και σκιαγραφεί «τα αυθεντικά αγωνιστικά μέτωπα» που καθορίζουν τις συμμαχίες της: απ' τη μια το «νεοταξικό Μέτωπο» (όπου εντάσσει τον ΣΥΝ και τη ριζοσπαστική αριστερά), από την άλλη «το ΚΚΕ και άλλες αγωνιστικές δυνάμεις, κάποιες δυνάμεις της "ακροαριστεράς" αλλά και της "ακροδεξιάς"» (τχ.7). Στην πράξη, αυτή η σύμπραξη φτάνει μέχρι την αρθρογραφία χρυσαυγιτών στο περιοδικό, χωρίς αναφορά στην ταυτότητά τους.Οι ρίζες της σύμπτωσηςΑυτά για το θεωρητικό σκέλος. Το κρίσιμο, όμως, είναι η έμπρακτη εφαρμογή των παραπάνω: η ώσμωση παλιών και νέων εθνικοφρόνων στα ίδια έντυπα κι εκδηλώσεις, με κατάληξη τη συγκρότηση ενός άτυπου «δικτύου». Μερικά παραδείγματα:**Οι οργανικοί διανοούμενοι του «χώρου» (Παπαθεμελής, Καργάκος, Μεταλληνός) αρθρογραφούν τόσο στο «Αρδην» όσο και στο «Ρεσάλτο». Τακτικός αρθρογράφος του τελευταίου είναι και ο Παναγιώτης Κρητικός, ενώ στο παρθενικό τεύχος δημοσιεύθηκε άρθρο του Καραμπελιά.**Ο εκδότης της «Ενδοχώρας» Γιάννης Κουριαννίδης, συνεργάτης της «Νέας Ελλοπίας» και του «Αρδην», ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής του «Ελληνικού Μετώπου» το 2004 και επικεφαλής της δημοτικής κίνησης του Βορίδη στη συμπρωτεύουσα. Διατηρεί επίσης μόνιμη στήλη στο «Στόχο». **Ο Κώστας Καραΐσκος του «Αντιφωνητή», του «Αρδην» και της «Ρήξης» είναι ταυτόχρονα μέλος της Σ.Ε. της «Ενδοχώρας».**Από τη «Νέα Ελλοπία» ξεκίνησε κι ο Αδωνις Γεωργιάδης, σήμερα εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ κι αρθρογράφος της εφημερίδας «Α1». **Η «Νέα Ελλοπία» υμνολογείται από τη «Χρυσή Αυγή» (24.11.95), με ειδική αναφορά στα άρθρα του Κουριαννίδη, του Αγτζίδη κ.λπ.. **Βασικοί αρθρογράφοι του «Ρεσάλτο» γράφουν και στο «Αρδην». Ενας απ' αυτούς, ο Πάνος Πικραμένος, ξεκίνησε ως μεταφραστής των απομνημονευμάτων του βερολινέζου «τρομοκράτη» Μπόμι Μπάουμαν (1989) και συνεπιμελητής της επανέκδοσης του «Εγχειριδίου του αντάρτη των πόλεων» του Κάρλος Μαριγκέλα (1991). Το 1998-99 είναι το δεξί χέρι του αρχιπλοίαρχου Ναξάκη, ανταποκριτής του κουρδικού πρακτορείου DEM και συνεργάτης των περιοδικών «Στρατηγική» και «Διπλωματία». Στο «Ρεσάλτο» και το «Αρδην» ασχολείται κυρίως με την καταγγελία της ριζοσπαστικής αριστεράς, του «Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα» και του «Ιού» σαν... πρακτόρων του ιμπεριαλισμού! **Ενας άλλος τακτικός αρθρογράφος του «Ρεσάλτο», ο Ηλίας Λέντζος, γράφει ταυτόχρονα και στον «Ελεύθερο Κόσμο» του χρυσαυγίτη Ζαφειρόπουλου, με το συνδυασμό του οποίου κατέβηκε τον Οκτώβριο ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αθηνών. Αγαπημένη θεματολογία του, η καταγγελία του ΣΥΝ: «Συνασπισμός, το κόμμα coca cola που πάει με όλα» («Ρεσάλτο» 10.2006), «Θα γίνει φραπελιά ο Συ.Ριζ.Α.» («Ελ. Κόσμος» 4.3.07), κ.ο.κ. Στις 3.12.06 δημοσίευσε στον «Ελεύθερο Κόσμο» συνέντευξη με τον καθηγητή Βασίλη Φίλια για τον «ύποπτο ρόλο μερίδας του Τύπου» που «φιλοξενεί ανθέλληνες στις στήλες της». Νωρίτερα, είχε στείλει ευχές στο «Στόχο» για τα 1.000 φύλλα του: «Στο παρελθόν βρεθήκαμε ιδεολογικά απέναντι. Ομως οι δύσκολοι καιροί και τα προβλήματα της Πατρίδος μάς έφεραν στην ίδια πανστρατιά των Εθνικών Αγωνιστών» (20.10.05). **Συντάκτης του «Ελεύθερου Κόσμου» και της «Χρυσής Αυγής», ο Ιάσων Αναγνώστου αρθρογραφεί επίσης στο «Ρεσάλτο» για τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, «αιχμή του δόρατος του Διεθνούς Κοσμοεξουσιασμού». Αρθρο του στη «Χρυσή Αυγή» («Οι "300" και οι δυσαρεστημένοι "ειρηνιστές"») έχει εισαχθεί για ζύμωση και στην ιστοσελίδα διαλόγου του «Ρεσάλτο». Χωρίς αναφορά, εννοείται, στην προέλευσή του...**Εντυπωσιακή είναι τέλος η διαφήμιση του «Ρεσάλτο» από τον Αδωνι Γεωργιάδη, σε αλλεπάλληλες εκπομπές του («Τηλε-Αστυ» 4.7., 6.10., 9.10. & 11.10.06).Ανάλογη ώσμωση παρατηρείται και στις εκδηλώσεις του «εθνικού χώρου». Τυπικό δείγμα: σε ημερίδα για τη Θράκη με τίτλο «Επαγρυπνούμε και απαιτούμε» (Θεσ/νίκη 17.11.05), ομιλητές ήταν ο διευθυντής του «Αντιφωνητή» (και στέλεχος της «Ρήξης») Κώστας Καραΐσκος, κι ο συνεργάτης της «Ελλοπίας» και του «Αρδην», Φάνης Μαλκίδης. Τη συζήτηση συντόνισε ο Κουριαννίδης (της «Ενδοχώρας», του «Στόχου» και του «Αρδην») και την ευλόγησε ο μητροπολίτης Ανθιμος. **Μια άλλη εκδήλωση, για το βιβλίο της Στ' Δημοτικού, θα ενθουσιάσει τον Γ. Φωτιάδη -που ζητούσε απαγχονισμό των συγγραφέων στο Σύνταγμα: «Στην προχθεσινή συγκέντρωση», γράφει στον «Αδέσμευτο Τύπο» (16.2.07), «πρωταγωνίστησαν ο Στέλιος Παπαθεμελής, ο Κώστας Ζουράρις, ο Γιώργος Καραμπελιάς, ο Παντελής Σαββίδης και ήταν παρόντες ο μητροπολίτης Ανθιμος, ο νομάρχης Παν. Ψωμιάδης [...] και πάνω από 1.000 Θεσσαλονικείς. Η Θεσσαλονίκη πρωτοπορεί άλλη μια φορά». **Από το ρεπορτάζ της «Μακεδονίας» πληροφορούμαστε πως το κοινό ζητούσε κάψιμο του βιβλίου, αναγκάζοντας τον Καραμπελιά να διαχωρίσει τη θέση του. Η τιμή της πυρπόλησης έμεινε έτσι αποκλειστικά στη «Χρυσή Αυγή», που προχώρησε σε σχετική «συμβολική ενέργεια» κατά το φετινό μνημόσυνο των Ιμίων. Βάση της συγκρότησης του «εθνικού χώρου» συνιστά η σύμπτωση απόψεων σε στρατηγικά ζητήματα. Φυσικά, οι επιμέρους συνιστώσες του δεν συμφωνούν πάντα: η «Ρήξη» π.χ. υποστηρίζει το πανεπιστημιακό κίνημα, ενώ το «Ρεσάλτο» καταδικάζει τις φοιτητικές καταλήψεις σαν «τελετουργικό νωχέλειας, νωθρότητας, βαρεμάρας και "χαβαλέ"» (τχ. 8) και καταγγέλλει «το διαβόητο Ασυλο που κυριολεκτικά παραδίδει τα Πανεπιστήμια βορά εξωκοινοβουλευτικών Συμμοριών» (τχ. 9). Οι συγκλίσεις αυτές δίνουν τον τόνο:**Υπέρβαση της διάκρισης δεξιά - αριστερά («Ρήξη» 2.12.06, «Ελλήνων Εγερσις» 4.7.06), ακόμη και ακροαριστερά - ακροδεξιά («Ρεσάλτο» τχ. 9).**Καταγγελία της μετατροπής του στρατού σε «κολέγιο» και «ξέφραγο αμπέλι» («Ρήξη» 27.1.07), αντιπαράθεση των «ηρωικών προσπαθειών των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων» στην «εγκατάλειψη της αναγκαίας για την υπεράσπιση της πατρίδας εθνικής στρατηγικής» απ' την πολιτική ηγεσία («Ρεσάλτο» τχ. 8).**Αποκατάσταση της «ιστορικής» εθνικοφροσύνης, είτε εξωραΐζοντας τη χούντα («Ρεσάλτο» τχ. 6), είτε καταγγέλλοντας τη Μεταπολίτευση σαν «περίοδο άφρονης ευφορίας» και αποεθνικοποίησης («Αρδην» τχ. 6), στην οποία «έχουμε προσμετρήσει όλα τα στάδια της έκπτωσης» (Γ. Καραμπελιάς, «Μια χώρα των συνόρων», σ. 35).**Υπόδειξη του εσωτερικού εχθρού: «αναρχοτσολιάδες» όσοι καίνε τη σημαία («Ρήξη» 2.12.2006), «χρήσιμοι ηλίθιοι» οι αντιρατσιστές («Αρδην» τχ. 62 και «Ρεσάλτο»), ενώ η «Ελλοπία» αναρωτιόταν παλιότερα αν ο Α. Παπανδρέου κι ο Μητσοτάκης «είναι πράγματι Ελληνες» (τχ. 8). **Υποστήριξη προς την ηγεσία της Εκκλησίας στη «μάχη των ταυτοτήτων», αλλά και στις ενδοεκκλησιαστικές αντιθέσεις («Ρεσάλτο» τχ. 10) ή την κόντρα της με το Πατριαρχείο, που κατηγορείται ότι «τραβά το σχοινί» (Καραμπελιάς, «Χρόνος» Κομοτηνής 3.5.04).- Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν η αρθρογραφία του μοναχού Αρσένιου Βλιαγκόφτη -του τμήματος αιρέσεων της Ιεράς Συνόδου- στο «Ρεσάλτο» (τχ. 4), η ρητή υποστήριξη του «Αρδην» προς «το περιβάλλον» του αρχιεπισκόπου (τχ. 56) και η επίπληξη της νεολαίας του ΣΥΝ που τόλμησε να αποκαλέσει τον Χριστόδουλο «κ. Παρασκευαΐδη» («Ρήξη» 10.2.07, «Αλφα Ενα» 3.2.07). - Αξιοσημείωτη επίσης η ιεράρχηση των κειμένων του Καραμπελιά στην επίσημη εκκλησιαστική ιστοσελίδα για το βιβλίο της Στ' Δημοτικού: μόλις τρίτα τη τάξει, μετά τον αρχιεπίσκοπο και την Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών -και πάνω από αυτά του Ζουράρι, του Ηφαιστου, του Παπαθεμελή, του Ρωμανού, του Χολέβα ή του Στάθη. Με αποτέλεσμα κάποιοι παλαίμαχοι εθνικόφρονες ν' αναρωτιούνται μήπως, μετά τις διαδοχικές εμφανίσεις του στο ραδιοσταθμό της Εκκλησίας, «ο Καραμπελιάς πάει για άγιος» («Στόχος» 1.3.07).**Κοινό στον «εθνικό χώρο» είναι, τέλος, ένα ιδιάζον ενδιαφέρον για την αρθρογραφία της «Ε», που τους απασχολεί όσο κανένα άλλο ΜΜΕ. Η εξύμνηση ορισμένων συντακτών της συνοδεύεται σταθερά από την καταγγελία και «στοχοποίηση» κάποιων άλλων. Ο «Ιός» έχει φυσικά την τιμητική του, η μπάλα όμως παίρνει κι άλλες ενοχλητικές στήλες ή πρωτοβουλίες: από την «Ιστορία των Ελλήνων», που καταγγέλλεται σαν «το ξαναγράψιμο της Ιστορίας που ζητούν οι Τούρκοι» («Ρεσάλτο» τχ. 9) ή τους εθνικά ύποπτους «Scholligans» (τχ. 14 & 15), μέχρι τη φιλοξενία της αντιεθνικιστικής δήλωσης των «56» για το «Σκοπιανό» (τχ. 5). Οπως διαπιστώνουμε από τα σχόλια του «Αντίβαρου», κινητήρια δύναμη αυτού του ενδιαφέροντος δεν είναι άλλη από τη φαντασίωση της πυροδότησης «εσωτερικών διεργασιών» κι αλλαγής της γραμμής της εφημερίδας. Υπέρ των «εθνικών συμφερόντων», εννοείται...
«Εξω οι ξένοι»
«Ολα τα γεγονότα επιβεβαιώνουν αδυσώπητα τούτο: Το στρατηγικό σχέδιο των υπερεθνικών ελίτ εξουσίας είναι η εθνολογική αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού [...]. Το σχέδιο αυτό δεν περιορίζεται στους χώρους εργασίας. Στοχεύει στην ίδια την εθνολογική σύνθεση Ελλάδας. Η πλανητική εξουσία και τα εγχώρια όργανά της δεν θέλουν την Ελλάδα να κατοικείται αποκλειστικά από τον ελληνικό λαό. Θέλουν να εγκαταστήσουν μόνιμα σαν αναπόσπαστο τμήμα της χώρας εκατομμύρια ξένους: κοινωνικά καθυστερημένους, ταξικά ακίνδυνους, πολιτικά χειραγωγήσιμους. Η καθεστωτική αριστερά ακολουθεί κατά πόδας, παρέχοντας το ιδεολογικό άλλοθι και πολιτικό τεκμήριο. Αυτή έχει αναγορευθεί στο μεγαλύτερο εχθρό του ελληνικού λαού, πλασάροντας την αντικατάστασή του σαν "φιλανθρωπία", "διεθνισμό" και "αντιρατσισμό"...»Τα παραπάνω δεν δημοσιεύθηκαν σε κάποιο έντυπο της παραδοσιακής ακροδεξιάς αλλά στο «Ρεσάλτο» του Θύμιου Παπανικολάου (τχ. 8, 7/2006, σ. 38), στην ανώνυμη στήλη «Κάτεργο», με τον εύγλωττο τίτλο «Εθνολογική αλλοίωση: 1,5 εκατομμύριο Ελληνες άνεργοι! 1,5 εκατομμύριο ξένοι εργάτες!» Η στήλη ασχολείται σταθερά με τα «δεινά» που μας επιφυλάσσει η μετανάστευση. Αρχικά το σκεπτικό της ήταν κυρίως «ταξικό» (οι μετανάστες σαν εφεδρική δύναμη εργασίας στα χέρια των καπιταλιστών), προοδευτικά όμως κυριάρχησαν οι «εθνολογικές» ανησυχίες.* Δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση. Βασικό μέλημα του «Ρεσάλτο» είναι η πάλη ενάντια στον «μαζικό εποικισμό της χώρας από πολιτικά και πολιτισμικά καθυστερημένα στίφη» (τχ. 6), που «αποτελούν τη μεγάλη απειλή για τη διάλυση των κοινωνιών και του πολιτισμού» (τχ. 9). Οι «αντιρατσισταράδες» καταγγέλλονται σαν «υπηρέτες του πολυεθνικού κεφαλαίου και φερέφωνα του κοσμοπολιτισμού» (τχ. 9), «ιδεολογικοί τρομοκράτες», «αγανακτισμένες γκέισες του συστήματος», «μισότρελες γκιόσες» και «μίσθαρνα ανθρωπάρια της Νέας Τάξης» (τχ. 12). Παράλληλα δίνονται «μαθήματα» στο ΚΚΕ, τη ΓΣΕΕ και το εκπαιδευτικό κίνημα, που καλούνται να αντιταχθούν στον «πολυπολιτισμικό αχταρμά» (τχ. 9 και 12). Το αποκορύφωμα ήρθε μετά τον βιασμό της Αμαρύνθου, όταν η σύνταξη του περιοδικού κατήγγειλε τη «θηριώδη και υποκριτική αντιρατσιστική καθεστωτική προπαγάνδα» (τχ. 12), ενώ συντάκτες του περιοδικού προχώρησαν σε πιο γλαφυρές διαπιστώσεις: «Αυτοί είναι οι ηγέτες μας, αυτοί και οι Ταγοί μας: από τη μια μεριά γεμίζουν τα σχολεία μας μ' αλλοδαπές σειρήνες, που ξέρουνε να παίζουνε άριστα μέσα στις τουαλέτες τις "πίπιζες" και τα "σουραύλια", κι από την άλλη απαιτούν από τους μαθητές να βουλώνουν με κερί τ' αυτιά τους. Αλήθεια, από πού αρχίζει ο βιασμός κι από πού η ομαδική αποπλάνηση ανηλίκων;»Μολονότι αποκρύπτεται απ' τον αναγνώστη, η πολιτική ταυτότητα κάποιων αρθρογράφων είναι διαφωτιστική: Ο Γιάννη Κολοβός παρουσιάζεται π.χ. απλά σαν «επικοινωνιολόγος και συγγραφέας του βιβλίου "Το κουτί της Πανδώρας. Παράνομη μετανάστευση και νομιμοποίηση στην Ελλάδα"». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τον «ειδήμονα» του λεπενικού «Ελληνικού Μετώπου» του Βορίδη σε ζητήματα μετανάστευσης! Ο Ιάσων Αναγνώστου, πάλι, που βεβαιώνει ότι «λιγότεροι μετανάστες=λιγότερο έγκλημα» (τχ. 8), είναι ταυτόχρονα αρθρογράφος της «Χρυσής Αυγής»...* Λιγότερο προφανή είναι τα πράγματα με το «Αρδην» και τη «Ρήξη». Η διακήρυξη αρχών της τελευταίας θεωρεί την «αθρόα είσοδο μεταναστών» σαν βασικό πρόβλημα, με το σκεπτικό ότι «μεταβάλλει τη χώρα μας εν πολλοίς σε δουλοκτητική κοινωνία» και -κυρίως- «εγκυμονεί τον κίνδυνο διαμόρφωσης νέων στρατηγικών μειονοτήτων» στην ελληνική επικράτεια (2/12/06). Εδώ και χρόνια, άλλωστε, ο Καραμπελιάς υποστηρίζει ότι «με πρόσχημα την υποστήριξη των δικαιωμάτων των μεταναστών συνετρίβη το εργατικό κίνημα της Δύσης» (!!), με αποτέλεσμα να «έχουν ανατραπεί οι παραδοσιακοί κοινωνιολογικοί διαχωρισμοί αριστεράς και δεξιάς» («Αθηναϊκή» 22/6/2000). * Σαφέστερες απόψεις διατυπώνουν τελευταία κάποιοι νέοι αρθρογράφοι του «Αρδην», που εμφανίστηκαν ταυτόχρονα και στο «Ρεσάλτο». Ο Γιάννης Εμμανουηλίδης διαπιστώνει π.χ. πως «η Ελλάδα με το ζόρι μετατρέπεται σε πολυεθνική χώρα» και ότι «ο εθνικός μηδενισμός και ο φανατικός "αντιρατσισμός" που καλλιεργείται τα τελευταία 7-8 χρόνια στην Ελλάδα εξυπηρετεί τους κοσμοκρατορικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ» (τχ. 56). Ο δε Πάνος Πικραμένος υποστηρίζει πως «ο "αντιεθνικισμός", ο "αντιρατσισμός", τα "ανθρώπινα δικαιώματα", η έννοια της "πολυπολιτισμικής" κοινωνίας» όχι μόνο «μπορούν να ενταχθούν στο πρόγραμμα των ψυχολογικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ» αλλά είναι επιπλέον «έννοιες βαθύτατα και ακραία δεξιές, αντιδραστικές» (τχ. 62, σ. 22).
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Γιώργος Καραμπελιάς«Ελλάδα, μια χώρα των συνόρων»(Αθήνα 1993, «Εναλλακτικές Εκδόσεις»). Αποτύπωση της τελευταίας στροφής του συγγραφέα προς την προνομιακή ενασχόληση με τα «εθνικά θέματα». Θύμιος Παπανικολάου«Η Νέα Τάξη και οι χρήσιμοι ηλίθιοι»(Αθήνα 2001, εκδ. «Κάκτος»). Συλλογή κειμένων του «εκδότη-διευθυντή-ιδιοκτήτη» του «Ρεσάλτο». Η Εκκλησία της Ελλάδος ως προπύργιο της αντίστασης στον ιμπεριαλισμό, ο αντιρατσισμός κι ο αντικληρικαλισμός ως εκούσια ή ακούσια όργανα της «Νέας Τάξης». Γιάννης Κολοβός«Το κουτί της Πανδώρας. Παράνομη μετανάστευση και νομιμοποίηση στην Ελλάδα»(Αθήνα 2003, εκδ. «Πελασγός»). Καταγγελία της «μεταναστευτικής εισβολής» απ' τον καθ' ύλην αρμόδιο αναλυτή του λεπενικού «Ελληνικού Μετώπου» και του «Ρεσάλτο».Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου«Πολιτική Αγωγή»(Αθήναι 1970, εκδ. «KABANAS-HELLAS»). Το κλασικό έργο ενός προπολεμικού διανοούμενου της αριστεράς που πέρασε στη φιλελεύθερη αντικομμουνιστική εθνικοφροσύνη για να καταλήξει υπουργός Παιδείας της χούντας. Με κάποιες περικοπές -ιδίως όσον αφορά την ανάλυση του «κομμουνισμού» και της «συνοδοιπορίας»- το βιβλίο κυκλοφόρησε επίσης από τον ΟΕΔΒ, ως διδακτικό εγχειρίδιο της Γ' και της Στ' Γυμνασίου.Ντανιέλ Γκερέν«Η φαιά πανούκλα» (Αθήνα 1971, εκδ. «Κείμενα»). Συγκλονιστικό ρεπορτάζ του γνωστού γάλλου τροτσκιστή από τη Γερμανία, λίγο πριν και αμέσως μετά την άνοδο των ναζί στην εξουσία. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον το κεφάλαιο σχετικά με τον «εθνομπολσεβικισμό», πολιτικό ρεύμα που κήρυσσε την υπαγωγή του ενστικτώδους αντικαπιταλισμού των λαϊκών μαζών στις προτεραιότητες της «εθνικής απελευθέρωσης» της Γερμανίας από τον ιμπεριαλιστικό ζυγό των νικητών του Μεγάλου Πολέμου




Επίθεση σε μετανάστες (Κίσσαμος Χανίων)




ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΤΕΚΙ ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ Χανιά 27-12-2007 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Άλλος ένας κρίκος στην αλυσίδα των άνανδρων ρατσιστικών επιθέσεων προστέθηκε με τη δολοφονική επίθεση τα ξημερώματα του Σαββάτου 22 Δεκεμβρίου στο Καστέλι Κισσάμου. Αυτή τη φορά με πρακτικές του 60 (αλά Κου Κλουξ Κλαν) μια ομάδα 20 ατόμων, πυροβολώντας στον αέρα, εισέβαλαν στα σπίτια ταλαιπωρημένων και ανυπεράσπιστων μεταναστών, ξυλοκοπώντας τους άγρια με λοστούς μαδέρια και αλυσίδες. Τα μόνα τους ατοπήματα ήταν ότι γεννήθηκαν «τόσο διαφορετικοί» από εμάς, και ότι κατάφεραν να φτάσουν στον τόπο μας και δεν σκυλοπνίγηκαν στο δρόμο. Η επίθεση αυτή αποτελεί μέρος οργανωμένου σχεδίου επιθέσεων φασιστικών ομάδων εναντίον μεταναστών στα Χανιά (αφού έχουν γίνει πολλές τον τελευταίο καιρό στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων). Το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών μήνες τώρα επισημαίνει προς πάσα κατεύθυνση το κλίμα ρατσισμού και ξενοφοβίας, που – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – καλλιεργείται στον τόπο μας. Κλίμα που το πυροδότησαν τελευταία και κάποιοι με τα δημοσιεύματά τους. Η ευθύνη ορισμένων στην Κίσσαμο είναι μεγάλη. Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν από ανθρώπους του Στεκιού στο Γενικό Νοσοκομείο Χανίων – όπου και νοσηλεύονται – και όχι με ασθενοφόρα. Οι αρχές σιωπούν και αποφεύγουν να πάρουν θέση γι αυτές τις φασιστικές επιθέσεις. Καταγγέλλουμε όλους αυτούς που επώνυμα ή ανώνυμα είχαν το θράσος όλο το προηγούμενο διάστημα να διατρανώνουν ξεδιάντροπα την «ανωτερότητά» τους απέναντι σε ανθρώπους που η ανάγκη τους έφερε εδώ. Που απλώς βρίσκονται στην ίδια θέση που κάποτε βρέθηκαν οι μετανάστες παππούδες μας. Προφανώς η τελευταία μεγαλειώδης αντιρατσιστική συγκέντρωση και πορεία εκατοντάδων ανθρώπων μέσα σε καταιγιστική βροχή και κρύο δεν αρκούσε να τους σταματήσει. Συνεχίζουμε λοιπόν τον αγώνα ενάντια στη φασιστική και ρατσιστική μεταχείριση ανθρώπων των οποίων ο μόχθος – σε τελική ανάλυση – βοήθησε αποφασιστικά να παίρνουν σήμερα οι γηραιότεροι συντάξεις και να μιλάμε για το πώς θα σώσουμε το δικαίωμα αυτό για τους νεότερους. Κάθε ρατσιστικό χτύπημα είναι γροθιά στο στομάχι της κοινωνίας. Καλούμε κάθε δημοκράτη να αντισταθεί, με κάθε τρόπο και να καταδικάσει τις – πρωτοφανείς για τον τόπο και την παράδοσή μας – άνανδρες και θρασύδειλες επιθέσεις και να σταθεί αλληλέγγυος στην πράξη, στους μετανάστες-συνανθρώπους μας. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο της κοινωνίας και η ασπίδα της ενάντια σε κάθε μορφή φασισμού. Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών Χανίων


Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος της Επί τα Πρόσω



Κυκλοφόρησε το 16ο τεύχος της Επί τα Πρόσω, με απεργιακό αφιέρωμα.
ακόμη:
-Η 12η Δεκέμβρη να είναι μόνο η αρχή. Οργάνωση κι αγώνας για νέα Γενική Απεργία διαρκείας
-Οι κινήσεις για συγκρότηση σωματείου στους επισφαλείς εργαζόμενους και τους ανασφάλιστους δημοσιογράφους
-Η εκδήλωση του Σωματείου Οικιακών Εργατών/ ριών
-Ενάντια στην ιδιωτικοποίση των λιμανιών
-Οι απολύσεις στο χώρο των φαρμακοεταιριών
-Ολυμπιακή και ΟΤΕ: "Εθνικό κεφάλαιο" ή κοινωνικές υπηρεσίες;
-Κορνήλιος Καστοριάδης: 10 χρόνια από το θάνατό του
-Η 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΕΣΕ
και θέματα από τον ελλαδικό και το διεθνή χώρο.

Η Επί τα Πρόσω κυκλοφορεί μέσω πρακτορείου σε όλη την Ελλάδα.

Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2007

ΝΕΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΩΝ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ


ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!!!!!!!!


Συμφωνα με ανεπιβεβαιωτο μεχρι στιγμης δημοσιευμα στο indymedia, στις 25 δεκεμβρη,ομαδα φασιστων με κουκουλες και μαχαιρια,μαχαιρωσαν τρια ατομα, μεταξυ των οποιων και μια δεκαεξαχρονη.

Παραθετουμε το σχετικο δημοσιευμα με μορφη link:




ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΑ ΣΚΟΥΛΙΚΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΛΥΩΣΟΥΜΕ.

ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕTE ΤΟ ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΠΙΑ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ

ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ....



ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΩΝ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ:


11 Δεκέμβρη 2007Κάτω τα χέρια από τους μετανάστες
Ολοένα και αυξανόμενα είναι τα περιστατικά ρατσιστικής βίας σε βάρος μεταναστών είτε από ομάδες ακροδεξιών είτε από την αστυνομία. Πάτρα, Αιγάλεω, Φλώρινα, Θεσσαλονίκη, Χανιά είναι οι περιοχές που το τελευταίο διάστημα βρήκε πεδίο δράσης ο ρατσισμός καφήνοντας νεκρούς, τραυματίες και τρομοκρατημένους από το μίσος τόσο των ρατσιστών όσο και από τις επιθέσεις της επίσημης εξουσίας. Τέτοια περιστατικά σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν μεμονωμένα γεγονότα αλλά ακολουθούν την καθημερινότητα των μεταναστών δημιουργώντας μια κατάσταση η οποία δε μπορεί να περάσει απαρατήρητη ούτε στο εξωτερικό. Συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη μετά από καταδίωξη αστυνομικών σκοτώνεται ο 25χρονος νιγηριανός Τόνυ Όνουα. Αλληλέγγυοι και φίλοι του συγκρούονται αργότερα με την αστυνομία ενώ 20 συλλαμβάνονται σε πορεία με το δικαστήριο να εκρεμμεί. Κείμενο των συλληφθέντων.Στη περιοχή της Φλώρινας συνοριακός φρουρός πυροβολεί και σκοτώνει μετανάστη που απλά προσπάθησε να ξεφύγει από το μπλόκο των μπάτσων. Η απάντηση στη δολοφονία έρχεται με δυναμική πορεία αναρχικών και αντιεξουσιαστών στις 8/12 στο Αμύνταιο. Ενημέρωση και φωτογραφίες.Στη Πάτρα και συγκεκριμένα στο λιμάνι, πλήθος κρουσμάτων ρατσιστικής βίας με αποκορύφωμα το μαχαίρωμα 14χρονου αφγανού από λιμενικό και τον ξυλοδαρμό άλλων έρχεται να απαντηθεί τόσο από τη δράση αλληλέγγυων όσο και από τους ίδιους τους μετανάστες οι οποίοι συγκρούονται με την αστυνομία.Στο Αιγάλεω μια ομάδα τραμπούκων ακροδεξιών τρομοκρατεί και δε διστάζει να επιτεθεί περισσότερες απο μία φορές ξυλοκοπώντας και τραυματίζοντας μετανάστες που μένουν στη περιοχή. Είχε προηγηθεί στα τέλη Οκτώβρη, σκούπα μεταναστών και μηχανοκίνητη πορεία. Προκήρυξη6/12: Συγκέντρωση και πορεία που κάλεσε η Πρωτοβουλία αναρχικών Αιγάλεω9/12: Αντιρατσιστικό συλλαλητήριο από οργανώσεις και φορείς. Ανταπόκριση από τη πορείαΝέα ρατσιστική επίθεση στα Χάνια. Το 5ο περιστατικό μέσα σε 2 μήνες στη πόλη.
[ αρχείο του indymedia για τoυς μετανάστες Κεντρικό Indymedia Patras ]

Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2007

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΝ ΜΠΛΕΞΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ



ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ:Στοιχειώδη Δικαιώματα για τα υποψηφια θυματα της κρατικης καταστολης



Ξεκινώντας με δεδομένο ότι η στάση στην ανάκριση είναι σε κάθε περίπτωση μια πολιτική στάση, είναι φανερό ότι ένα τέτοιο κείμενο δεν μπορεί παρά να μπαίνει τόσο στο πολιτικό μέρος αυτής της στάσης, όσο και στο τεχνικό που της αντιστοιχεί.Αυτό είναι αναπόφευκτο. Ακόμα και ένα απλό κείμενο με "νομικές συμβουλές δεν μπορεί να είναι ουδέτερο. Πίσω του βρίσκεται μια πολιτική αντίληψη που το διαποτίζει. Για να μην πέσουμε λοιπόν στην υποκρισία να σκαρώσουμε δήθεν ένα τυπικό νομικό κείμενο οχυρωμένοι πίσω από την "εξουσία" των ειδικών μας γνώσεων, παρασιωπώντας την πολιτική του ουσία, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε απ την αρχή. ότι το καθοριστικό στην ανάκριση από πολιτική άποψη είναι η συνεργασία η όχι με τον κατασταλτικό μηχανισμό.Λυτή δεν είναι απλά μια ιδεολογική στάση απόρριψης αυτού του μηχανισμού του κράτους στην πιο ξεκάθαρη κατασταλτική του λειτουργία, αλλά και του αστικού δίκαιου σαν τέτοιου, που με καθαρά ταξικά κριτήρια ποινικοποιεί μερικές πολιτικές συμπεριφορές και πράξεις και πολλές φορές άμεσα και ιδεολογίες.
Ετσι ο στόχος αυτού του κείμενου δεν είναι το πώς θα αποδείξουν την αθωότητα τους τα εκάστοτε θύματα της κρατικής καταστολής μέσα από μια τεχνικά άψογη στάση, μέσα 'στην οποία ενδεχόμενα περιλαμβάνονται και οι παραπειστικές απαντήσεις η οι αντιπερισπασμοί, αλλά πως θα έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή ευχέρεια κινήσεων μέσα στη δίκη ν' αποκαλύψουν τις πολιτικές σκοπιμότητες που οδήγησαν στη δίωξη τους και ν αντιστρέψουν τους ορούς μεταξύ κατήγορου και κατηγορουμένου σε μια πολιτική βάση και όχι γιατί σώνει και καλά δεν υπάγονται οι συγκεκριμένες πράξεις στα άρθρα του κατηγορητήριου με ερμηνείες τραβηγμένες απ' τα μαλλιά η πολύ περισσότερο με εξευτελιστικές δηλώσεις καταδίκης από τον κατηγορούμενο των πράξεων που του αποδίδονται. Σε κάθε περίπτωση κάθε δίκη έχει τις δικές της ιδιόρρυθμες, που πρέπει να σταθμίζονται όσο γίνεται πιο ψύχραιμα, κάτι που δεν μπορεί να γίνει συνήθως στην ανάκριση με τα δεδομένα που υπάρχουν από την πράξη και για το λόγο αυτό η - και τεχνικά - σωστότερη στάση στην ανάκριση είναι η στάση της μη συνεργασίας. Στόχος είναι να μην γίνει καμιά απολύτως κατάθεση ή δήλωση που μπορεί αργότερα να μας μπλέξει σε φαύλους κύκλους ή αντιφάσεις.
Eίναι επίσης χρήσιμο να ξέρει ο καθένας που συλλαμβάνεται και κατηγορείται για κάτι, ότι με κάποια τυχόν λαθεμένη στάση του μπορεί να μπλέξει τους άλλους συγκατηγορούμενους του γι' αυτό και η υπεράσπιση οφείλει να είναι ενιαία, ή να δημιουργήσει κάποιο κεκτημένο για το μηχανισμό καταστολής, που θα χρησιμοποιήσει για μελλοντικές ανακρίοεις και δίκες.
Τελειώνοντας αυτή την εισαγωγή θα θέλαμε να θυμίσουμε και να τονίσουμε, ότι οποίος πέφτει στα χεριά της αστυνομίας η του ανακριτή, πρέπει να θυμάται πάντα ότι έχει απέναντι του επαγγελματίες, που απ την πείρα τους ξέρουν πολύ καλά να χρησιμοποιούν τον πανικό, το φόβο. την αμηχανία, την κούραση και την αγνοία, αλλά και τις διαφορές κουτοπονηριές που τους σερβίρονται.Περά από τη γνώση και την πείρα, έχουν και την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αυτοί θα κρίνουν ποιους θα παραπέμψουν και γιατί. Κάποιοι άλλοι σαν κι αυτούς θα κρίνουν αν θα δικαστούν οι κατηγορούμενοι, ποτέ και για ποιο λόγο. Φυσικά και δεν είναι αλάνθαστος αυτός ο μηχανισμός, αλλά πολύ σπανία μπορεί να τα αξιοποιήσει μόνος του και απομονωμένος ο κατηγορούμενος και σχεδόν ποτέ αυτοσχεδιάζοντας...
ΔΗΛΩΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ - ΠΡΟΣΑΓΩΓΗ ΣΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
1) Σύμφωνα με το άρθρο 157 του οργανισμού σώματος Αστυνομίας Πόλεων (Ν. 2458/1953), όποιος αρνείται να δηλώσει την ταυτότητα του ή δηλώνει ψεύτικα στοιχεία, τιμωρείται με φυλάκιση από δέκα μέρες μέχρι 1 χρόνο, βάσει του ίδιου νόμου είμαστε υποχρεωμένοι να δηλώσουμε την ταυτότητα κάποιου άλλου, εφόσον τον γνωρίζουμε και να μην δηλώνουμε ψεύτικα στοιχεία γι αυτόν.'Οταν μας ζητηθούν τα στοιχεία μας, είμαστε λοιπόν υποχρεωμένοι να τα δίνουμε.Αν μας τα ζητήσουν αστυνομικοί με στολή τα δίνουμε ενώ αν φορούν πολιτικά, ζητάμε πρώτα να μας δείξουν την ταυτότητα τους.Η υποχρέωση μας εξαντλείται στο να δείξουμε την ταυτότητα μας. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε κανένα άλλο στοιχείο ή πληροφορία.
2. Αρκετές φορές τα αστυνομικά όργανα μετά τον έλεγχο της ταυτότητας μας ζητάνε να τους ακολουθήσουμε στο τμήμα. με το αιτιολογικό της εξακρίβωσης στοιχείων. Από τη στιγμή όμως που τους έχουμε δείξει την ταυτότητα μας, αυτό είναι παράνομο και πρέπει να διαμαρτυρόμαστε.Αν τυχόν μας πάνε στο τμήμα ξαναδίνουμε τα στοιχείο μας και απαιτούμε να φύγουμε. Αν μας ζητήσουν κατάθεση π.χ. που είμαστε, που πηγαίναμε, τι θέλαμε εκεί, αρνούμαστε κατηγορηματικά να απαντήσουμε, λέγοντας πως παρανομούν, γιατί στο βαθμό που δεν έχουμε πάρει κλήση, δεν είμαστε μάρτυρες αλλά στην πράξη κατηγορούμενοι, που έχουμε συλληφθεί γιατί ούτε ένταλμα υπάρχει, ούτε για αυτόφωρο αδίκημα κατηγορούμαστε οπότε δικαιούμαστε να μην απαντήσουμε και απαιτούμε άμεσα τον δικηγόρο μας.
Α (β) ΑΥΤΟΦΩΡΗ ΣΥΛΛΗΨΗ1. Μπορεί να συλληφθούμε και να οδηγηθούμε στο αστυνομικό τμήμα κάτω απ' την δικαιολογία ότι έχει διαπραχτεί κάποιο αυτόφωρο έγκλημα. Οταν η αθωότητα μας είναι φανερή διαμαρτυρόμαστε ΕΝΤΟΝΛ.Στο τμήμα δίνουμε μόνο τα στοιχεία μας και αρνούμαστε να απαντήσουμε σε άλλες ερωτήσεις ... βιογραφικά, κατάσταση κατηγορουμένου κ.λ.π ή να τις υπογράψουμε. Αρνούμαστε να σώσουμε δείγμα γραφικού χαρακτήρα.Μετά από αυτά. απαιτούμε να μας αφήσουν ελεύθερους. και αν όχι να μας δηλωθεί ότι είμαστε κατηγορούμενοι. Εάν είμαστε κατηγορούμενοι, υπογραφούμε την έκθεση σύλληψης αφού βεβαιωθούμε ότι σ αυτή γράφεται η ακριβης ώρα σύλληψης.Κατόπιν απαιτούμε να τηλεφωνήσουμε σε συγγενείς μας και στον δικηγόρο μας. Αρνούμαστε σταθερά οποιαδήποτε συζήτηση, κατάθεση κλπ, προτού επικοινωνήσουμε με το δικηγόρο μας.Η αστυνομία συχνά κάνει προανάκριση, και χωρίς εισαγγελική παραγγελία. Το ν' αρνηθούμε να απαντήσουμε σαν κατηγορούμενοι στην αστυνομική ανάκριση δεν είναι αδίκημα.Μπορούμε να καταθέσουμε μόνο με τη φράση "αρνούμαι τις κατηγορίες" και να το υπογράψουμε ακόμα και αν δεν παρίσταται ο δικηγόρος μας.
Τέλος αμέσως ή το πολύ σε 24 ώρες πρέπει να οδηγηθούμε στον εισαγγελέα.Αν τώρα περάσει το 24ωρο και δεν έχουμε πάει στον εισαγγελέα, διαμαρτυρόμαστε έντονα και απαιτούμε σύμφωνα με το Σύνταγμα να μας αφήσουν ελευθέρους. (Σημείωση μόνο στην περίπτωση που ο τόπος σύλληψης δεν ανήκει στην έδρα του εισαγγελέα, μπορεί να παραταθεί το 24ωρο, και πάντα όχι περισσότερο από τον αναγκαίο χρόνο για την μεταφορά του κρατούμενου. Η παραβίαση αυτών των προθεσμιών είναι ποινικό αδίκημα για τους υπεύθυνους αστυνομικούς, οπότε μπορούμε να τους μηνύσουμε.
ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
Αν μας οδηγήσουν στον εισαγγελέα, πέραν του 24ώρου, διαμαρτυρόμαστε και εδώ έντονα, απαιτούμε να αφεθούμε ελεύθεροι, και με τον δικηγόρο μας υποβάλλουμε ένσταση.Αν οδηγηθούμε εμπρόθεσμα, ο εισαγγελέας αποφασίζει αν θα ασκήσει δίωξη ή όχι.Από τη στιγμή που ο εισαγγελέας μας απαγγείλει την κατηγορία, μπορεί:(α) ή να μας αφήσει ελεύθερους, και να προσδιορίσει ρητή δικάσιμο(β) ή να μας παραπέμψει στο αυτόφωρο δικαστήριο (άμεσα ή το αργότερο σε 24 ώρες)(γ) ή να διατάξει συμπλήρωση της προανάκρισης στο αστ. τμήμα (οπότε ζητούμε να αφεθούμε προσωρινά ελεύθεροι)(δ) ή τέλος αν θεωρήσει ελλιπή τα στοιχεία να μας παραπέμψει στον ανακριτή για κυρία ανάκριση (άμεσα), οπότε λήγει και η συνοπτική διαδικασία του αυτόφωρου.
Τώρα στο ΑΥΤΟΦΩΡΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, μπορούμε να ζητήσουμε τριήμερη αναβολή (το δικαστήριο τη δίνει υποχρεωτικά). Ακόμα το δικαστήριο αποφασίζει για τη συνέχιση ή μη της κράτησης.Στον ΑΝΑΚΡΙΤΗ πάλι μπορούμε να ζητήσουμε τριήμερη (τουλάχιστον) προθεσμία για να απολογηθούμε (που μας δίνεται υποχρεωτικά). Μέχρι την απολογία μπορεί να αφεθούμε προσωρινά ελεύθεροι. Μετά την απολογία στον ανακριτή, ο ανακριτής πρέπει άμεσα ή το πολύ σε 24 ώρες σε συνεργασία με τον εισαγγελέα είτε να εκδώσει ένταλμα προφυλάκισης στα αδικήματα που ο νόμος το επιτρέπει, είτε να μας αφήσει ελεύθερους (και να παραπέμψει την υπόθεση σε ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ.
Α (γ) ΣΥΛΛΗΨΗ ΜΕ ΕΝΤΑΛΜΑΑν δεν συλληφθούμε επ' αυτοφώρω, μπορεί να συλληφθούμε μόνο με ένταλμα που θα πρέπει να μας επιδοθεί τη στιγμή της σύλληψης.Το ένταλμα σύλληψης πρέπει να έχει οπωσδήποτε το ονοματεπώνυμο, τη διεύθυνση και περιγραφή μας, το έγκλημα για το οποίο κατηγορούμαστε με το άρθρο του, σφραγίδα και υπογραφή από τον ανακριτή και το γραμματέα αλλιώς είναι ΑΚΥΡΟ.Δε μπορεί να εκδοθεί ένταλμα σύλληψης για εγκλήματα με ελάχιστο όριο ποινής κάτω από τρεις μήνες.Ισοδύναμο με το ένταλμα σύλληψης είναι και το βούλευμα του συμβουλίου πλημμελειοδικών ή εφετών
(4>Σε ειδικές περιπτώσεις μπορούν να διατάξουν τη σύλληψη και ο πρόεδρος εφετών ο πρόεδρος του δικαστηρίου που δικάζει το δικαστήριο και ο εισαγγελέας στα αυτόφωρα.
Είναι αμφίβολης συνταγματικότητας να μας επιδίδετε το ένταλμα όχι κατά την στιγμή της σύλληψης αλλά μετά την προσαγωγή μας στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα όπως συνήθως γίνετε στην πράξη. (Αρθρο 6 του Συντάγματος).
Αν η σύλληψη γίνει σε εκκλησία την ώρα της λειτουργίας η σε σπίτι την νύχτα χωρίς να το ζητήσει ο ιδιοκτήτης η να τηρηθούν οι διατυπώσεις που προβλέπονται για νυχτερινή ερευνά σε σπίτι, αυτοί που κάνανε τη σύλληψη διώκονται πειθαρχικά.Προβλέπεται - αλλά χωρίς κυρώσεις - ότι αυτοί που κάνουνε τη σύλληψη, πρέπει να μας φέρονται καλά να μην μας προσβάλουν, να μην μεταχειρίζονται βία και να μη μ<κ δένουν παρά μόνο όταν αντισταθούμε ή μας θεωρούν ύποπτους φυγής. >Αυτά ισχύουν και για τα αυτόφωρα. Βέβαια το ξύλο, οι βρισιές κλπ συνιστούν αδίκημα για τους αστυνομικούς και πρέπει να μηνύονται.Όπως και να συλληφθούμε πρέπει χωρίς αναβολή και το αργότερο μέσα σε 24 ώρες να προσαχθούμε στον ανακριτή που είναι αρμόδιος (αρθρ. 6 παρ. 2 Συντ.). Εκεί παίρνουμε τουλάχιστον τριήμερη προθεσμία για απολογία.
Α (δ) ΕΡΕΥΝΑΈρευνα μπορεί να γίνει όταν διεξάγεται οποιαδήποτε ανάκριση για πλημμέλημα ή κακούργημα. Επίσης μπορεί να γίνει για να συλληφθεί κάποιος που διαπράττει αυτόφωρο πλημμέλημα (ή κακούργημα).
Ερευνα σε σπίτι.
Η έρευνα στο σπίτι μπορεί να γίνει οποιαδήποτε ώρα της μέρας. Τη ΝΥΧΤΑ αντίθετα επιτρέπεται η έρευνα ΜΟΝΟ αν πρόκειται να συλληφθεί πρόσωπο που διώκεται νόμιμα (με ένταλμα σύλληψης) ή για να συλληφθεί κάποιος μέσα στο σπίτι, που διαπράττει αυτόφωρο πλημμέλημα ή κακούργημα. Νύχτα είναι από τις 8μ.μ.-6π.μ. το χειμώνα (1 Οκτωβρίου - 31 Μαρτίου) και 9μ.μ.-5π.μ. το καλοκαίρι (1 Απριλίου - 30 Σεπτεμβρίου).
ΕΡΕΥΝΑ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣΤη νύχτα μπορεί να γίνει έρευνα, χωρίς ιδιαίτερες προϋποθέσεις και σε χώρους που είναι προσιτοί στον καθένα (π.χ. καφενεία - μπαρ - κινηματογράφους κλπ).ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΕΡΕΥΝΑΤην έρευνα κάνουν τουλάχιστον δυο άτομα όπου απαραίτητα ο ένας είναι δικαστικός. Όταν μας χτυπήσουν το κουδούνι για έρευνα, ζητάμε τα στοιχεία των αστυνομικών-δικαστικών, το ένταλμα έρευνας και αν είναι μέρα ανοίγουμε την πόρτα.Τη νύχτα εκτός από το ένταλμα έρευνας ζητάμε να μας πουν τους επιπλέον λόγους που υπάρχουν για να γίνει η έρευνα τη νύχτα (δηλ. αν υπάρχει ένταλμα σύλληψης, από που πιστεύουν οι αστυνομικοί ότι εμείς έχουμε σχέση με κάποιο αδίκημα κλπ).Πάντως σε κάθε περίπτωση έχουμε το δικαίωμα να ειδοποιήσουμε τον δικηγόρο μας και όποιον άλλο ότι μας κάνουν ερευνά.Η ερευνά δεν μπορεί να γίνεται ταυτόχρονα σε δυο δωμάτια. Εχουμε το δικαίωμα να είμαστε μπροστά όταν κάνουν έρευνα. Αυτό μας προφυλάσσει από τυχόν αυθαιρεσίες αστυνομικών οργάνων που προσπαθούν να μας ενοχοποιήσουν.Αν τυχόν λείπει ο ένοικος (ή δεν ανοίγει) ο ανακριτής πρέπει να παραβιάσει την πόρτα. Σ' αυτή την περίπτωση πρέπει να προσκαλείται κάποιος γείτονας για να παραστεί στην ερευνά.Η έρευνα πρέπει να γίνεται χωρίς περιττή δημοσιότητα η ενόχληση του ενοίκου.
ΤΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΨΑΞΟΥΝΜπορούν να ψάξουν σχεδόν τα πάντα, με προσοχή όμως για να μην προξενήσουν ζημίες. Αν καταστρέψουν αντικείμενα <π.χ. στρώματα, βιβλία κλπ αυτό μπορεί να συνιστά ποινικό αδίκημα αν υπάρχει δόλος.>Για τυχόν ζημιές στην ερευνά, αποζημίωση μπορούμε να ζητήσουμε από το δημόσιο.Οι ερευνητές δεν μπορούν να ερευνήσουν σφραγισμένη αλληλογραφία ("απόρρητο αλ/φιας", έγγραφα που καλύπτονται από το επαγγελματικό απόρρητο, και βιβλιάρια καταθέσεων (τραπεζικό απόρρητο). Για να ερευνήσουν τα παραπάνω χρειάζεται επιπλέον άδεια από ανακριτή, ενώ ειδικά για το επαγγελματικό απόρρητο ισχύει το εξής: Οι αστυνομικοί απαγορεύεται να διαβάσουν τα έγγραφα, αλλά αφού τα κατάσχουν τα σφραγίζουν σε φάκελο που στη συνέχεια μεταβιβάζεται στο αρμόδιο επαγγελματικό σωματείο (Δικηγορικό Σύλλογο, Ενωση Συντακτων, Εμπορικό Σύλλογο κλπ), το οποίο αποφασίζει για το εάν θα δοθούν τα έγγραφα στην ανάκριση.
Στο τέλος της έρευνας συντάσσεται ΕΚΘΕΣΗ ΕΡΕΥΝΑΣ, στην οποία γράφονται αναλυτικά και τα αντικείμενα που τυχόν θα κατασχεθούν.Απαιτούμε να γραφτούν όλα τα κατασχεμένα αντικείμενα. Στο τέλος έχουμε το δικαίωμα να ζητήσουμε (και προφορικά) αντίγραφο της έκθεσης έρευνας. Η έκθεση υπογράφεται και από μας και από τους αστυνομικούς.
ΕΡΕΥΝΑ ΧΩΡΙΣ ΕΝΤΑΛΜΑΠροβλέπεται ότι σε αυτόφωρα αδικήματα η αστυνομία μπορεί να μπει σε σπίτι χωρίς ένταλμα και χωρίς την παρουσία δικαστικού. Τότε σ' αυτή την περίπτωση, πριν ανοίξουμε, πρέπει να μας δηλώσουν προφορικά το σκοπό της έρευνας (π.χ. "θα κάνουμε έρευνα διότι έχουμε πληροφορίες ότι π.χ. το σπίτι είναι παράνομη χαρτοπαικτική λέσχη").Τότε ανοίγουμε την πόρτα, και πρέπει οι αστυνομικοί να δουν σύντομα αν πράγμαι γίνεται αδίκημα, και αν όχι να αποχωρήσουν.Δεν επιτρέπεται να αρχίσουν να ψάχνουν πράγματα που δεν έχουν εμφανή σχέση με το υποτιθέμενο αυτόφωρο αδίκημα (π.χ. να ψάχνουν σε στρώματα, αποθήκες, πατάρια κ.ο.κ.). Αν επιμένουν, τηλεφωνούμε άμεσα στο δικηγόρο μας, και το καταγγέλλουμε στην εισαγγελία.
ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑΣωματική έρευνα μπορεί να γίνει είτε σε σπίτι είτε στο τμήμα ακόμα και στο δρόμο. Πρέπει να υπάρχει σπουδαίος λόγος για να γίνει σωματική έρευνα. Κάθε ερευνούμενος εξετάζεται χωριστά.Στις γυναίκες έρευνα κάνουν μόνο γυναίκες αστυνόμοι, και μπορούν να ζητήσουν παράσταση προσώπου της εμπιστοσύνης τους.Κατά το δυνατόν δεν πρέπει να εξευτελίζεται με την έρευνα ο ερευνούμενος. Αν ζητιέται ειδικά κάποιο πράγμα ή χαρτί, πρώτα θα πρέπει να ζητείται από τον ερευνούμενο να το παραδώσει.Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε όσο γίνεται καλύτερα όλα τα παραπάνω, αφού μάλλον δεν θα 'χουμε δικηγόρο και η αστυνομική αυθαιρεσία βασίζεται ιδιαίτερα στη δική μας άγνοια. Είναι αποδειγμένο ότι πολλές φορές η σταθερή και επίμονη στάση μας μπορεί να μας γλιτώσει από άσκοπες διώξεις και μπελάδες.
Β. ΕΠΑΦΗ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΜΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΜΕΣΗΣ ΕΠΑΦΗΣ ΜΕ ΔΙΚΗΓΟΡΟΒ (α) ΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣΕΑΕΥΣΗΣ ΣΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑΚλήση μπορεί να σταλεί στο σπίτι μας σε δυο περιπτώσεις:(α) 'Οταν γίνεται προανάκριση, μετά από γραφτή παραγγελία του εισαγγελέα. Σ' αυτή την περίπτωση πρέπει να αναφέρει αν καλούμαστε σαν μάρτυρες ή κατηγορούμενοι και να αναφέρει την συγκεκριμένη πράξη.Η κλήση πρέπει να είναι γραφτή, και πρέπει να μας δοθεί 24 ώρες πριν από τη μέρα που μας καλεί να παρουσιαστούμε. Η κλήση πρέπει να υπογράφεται από αστυνόμο Β' και πάνω η διοικητή σταθμού ή τμήματος η ειδικής υπηρεσίας.Αν δεν πάμε στο Αστυνομικό Τμήμα η ποινή είναι πρόστιμο η κράτηση.(β) Πολλές φορές η κλήση που μας στέλνεται δεν είναι αιτιολογημένη (π.χ. καλείστε δι υπόθεσιν σας). Τυπικά και αυτή η κλήση είναι συνταγματική, όταν δεν καλείσαι στα πλαίσια προανάκρισης.Δεν είναι γνωστές καταδίκες για παράβαση της υποχρέωσης προσέλευσης στο τμήμα.Μπορούμε λοιπόν να μην πηγαίνουμε στο τμήμα, όταν δεν διευκρινίζεται γιατί καλούμαστε. Αν παρ' όλα αυτά πάει κάποιος στο τμήμα με βάση τέτοια κλήση, δεν πρέπει να κρατηθεί περισσότερο από τον αναγκαίο χρόνο για να δώσει εξηγήσεις ή να εξετασθεί, και σε ακραίες περιπτώσεις μέχρι 24 ώρες.ΠΡΟΣΟΧΗ: Εναι παράνομη η βίαια προσαγωγή στο τμήμα με τη δικαιολογία ότι εκεί υπάρχει κλήση. Αν παρ' όλα αυτά μας πάνε εκεί, πρέπει να διαμαρτυρηθούμε, να ζητήσουμε να δούμε την κλήση, και να δούμε για ποιο λόγο μας καλούσε. Δεν πρέπει να κρατηθούμε περισσότερο από 24 ώρες. Β (β) ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΑΡΤΥΡΑΜπορεί να κληθούμε να καταθέσουμε σαν μάρτυρες σε Αστυνομικό Τμήμα, Ανακριτή (δικαστικό), δικαστήριο. Αν κληθούμε νόμιμα δεν έχουμε το δικαίωμα να αρνηθούμε τη μαρτυρία μας (αρθ. 209 Κ.Π.Δ.).Η κλήση πρέπει να μας έχει δοθεί τουλάχιστον 24 ώρες πριν και να αναφέρει την υπόθεση. Αν δεν πάμε να καταθέσουμε μπορούν να μας κάνουν βίαια προσαγωγή ή να μας επιβάλλουν πρόστιμο.Επιπλέον αν δεν καταθέσουμε στο δικαστήριο χωρίς να υπάρχει κάποια δικαιολογία εκτός από πρόστιμο μπορεί να καταδικαστούμε για απείθεια (φυλάκιση από 10 μέρες μέχρι έξι μήνες).
(Ι) Κατάθεση μάρτυρα σε τμήμα ή σε ανακριτήΗ κατάθεση μάρτυρα, γίνεται χωρίς την παρουσία δικηγόρου. Μπορεί ένας μάρτυρας, αργότερα, να μετατραπεί σε κατηγορούμενο αν από την κατάθεση του ή από άλλα οτοιχεία φαίνεται πιθανότητα και δικής του ενοχής. Η κατάθεση που θα έχει δώσει σαν μάρτυρας μπορεί και να χρησιμοποιηθεί εναντίον του, αν ενοχοποιείται για κάτι, αν και τυπικά αυτό απαγορεύεται.'Οπως προαναφέραμε δεν μπορούμε να αρνηθούμε να καταθέσουμε. Αντίθετα μπορούμε να πούμε "δεν ξέρω"·. Σύμφωνα με το νόμο, δεν πρέπει να μας κάνουν ερωττήσεις για την προσωπική μας κρίση σε ζητήματα που δεν σχετίζονται με την υπόθεση, όπως; Και σε ερωτήσεις σχετικά με τις πεποιθήσεις μας.Δεν είμαστε υποχρεούμενοι να καταθέσουμε για γεγονότα, από τα οποία μπορεί να ενοχοποιηθούμε για οποιοδήποτε αδίκημα, όπως και σε ερωτήσεις που από τη φύση τους απευθύνονται σε κατηγορούμενους (π.χ. που ήσουν τη συγκεκριμένη νύχτα κλπ).
Αν τώρα καταθέσουμε για κάτι, πρέπει να δηλώσουμε από που το μάθαμε (και αν ακούσαμε για κάτι, ποιος μας το είπε). Την κατάθεσή μας μπορούμε να την υπαγορεύουμε και να ζητήσουμε να γράφονται όσα λέμε, σχεδόν αυτολεξεί.Στο τέλος διαβάζουμε αυτά που γράφτηκαν και υπογράφουμε την κατάθεση μαρτυρά.Σημείωση: Η κατάθεση, θα γράφει στην αρχή ότι πρόκειται για κατάθεση μάρτυρα. Αλλιώς δεν υπογράφουμε.
Κατάθεση μάρτυρα στο δικαστήριο(1) Ισχύουν ότι είπαμε στην κατάθεση μάρτυρα σε ανακριτή.(2) Μπορούμε να αρνηθούμε να ορκιστούμε στο ευαγγέλιο, αλλά μόνο στο λόγο τιμής μας, αφού δηλώσουμε ότι δεν πιστεύουμε σε καμιά θρησκεία.(3) Η συμπεριφορά του δικαστηρίου προς τον μαρτυρά πρέπει να είναι άψογη.(4) Χρειάζεται πρόσθετη προσοχή στην κατάθεσή μας στο δικαστήριο, γιατί υπάρχει περίπτωση να διαταχθεί η σύλληψη μας από το δικαστήριο (π.χ. αν φανεί ότι ψευδομαρτυρήσαμε αν βρίσαμε παράγοντα του δικαστηρίου κλπ)
Γ. ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣΌταν έχει ασκηθεί εναντίον μας ποινική δίωξη, ή μήνυση ή έγκληση ή αίτηση δίωξης θεωρούμαστε κατηγορούμενοι. θεωρούμαστε κατηγορούμενοι και όταν στην ανάκριση μας αποδίδεται αξιόποινη πράξη, ή όταν έχουμε συλληφθεί σαν ύποπτοι (ακόμα και χωρίς ένταλμα, ακόμα και όταν η σύλληψη είναι "παράνομη".Οταν πάλι εκδίδεται εναντίον μας ένταλμα βιαίας προσαγωγής ή σύλληψης, ή καλούμαστε οε απολογία, ή μας αποδίδει στην προανάκριση (ή στην κύρια ανάκριση) κάποιος μαρτυράς ή πολιτικός ενάγοντας μηνυτής μια συγκεκριμένη αξιόποινη πράξη είμαστε πάλι κατηγορούμενοι.Όποιος αναφέρεται στη μήνυση είναι κατηγορούμενος, και αν δεν υπάρχουν σοβαρά στοιχεία εναντίον του.
(α) ΚΛΗΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΣΕ ΑΠΟΛΟΓΙΑΗ κλήση πρέπει να είναι γραπτή, να αναφέρει την αξιόποινη πράξη, να έχει επίσημη σφραγίδα και υπογραφή του ανακριτή και του γραμματέα. Πρέπει να μας δοθεί 24 ώρες τουλάχιστον πριν από τη μέρα απολογίας.
(β) ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΟΓΗΘΕΙΤότε μπορεί να διαταχθεί η βίαιη προσαγωγή του για κατάθεση, (ακόμα και για αδικήματα για τα οποία δεν προβλέπεται προφυλάκιση) ή διατάσσεται η σύλληψη του, ή παραπέμπεται στο ακροατήριο (τακτική δικάσιμος).
' (γ) ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ(1) Ο κατηγορούμενος από την πρώτη στιγμή δικαιούται να εκλέξει ελεύθερα τον δικηγόρο του. ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΕΙ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟ ΡΟΥΜΕΝΟΥ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΤΟΥ. Μπορεί ΑΜΕΣΑ να λάβα γνώση της δικογραφίας.(2) Μπορεί να παρίσταται με δικηγόρο σε κάθε ανακριτική πράξη, εκτός από την εξέταση των μαρτύρων. Μπορεί να παρίσταται με δικηγόρο ακόμα και στην εξέταση σε αντιπαράθεση με άλλους μάρτυρες ή κατηγορούμενους. Για το λόγο αυτό κλητεύεται τουλάχιστον 24 ώρες πριν γίνει οποιαδήποτε ανακριτική πράξη.(3) Εάν είναι κρατούμενος ή προφυλακισμένος μπορεί να υποβάλλει οποιαδήποτε γραφτή αίτηση ή δήλωση στο διευθυντή της φυλακής ή του τόπου κράτησης του, την οποία είναι υπο χρεωμένοι να την διαβάσουν αμέσως.
Γ (δ) Ο ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΡΙΣΗ (ΤΕΧΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ) Ο κατηγορούμενος που πάει για ανάκριση είτε μετά από αυτόφωρη σύλληψη είτε μετά από σύλληψη με ένταλμα είτε μετά από κλήση πρέπει νάχει υπ' όψη του τα παρακάτω:Να απαιτεί την άσκηση των δικαιωμάτων του και να ε;iναι ανένδοτος στο σημείο αυτό (φτάνοντας μέχρι την απεργία πείνας εάν κρατείται. Να ΑΠΑΙΤΕΙ την άμεση επαφή με το δικηγόρο του (τον οποίο εκλεγεί ελευθέρα) και ΚΥΡΙΩΣ να αρνείται σταθερά οποιαδήποτε συζήτηση, κατάθεση κλπ. προτού επικοινωνήσει με το δικηγόρο του. Και η πιο αθώα συζήτηση μπορεί να επιβαρύνει τη θέση του κατηγορούμενου.
Οταν η αθωότητα του συλλαμβανομένου είναι φανερή να διαμαρτύρεται ΕΝΤΟΝΑ.Είναι βασικό να ξέρει ο κατηγορούμενος ότι έχει το δικαίωμα από το να αρνηθεί να απολογηθεί ή να απαντήσει στις ερωτήσεις οποιουδήποτε ανακριτή (αστυνομικού - δικαστικού). Αρα είναι προτιμότερο να μην απαντά, παρά να λέει ψέματα και να πέφτει σε αντιφάσεις.Αυτό ειδικά στις περιπτώσεις αυτοφώρου όπου ο κατηγορούμενος είναι σε μια πρωτόγνωρη γι αυτόν κατάσταση, με όλα τα επακόλουθα της. (αδυναμία επικοινωνίας με τους έξω, άγχος, ψυχολογικός πόλεμος από τους αστυνόμους κλπ).
Οι σιωπές δεν είναι ποτέ αντιφατικές. Είναι βασικό επίσης ο κατηγορούμενος να μην "συνεργάζεται".Οι αστυνόμοι ξεκινάνε συνήθως μια κουβέντα σε φιλικό στυλ, με αθώες ερωτήσεις για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κρατουμένου με σκοπό να τον παγιδέψουν.Ειδικά ο πολιτικός κρατούμενος αν εκδηλώσει μια τάση "συνεργασίας", τότε εκτός από τις ενοχοποιητικές πληροφορίες που χαρίζει στην αστυνομία, είναι υποχρεωμένος να αρνηθεί κάθε πολιτική υποστήριξη που προέρχεται απ' έξω. ενώ δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι βελτιώνει τη θέση του.
Μια θαρραλέα στάση (αλλά όχι "αυθάδικη" μπορεί να γλιτώσει τον συλληφθέντα από πολλές φασαρίες.Το σημαντικότερο για ένα πολιτικό κρατούμενο είναι να κρατάει μια επαφή με τους συντρόφους του απ' έξω, για να μπορούν να τον βοηθήσουν.Αυτό που μετράει δεν είναι ο συσχετισμός δυνάμεων ανάμεσα στον ίδιο και τους ανακριτές του, αλλά ο συσχετισμός δυνάμεων συνολικά, (π.χ. Υπερασπίζουμε τη συμμετοχή μας σε μια διαδήλωση και τους στόχους της, ενώ δεν παίρνουμε την ευθύνη για ό,τι προέκυψε απ' αυτήν. Π.χ. τραυματισμός αστυνομικού κλπ).
Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα στις περισσότερες περιπτώσεις η πολιτική από την ποινική ευθύνη για μια συγκεκριμένη πράξη και μπορούν να διαχωρίζονται. Η στάση του κατηγορούμενου στην ανάκριση, που περιγράψαμε παραπάνω, μας επιτρέπει να παίρνουμε την πολιτική ευθύνη για τους στόχους μιας διαδήλωσης π.χ. ενάντια στην καταστολή, και να τους αποδεχόμαστε και να υπερασπίζουμε τη συμμετοχή μας.Όταν όμως κατηγορούμαστε για τραυματισμούς αστυνομικών που έγιναν σ' αυτή τη διαδήλωση ή για συνθήματα που θεωρούνται υβριστικά κλπ, μπορούμε κάλλιστα να αρνηθούμε τη συμμετοχή μας σ' αυτές τις αξιόποινες πράξεις, χωρίς μάλιστα να μας υποχρεώνει κανείς να τις καταδικάσουμε, αφού μπορούμε να μην απαντήσουμε, αν μας γίνουν τέτοιες ερωτήσεις.
ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΛΗΣΗ ΣΕ ΑΣΤ. ΤΜΗΜΑ Ή ΔΙΚΛΣΤΙΚΗ ΑΡΧΗΝΑ ΑΡΝΗΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΌταν λάβουμε κλήση που μας καλεί να καταθέσουμε σαν κατηγορούμενοι, ή είμαστε κρατούμενοι και προσαχθούμε για απολογία πάμε πάντα με το δικηγόρο μας.Πριν απολογηθούμε διαβάζουμε όλα τα έγγραφα της δικογραφίας και μπορούμε να πάρουμε αντίγραφα (με γραπτή αίτηση).Κατόπιν μπορούμε να πάρουμε 48ωρη τουλάχιστον προθεσμία για να προετοιμάσουμε την απολογία μας.ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ένας κατηγορούμενος στη διάρκεια της ποινικής διαδικασίας (σύλληψη μέχρι δίκη), ίσως δώσει παραπάνω από μια καταθέσεις (π.χ. στην αστυνομία, σε ανακριτή, στο δικαστήριο τέλος). Γι αυτό η απολογία πρέπει να είναι η ίδια κάθε φορά, για να μην πέφτει σε αντιφάσεις και καλά προετοιμασμένη σε συνεργασία με το δικηγόρο.Είναι προτιμότερο στην Αστυνομία να μην απολογούμαστε αναλυτικά, παρά μόνο με τη φράση "Αρνούμαι όλες τις κατηγορίες".Τώρα όταν καταθέτουμε δεν πρέπει να μας διακόπτουν, εκτός και αν είμαστε εκτός θέματος. Μετά την κατάθεση μπορεί να μας γίνουν ερωτήσεις που δεν πρέπει να είναι παραπειστικές.Μπορούμε να αρνηθούμε να απαντήσουμε σε όλες τις ερωτήσεις ή σε μερικές από όσες μας κάνουν οι ανακριτές. Μόλις δώσουμε την απολογία, την διαβάσουμε και την υπογράφουμε.
Γ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΗΤην προφυλάκιση την αποφασίζει ο ανακριτής με σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα, μετά την απολογία του κατηγορουμένου. Αν δεν συμφωνούν, τότε ο κατηγορούμενος αφήνεται προσωρινά ελεύθερος (Εάν φυσικά ήταν κρατούμενος) και η διαφωνία παραπέμπεται σε δικαστικό συμβούλιο, το οποίο αποφασίζει για την προφυλάκιση ή όχι.
Για να προφυλακισθεί κάποιος πρέπει να υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι έχει κάνει κακούργημα ή κάποιο πλημμέλημα για το οποίο προβλέπεται φυλάκιση πάνω από 3 μήνες και μόνο όταν είναι ύποπτος φυγής ή κρίνεται σαν ιδιαίτερα επικίνδυνος.Αντί για προφυλάκιση (και eφόσον υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής μπορεί να διαταχθεί η καταβολή εγγύησης (η οποία είναι ανάλογη του αδικήματος και της οικονομικής κατάστασης του κατηγορούμενου) ή εμφάνιση στον ανακριτή (ή σε αστ. τμήμα) σε τακτά χρονικά διαστήματα, περιορισμοί στη διαμονή ή στη μετακίνηση, απαγόρευση εξόδου από τη χωρά κλπ.Η προφυλάκιση μπορεί να κρατήσει μέχρι 9 μήνες για τα πλημμελήματα και μέχρι 18 μήνες για τα κακουργήματα.Μόλις επιβληθεί προφυλάκιση ή κάποιος από τους παραπάνω περιορισμούς, μπορούμε να κάνουμε αίτηση στον ανακριτή ή προσφυγή στο συμβούλιο για άρση της προφυλάκισης, και των περιορισμών ή άρση της προφυλάκισης με εγγύηση κλπ.
Δ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΙΟ ΕΙΔΙΚΕΣ ΝΟΜΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ(α) ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗΑν ο εισαγγελέας πάρει κάποια μήνυση ή αναφορά και τη θεωρεί νομικά ή ουσιαστικά αβάσιμη, προβλέπεται μια διαδικασία για να τη βάλει στο αρχείο. Σε αντίθετη περίπτωση ασκεί ποινική δίωξη και πρέπει να διατάξει προανάκριση ή κύρια ανάκριση ή παραπομπή του κατηγορούμενου απευθείας στο δικαστήριο (εκτός από τα κακουργήματα). Πριν ασκήσει δίωξη μπορεί να ζητήσει ή να κάνει ο ίδιος ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ.
ΠΡΟΑΝΑΚΡΙΣΗΠροανάκριση (καθώς και προκαταρτική εξέταση) μπορούν να κάνουν οι ειρηνοδίκες και οι βαθμοφόροι της αστυνομίας (υπενωματάρχης και πάνω · υπαρχιφύλακες και πάνω).Για να γίνει προανάκριση χρειάζεται γραπτή παραγγελία του εισαγγελέα. Προβλέπεται ότι μπορεί να γίνει αστυνομική προανάκριση και χωρίς εισαγγελική παραγγελία στα αυτόφωρα και όταν υπάρχει κίνδυνος από την αναβολή (δηλ. κινδυνεύουν να χαθούν ουσιώδη αποδεικτικά στοιχεία).Η προανάκριση είναι συνοπτική και τελειώνει με την παραπομπή του κατηγορούμενου στο ακροατήριο ή σε κυρία ανάκριση ή στο δικαστικό συμβούλιο. Θεωρείται περιττή η προανάκριση για τα πταίσματα, τα πλημμελήματα αρμοδιότητας μονομελούς και τα αυτόφωρα πλημμελήματα (χωρίς φυσικά να αποκλείεται να γίνει).Πeριττή επίσης θεωρείται η προανάκριση για τα πλημμελήματα αρμοδιότητας τριμελούς όταν έχει προηγηθεί προκαταρτική εξέταση.
ΚΥΡΙΑ ΑΝΑΚΡΙΣΗ1) Την κυρία ανάκριση την διενεργούν οι τακτικοί ανακριτές, μετά από γραπτή παραγγελία του εισαγγελέα.Τα κακουργήματα πάνε πάντα στην κυρία ανάκριση. Ακόμα για τα πλημμελήματα που επιτρέπεται προφυλάκιση ή για να συμπληρωθεί η προανάκριοη είναι στην κρίση του εισαγγελέα να ζητήσει κύρια ανάκριση.
2) Υποτίθεται ότι σκοπός της ανάκρισης είναι η ανακάλυψη της αλήθειας και όχι η συλλογή κάποιων τυπικών αποδεικτικών στοιχείων και για το λόγο αυτό δεν υπάρχει κάποιος κατάλογος ανακριτικών πράξεων, γπαρχουν μόνο κάποιοι δικονομικοί περιορισμοί.Εξετάζονται ακόμα και στοιχεία που αφορούν την προσωπικότητα του κατηγορουμένου, εφόσον μπορούν να παρθούν υπ' όψη για το μέγεθος της ποινής.
3) Κάθε ανακριτής (και ο προανακριτής) έχει απεριόριστες δυνατότητες και δικαιώματα στην ανάκριση. Μπορεί να κλείνει ολόκληρα σπίτια, να σφραγίζει κινητά και ακίνητα, νπ διατάζει να μην απομακρυνθεί κανείς μέχρι το τέλος της ανάκρισης, ερευνάς κλπ., να διατάζει την απομάκρυνση όσων εναντιώνονται, ακόμα και να τους επιβάλλει κράτηση μέχρι 24 ώρες. Μπορεί να διατάζει την απομάκρυνση (που μπορεί να εκτελεστεί και με τη βία) του εναντιονομένου συνηγόρου, αλλά τότε πρέπει να διορίσει άλλο συνήγορο, ιδιαίτερα αν το ζητήσει ο κατηγορούμενος.Για κάθε ανακριτική πράξη ο ανακριτής πρέπει να κάνει έκθεση επί τόπου, με την παρουσία δικαστικού γραμματέα η άλλου ανακριτή ή δυο μαρτύρων.
4) Μόλις ο τακτικός ανακριτής τελειώσει την ανάκριση και πριν στείλει τη δικογραφία στον εισαγγελέα πρέπει ν' ανακοινώσει στον κατηγορούμενο το τέλος της ανάκρισης. Ο εισαγγελέας αφού πάρει τη δικογραφία, άμα θεωρεί κλεισμένη την ανάκριση, πρέπει να κάνει πρόταση. Αν ο κατηγορούμενος το ζητήσει, ο εισαγγελέας είναι υποχρεωμένος να τον ειδοποιήσει 24 ώρες νωρίτερα να λάβει γνώση της εισαγγελικής πρότασης.
Αν στην ανάκριση παραβιαστούν οι διατάξεις που αφορούν την εμφάνιση, εκπροσώπηση ή υπεράσπιση του κατηγορούμενου και την άσκηση των δικαιωμάτων του, οι πράξεις που έγιναν παράνομα είναι απόλυτα άκυρες. Αυτή η ακυρότητα συμπαρασύρει και τις επόμενες πράξεις που έγιναν μετά την άκυρη ή πιο πριν αλλά είναι συναφείς με την άκυρη. Όμως αυτή η ακυρότητα πρέπει να προβληθεί μέχρι την αμετάκλητη παραπομπή της υπόθεσης στο ακροατήριο, αλλιώς καλύπτεται. Αν δεν αφορά την προδικασία εξετάζεται αυτεπάγγελτα ακόμα και στον Άρειο Πάγο.Στις περιπτώσεις που αναφέρονται από τη δικονομία δεν είναι ανάγκη να υποβάλλει αίτηση ο κατηγορούμενος για την άσκηση των δικαιωμάτων του. Η κυρία ανάκριση τελειώνει με την παραπομπή του κατηγορούμενου στο ακροατήριο ή στο δικαστικό συμβούλιο (για βούλευμα).
Υ.Γ. Το βασικό είναι κάθε σύντροφος που θα συλληφθεί άμεσα να ειδοποιήσει τους συντρόφους, και να μην δεχθεί καμιά κουβέντα με τους ασφαλίτες. Τα άλλα θα βρουν το δρόμο τους.Χρειαζόταν όμως, πιστεύουμε και αυτή η νομική κατάρτιση.